IV CZ 28/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CZ 28/11

POSTANOWIENIE

Dnia 8 lipca 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Irena Gromska-Szuster (przewodniczący)

SSN Mirosław Bączyk (sprawozdawca)

SSN Dariusz Zawistowski

w sprawie z powództwa Kancelarii Prawniczej P.

Spółki z o.o. w G.

przeciwko Bankowi Polska Kasa Opieki Spółce Akcyjnej w W.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 8 lipca 2011 r.,

zażalenia strony powodowej

na postanowienie Sądu Apelacyjnego

z dnia 8 listopada 2010 r.,

1. oddala zażalenie;

2. nie

obciąża

powódki

kosztami

postępowania

zażaleniowego;

3. oddala wniosek o przyznanie pełnomocnikowi z urzędu

kosztów pomocy prawnej udzielonej stronie powodowej

w postępowaniu zażaleniowym.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 8 listopada 2010 r. Sąd Apelacyjny odrzucił

zażalenie strony powodowej wniesione od postanowienia tego Sądu z dnia

31 sierpnia 2010 r. (w sprawie I ACz 1452/08; k. 268 akt sprawy). Odrzucenie to

nastąpiło, ponieważ strona powodowa nie dochowała wymogu zawartego w art. 871

§ 1 k.p.c. w postaci profesjonalnego zastępstwa stron w postępowaniu przed

Sądem Najwyższym.

Postanowienie z dnia 8 listopada 2010 r. zaskarżyła zażaleniem strona

powodowa. Działający w imieniu tej strony pełnomocnik z urzędu (ustanowiony

postanowieniem Sądu Apelacyjnego z dnia 31 sierpnia 2010 r., k. 265 akt)

wnosił m.in. o uchylenie zaskarżonego postanowienia, zniesienie postępowania

w zakresie dotkniętym nieważnością i przekazania sprawy Sądowi drugiej instancji

do ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Z akt sprawy wynika, że zaskarżone postanowienie Sądu Apelacyjnego

z dnia

listopada

2010

postanowień tego Sądu,

r.

wydane

kwestionowanych

zostało

jako

w kolejnych

kolejne

zażaleniach

w

serii

strony

powodowej. Otóż postanowieniem Sądu Apelacyjnego z dnia 16 czerwca 2010 r.

odrzucono skargę kasacyjną wniesioną przez stronę powodową od postanowienia

tego Sądu z dnia 8 kwietnia 2010 r. w przedmiocie odrzucenia wniosku

o sporządzenie uzasadnienia (postanowienie, k. 247-248; skarga kasacyjna,

k. 253).

Zażalenie strony powodowej na postanowienie z dnia 16 czerwca 2010 r.

(k. 259 akt) zostało odrzucone postanowieniem z dnia 31 sierpnia 2010 r.

z tego powodu, że nie zostało ono sporządzone przez pełnomocnika będącego

adwokatem lub radcą prawnym (art. 871 § 1 k.p.c., k. 268-269 akt).

Postanowieniem z dnia 8 listopada 2010 r. odrzucono zażalenie strony powodowej

na postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 31 sierpnia 2010 r. z tych samych

przyczyn co poprzednio (art. 871 § 1 k.p.c., k. 273, 284-285). Postanowieniem

z dnia 31 sierpnia 2010 r. ustanowiono dla strony powodowej pełnomocnika

z urzędu (k. 265, k. 270, k. 272 i pismo procesowe pełnomocnika strony

powodowej z dnia 22 października 2010 r., k. 277-278).

Należy przede wszystkim stwierdzić to, że zarzut naruszenia art. 379 pkt 5

k.p.c. nie może być uznany za uzasadniony w świetle okoliczności przytaczanych

w uzasadnieniu zażalenia, a dotyczących sytuacji procesowej strony powodowej

w chwili podjęcia swych funkcji przez pełnomocnika ustanowionego z urzędu

(w końcu września 2010 r.).

Skoro przepis art. 871 § 1 k.p.c. przewiduje zasadę tzw. przymusu

adwokacko-radcowskiego przed Sądem Najwyższym (także w postępowaniu

zażaleniowym), to wniesione przez obecnego pełnomocnika zażalenie na

postanowienie z dnia 8 listopada 2010 r. powinno skoncentrować się przede

wszystkim na tym, czy doszło do naruszenia tej bezwzględnej normy procesowej.

Tymczasem strona skarżąca nie kwestionuje tego, że zażalenie powódki naruszało

art. 871 § 1 k.p.c. (k. 273 akt). W tej sytuacji nieistotne w obecnym postępowaniu

zażaleniowym są zarzuty, iż zaskarżone orzeczenie zapadło „nie na podstawie

materiału zebranego w postępowaniu w pierwszej instancji oraz w postępowaniu

apelacyjnym,

lecz

na

podstawie

akt

zastępczych”

(k. 290

akt

sprawy).

Należy jeszcze zwrócić uwagę na to, że dla powódki ustanowiono pełnomocnika

z urzędu i tym samym umożliwiono jej uzyskanie tzw. zdolności postulacyjnej

w ewentualnym postępowaniu przed Sądem Najwyższym.

Wniosek pełnomocnika o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej

z urzędu został oddalony, ponieważ nie spełnia on wymagań przewidzianych

w § 16 rozporządzenia MS z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności

radców prawnych (...) (Dz.U. nr 163, poz. 1349 ze zm.).

Odstąpienie od obciążania powódki kosztami postępowania zażaleniowego

znajduje swoje uzasadnienie w treści art. 102 k.p.c. (por. postanowienie Sądu

Apelacyjnego z dnia 31 sierpnia 2010 r., k. 265).