IV CZ 26/07 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CZ 26/07

POSTANOWIENIE

Dnia 21 czerwca 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Hubert Wrzeszcz (przewodniczący)

SSN Iwona Koper (sprawozdawca)

SSN Kazimierz Zawada

w sprawie z powództwa E. T.

przeciwko Przedsiębiorstwu Budownictwa Ogólnego "E." Spółce z o.o.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 21 czerwca 2007 r.,

zażalenia powoda

na postanowienie Sądu Apelacyjnego w […]

z dnia 8 lutego 2007 r.,

oddala zażalenie i nie obciąża powoda kosztami postępowania

zażaleniowego.

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem Sąd Apelacyjny odrzucił

wniesioną przez

adwokata apelację powoda E. T. od wyroku Sądu Okręgowego w G. z dnia 19

czerwca 2006 r. z powodu nieuiszczenia należnej opłaty stałej w kwocie 30 zł.

W jego uzasadnieniu wskazał, że do opłacenia wniesionej apelacji, zarówno

z uwagi na datę wydania zaskarżonego wyroku jak i datę jej złożenia mają

zastosowanie przepisy ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych

w sprawach cywilnych (Dz. U. nr 167, poz. 1398 ze zm. dalej - uksc), bowiem

zgodnie z jej art. 149 ust. 1 dotychczasowe przepisy stosuje się tylko do

zakończenia postępowania w danej instancji. Powód, który uzyskał całkowite

zwolnienie od kosztów powinien był więc, zgodnie z art. 100 ust. 2 uksc uiścić

opłatę stałą (art. 14 uksc), a to pod rygorem odrzucenia apelacji (art. 130 2 § 3

k.p.c.).

W zażaleniu, powód wnosząc o uchylenie postanowienia i przyjęcie apelacji

do rozpoznania, zarzucił, że wydane ono zostało z naruszeniem art. 1302 § 3 k.p.c.,

który w stosunku do art. 1302 § 2 k.p.c. wprowadza jedynie wyjątek co do formy

rozpatrzenia pisma procesowego, co nie zmienia zasady, że brak w zakresie

nieopłacenia pisma może być uzupełniony w terminie 7 dni. Podnosił, że odmienna

wykładnia, przyjęta przez Sąd Apelacyjny zamykała by drogę do zaskarżenia

orzeczenia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie jest nieuzasadnione.

Przepis art. 1302 k.p.c. w sposób wyraźny i zamierzony przez ustawodawcę

różnicuje skutki nieopłacenia, wniesionych przez adwokata i radcę prawnego pism

procesowych podlegających opłacie w wysokości stałej lub stosunkowej obliczonej

od wskazanej przez stronę wartości przedmiotu sporu. Pisma takie, bez wzywania

do uiszczenia opłaty, podlegają zwrotowi (§ 1) z wyłączeniem jednak środków

odwoławczych i środków zaskarżenia, które, także bez uprzedniego wzywania do

opłacenia, sąd odrzuca (§ 3).

Również poprzednio obowiązujący w tym zakresie przepis art. 171 ustawy

z dnia 13 czerwca 1967 o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (tekst. jedn.

Dz.U. z 2002 r., Nr 9, poz. 88 ze zm.) zawierał przyjęte obecnie zróżnicowanie

sankcji za nieuiszczenie opłaty.

Wprowadzenie go do obowiązującego aktualnie art. 1302 k.p.c., niewątpliwie

w celu usprawnienia i przyspieszenia postępowania, oparte było na słusznym

założeniu, że wykonujący zastępstwo procesowe profesjonalny pełnomocnik

powinien i może podołać wymogowi opłacenia środka zaskarżenia i środka

odwoławczego bez

wzywania przez sąd, skoro wiadomy mu jest zarówno

obowiązek uiszczenia opłat jak i znana ich wysokość.

W tym stanie rzeczy niemożność zaskarżenia przez powoda wyroku Sądu

Okręgowego nie wynika, jak podnosi się w zażaleniu, z błędnego rozumienie przez

Sąd Apelacyjny treści i znaczenia przepisu art. 1302 § 3 k.p.c., lecz

z niedopełnienia przez skarżącego wynikających z niego wymogów.

O oddaleniu zażalenia orzeczono na podstawie art. 393 14 w zw. z art. 3941

§ 3

k.p.c.,

odstępując

od

obciążania

zażaleniowego na podstawie art. 102 k.p.c.

db

powoda

kosztami

postępowania