IV CZ 27/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CZ 27/11

POSTANOWIENIE

Dnia 8 lipca 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Irena Gromska-Szuster (przewodniczący)

SSN Mirosław Bączyk (sprawozdawca)

SSN Dariusz Zawistowski

w sprawie z powództwa Ż. Ś.

przeciwko Towarzystwu Ubezpieczeń i Reasekuracji W. SA w W.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 8 lipca 2011 r.,

zażalenia powódki

na postanowienie o kosztach procesu zawarte w wyroku

Sądu Apelacyjnego

z dnia 11 stycznia 2011 r.,

odrzuca zażalenie.

Uzasadnienie

Sąd Apelacyjny wyrokiem z dnia 11 stycznia 2011 r. zmienił wyrok Sądu

Okręgowego

w

ten

sposób,

że

podwyższył

zasądzoną

od

pozwanego

ubezpieczyciela kwotę dochodzonego zadośćuczynienia, uchylił pkt II tego

wyroku(w którym oddalono powództwo w pozostałym zakresie), podwyższył

zasądzoną od pozwanego kwotę tytułem nieopłaconych wydatków i rozstrzygnął o

kosztach postępowania za instancję odwoławczą.

W zażaleniu strony powodowej na zawarte w wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 11 styczna 2011 r. rozstrzygnięcie w części, w której Sąd ten nie orzekł

o zmianie należnych stronie powodowej kosztów

za pierwszą instancję (pkt III

wyroku Sądu Okręgowego) skarżący - powołując się na art. 98 § 1 i § 3 k.p.c. wnosił o zmianę zaskarżonego rozstrzygnięcia w postaci modyfikacji pkt III wyroku

Sądu pierwszej instancji i zasądzenie na rzecz powódki od pozwanego ogółem

10.600 zł tytułem zwrotu kosztów procesu wraz z kosztami zastępstwa

procesowego w postępowaniu pierwszoinstancyjnym.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

W uzasadnieniu zażalenia wyjaśniono, że skoro powódka uzyskała

w postępowaniu odwoławczym wyrok uwzględniający w pełni jej roszczenie

o zapłatę zadośćuczynienia, uzasadnione było odejście od zasady stosunkowego

rozdzielania kosztów procesu i zasądzenie na rzecz powódki w całości należnych

jej kosztów procesu wg norm przepisanych. Jednocześnie dokonano obliczenia

wysokości kosztów procesu za postępowania przed Sądem pierwszej instancji.

Powstaje przede wszystkim zagadnienie dopuszczalności zażalenia powódki

w świetle przepisu art. 3941 § 1 pkt 2 k.p.c. Przepis ten jako przepis szczególny

powinien być wykładany w sposób restryktywny. W

orzecznictwie Sądu

Najwyższego przyjmuje się, że nie jest dopuszczalne zażalenie do tego Sądu

na zawarte w wyroku sądu drugiej instancji postanowienie dotyczące kosztów

procesu poniesionych przed sądem pierwszej instancji (por. np. postanowienie

z dnia 23 czerwca 2010 r., II CZ 45/10, OSNC 2010, z. 12, poz. 171).

Niedopuszczalność zażalenia odnosi się także do takiej sytuacji, w której sąd

odwoławczy, zmieniając wyrok sądu pierwszej instancji, pozostawił niezmienione

rozstrzygnięcie o kosztach postępowania pierwszoinstancyjnego, zawarte w wyroku

sądu pierwszej instancji.

Wniesione zażalenie podlegało zatem odrzuceniu stosownie do art. 394 1 § 3

k.p.c. w zw. z art. 39821 i art. 373 k.p.c.