IV CZ 25/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CZ 25/11

POSTANOWIENIE

Dnia 29 czerwca 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Mirosława Wysocka (przewodniczący)

SSN Grzegorz Misiurek (sprawozdawca)

SSN Dariusz Zawistowski

w sprawie z powództwa P. P. i A. B.

przeciwko Skarbowi Państwa – Wojewodzie L. i Nadleśnictwu C. w C.

o odszkodowanie,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 29 czerwca 2011 r.,

zażalenia powódki A. B.

na postanowienie Sądu Apelacyjnego

z dnia 10 stycznia 2011 r.,

oddala zażalenie i zasądza od powódki A. B. na rzecz Skarbu

Państwa – Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa kwotę 1.800

(tysiąc osiemset) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania

zażaleniowego.

Uzasadnienie

Sąd Apelacyjny postanowieniem z dnia 10 stycznia 2011 r. odrzucił skargę

kasacyjną A. B.

W uzasadnieniu wskazał, że powódka A. B., będąca współuczestnikiem

materialnym, oznaczyła wartość przedmiotu zaskarżenia na kwotę 49.800, przez co

wartość ta nie osiągnęła wymaganego progu określonego w art. 3982 § 1 k.p.c. W

przypadku współuczestnictwa materialnego (art. 72 § 1 pkt 1 k.p.c.) ocena

dopuszczalności

skargi

kasacyjnej

musi

być

dokonana

dla

każdego

ze

współuczestników oddzielnie, a każdy z nich ma obowiązek uiszczania odrębnej

opłaty.

W zażaleniu powódka zarzuciła naruszenie art. 3982 § 1 w zw. z art. 72 § 1

pkt 1 k.p.c. i wniosła o uchylenie postanowienia Sądu Apelacyjnego oraz nakazanie

nadania dalszego biegu skardze kasacyjnej w zakresie jej dotyczącym.

W odpowiedzi na zażalenie Skarb Państwa – Wojewoda L. i Nadleśnictwo

C. w C., zastępowany przez Prokuratorię Generalną Skarbu Państwa, wniósł o jego

oddalenie i zasądzenie zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

W judykaturze ugruntowany jest pogląd – podzielany przez Sąd Najwyższy

w obecnym składzie – że w przypadku współuczestnictwa materialnego opartego

na tej samej podstawie faktycznej i prawnej (art. 72 § 1 pkt 1 in fine k.p.c.)

o dopuszczalności skargi kasacyjnej decyduje wartość przedmiotu zaskarżenia

określona osobno w stosunku do każdego z powodów, a nie suma wartości

przedmiotu

zaskarżenia

wszystkich

roszczeń

(por.

postanowienia

Sądu

Najwyższego z dnia 24 sierpnia 2007 r., I CZ 91/07, z dnia 10 maja 2006 r., III CZ

24/06, niepubl.). Oznacza to, że w razie wniesienia w sprawie o prawa majątkowe

skargi kasacyjnej przez kilku powodów, których łączy wskazana wyżej więź

procesowa, wartość przedmiotu zaskarżenia powinna wynosić dla każdego ze

skarżących co najmniej pięćdziesiąt tysięcy złotych (art. 3982 § 1 k.p.c.).

Prawidłowo zatem Sąd Apelacyjny ustalił, że skarga kasacyjna A. B. nie

spełnia przesłanki dopuszczalności w postaci wartości przedmiotu zaskarżenia

określonej w art. 3982 § 1 k.p.c. i ją odrzucił.

Z tych względów na podstawie art. 39814 w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.

należało orzec, jak w sentencji.