IV CZ 26/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CZ 26/10

POSTANOWIENIE

Dnia 13 maja 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Dariusz Zawistowski (przewodniczący)

SSN Teresa Bielska-Sobkowicz (sprawozdawca)

SSN Jan Górowski

ze skargi J. Ś.

o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem

Sądu Okręgowego w R.

z dnia 25 czerwca 2007 r., sygn. akt IV Ca (…),

w sprawie z wniosku M. G. i S. G.

przy uczestnictwie J. Ś. i J. W.

o rozgraniczenie,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 13 maja 2010 r.,

zażalenia J. Ś.

na postanowienie Sądu Okręgowego w R. z dnia 8 stycznia 2009 r., sygn. akt IV Ca

(…),

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 8 stycznia 2009 Sąd Okręgowy w R.

odrzucił skargę J. Ś. o wznowienie postępowania w sprawie z wniosku M. G. i S. G. z

udziałem J. Ś. i J. W. o rozgraniczenie zakończonej prawomocnym postanowieniem

Sądu Okręgowego w R. z dnia 25 czerwca 2007 r.

Sąd Okręgowy stwierdził, że wnoszący skargę nie wykazał interesu prawnego

uprawniającego go do wniesienia skarg oraz że zaskarżone orzeczenie narusza jego

konkretne prawa podmiotowe, a także, iż został pozbawiony możliwości działania.

Wskazał, że postępowanie, którego wznowienia domaga się skarżący nie dotyczyło

działki, której jest on właścicielem, a ponadto skarżący wiedział o toczącym się

postępowaniu, odbierał bowiem korespondencję kierowaną w toku postępowania do

uczestniczki J. Ś., jego żony.

W zażaleniu skarżący zarzucił naruszenie przez Sąd art. 410 § 1 i art. 524 § 2

k.p.c. i wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie nie jest zasadne.

Zgodnie z art. 524 § 2 zd. 1 k.p.c. zainteresowany, który nie był uczestnikiem

postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem orzekającym co do istoty

sprawy, może żądać wznowienia postępowania, jeżeli postanowienie to narusza jego

prawa. Z uregulowania tego wynika, że osoba wnosząca skargę, która nie brała udziału

w

postępowaniu,

obowiązana

jest

–

niezależnie

od uzasadnienia

przymiotu

zainteresowanego – wykazać, że została pozbawiona możności działania oraz wyraźnie

określić na czym polegało naruszenie jej prawa (zob. uzasadnienie uchwały SN z dnia

11 września 1991 r., III CZP 79/91, OSNCP 1992, nr 5, poz. 69).

W uchwale z 20 maja 1966 r., III CZP 23/66 (OSNCP 1966, nr 11, poz. 185) Sąd

Najwyższy wyjaśnił, że przymiot zainteresowanego w postępowaniu rozgraniczeniowym

przed sądem przysługuje temu, kogo przepisy o postępowaniu nieprocesowym określają

jako zainteresowanego, a zatem w myśl art. 510 § 1 k.p.c. temu, czyich praw dotyczy

wynik postępowania. Interpretacja ta została zaakceptowana i rozwinięta w uchwale z

dnia 13 kwietnia 1988 r., III CZP 23/88 (OSNCP 1989, nr 9, poz. 137), w której Sąd

Najwyższy

stwierdził,

że

do

zainteresowanych

w

sprawie

o

rozgraniczenie

nieruchomości poza właścicielami lub współwłaścicielami, wieczystymi użytkownikami i

posiadaczami samoistnymi, jeżeli domniemanie przemawia za tym, że posiadanie jest

zgodne ze stanem prawnym (art. 341 k.c.), należą także osoby, którym przysługują inne

prawa rzeczowe do korzystania z gruntu, których realizacja zależna jest od jego

rozmiaru. Pogląd ten Sąd Najwyższy w obecnym składzie podziela.

Biorąc pod uwagę powyższe wywody stwierdzić należy, że skarżący powołując

się na swoje prawa wynikające z własności działki o numerze […], której jednak nie

dotyczyło postępowanie, którego wznowienia się domaga nie wykazał, że jest osobą

zainteresowaną w rozumieniu art. 524 § 2 zd. 1 k.p.c. W tej sytuacji bezprzedmiotowe

stało się rozważanie problemu pozbawienia go możności działania.

Osoba wnosząca skargę o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym

postanowieniem powinna również w sposób niebudzący wątpliwości wskazać na czym

polegało naruszenie jej prawa. Przez prawo w rozumieniu art. 524 § 2 k.p.c. należy

rozumieć prawo materialne, a nie uprawnienia o charakterze proceduralnym. Wnoszący

skargę o wznowienie postępowania zobowiązany jest zatem wprost wskazać i

uzasadnić naruszenie przepisów prawa materialnego (zob. uchwała SN z 18 grudnia

1974 r., III CZP 88/74, OSNCP 1976, nr 1, poz. 4; postanowienie SN z 8 stycznia 2002, I

CKN 450/00, niepubl.). W skardze o wznowienie postępowania brak w tym zakresie

stanowiska skarżącego. Również z tego powodu wniesiona przez skarżącego skarga

podlegała odrzuceniu. Zwalnia to Sąd Najwyższy z obowiązku rozważania problemu

kognicji sądu w zakresie, o którym mowa w art. 410 § 1 zd. 1 k.p.c.

Wobec powyższego, na podstawie art. 39814 w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c.,

Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.