IV CZ 24/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CZ 24/10

POSTANOWIENIE

Dnia 29 kwietnia 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Krzysztof Pietrzykowski (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Wojciech Katner

SSA Jan Futro

w sprawie z powództwa Banku (...) SA w W.

przeciwko „E.(...)” Spółce z o.o. w C.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 29 kwietnia 2010 r.,

zażalenia strony pozwanej

na wyrok Sądu Apelacyjnego

z dnia 17 listopada 2009 r., sygn. akt I ACa (…),

1. zmienia zaskarżony wyrok w punkcie II w ten sposób, że zasądza od

powoda na rzecz pozwanej kwotę 14.447 (czternaście tysięcy czterysta

czterdzieści siedem) złotych tytułem

zwrotu kosztów

postępowania

apelacyjnego;

2. zasądza od powoda na rzecz pozwanej kwotę 672 (sześćset siedemdziesiąt

dwa) złote tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

Sąd Apelacyjny wyrokiem z dnia 17 listopada 2009 r. zmienił zaskarżony wyrok

Sądu Okręgowego w G. z dnia 23 czerwca 2009 r. oraz m. in. w punkcie II zasądził od

powoda na rzecz pozwanej kwotę 7.247 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania

apelacyjnego. Następnie postanowieniem z dnia 7 stycznia 2010 r. Sąd Apelacyjny

uzupełnił swój wyrok w punkcie II w ten sposób, że po słowach „tytułem zwrotu kosztów

postępowania apelacyjnego” dopisał słowa „a w pozostałej części wniosek oddalić”.

Rozstrzygając o kosztach, Sąd Apelacyjny wyjaśnił, że na etapie postępowania

apelacyjnego brak jest podstaw do stosowania zasad orzekania o kosztach odrębnie dla

każdej ze spraw połączonych do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia w trybie art.

219 k.p.c., tak jak w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji. Wyrok Sądu

odwoławczego zawiera bowiem rozstrzygnięcie w przedmiocie tylko jednego środka

odwoławczego.

W zażaleniu na rozstrzygnięcie Sądu Apelacyjnego w przedmiocie kosztów

postępowania apelacyjnego (punkt II wyroku) pełnomocnik pozwanej wniósł o zmianę

zaskarżonego orzeczenia i zasądzenie od powoda na rzecz pozwanej kwoty 14.447

złotych oraz zasądzenie od powoda na rzecz pozwanej kosztów postępowania

zażaleniowego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie zasługuje na uwzględnienie. O jego trafności świadczy jednolite

orzecznictwo Sądu Najwyższego na tle wykładni art. 219 k.p.c.

Sąd Najwyższy wyjaśnił w wyroku z dnia 22 września 1967 r., I CR 158/67

(OSNCP 1968, nr 6, poz. 105), że połączenie dwu oddzielnych spraw w celu ich

łącznego rozpoznania lub także rozstrzygnięcia na podstawie art. 219 k.p.c. nie

oznacza, że takie połączenie tworzy z tych spraw jedną nową sprawę. Połączenie

podyktowane względami technicznymi i ekonomią procesową nie pozbawia połączonych

spraw ich odrębności i nie zmienia faktu, że łącznie rozpoznawane i rozstrzygane

sprawy są nadal dwiema samodzielnymi sprawami. Dlatego też wyrok powinien

zawierać z osobna rozstrzygnięcie co do każdej z połączonych spraw. Stanowisko to

zostało potwierdzone w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 26 września 1983 r., IV PR

101/83 (OSPiKA 1984, nr 7-8, poz. 173). Według postanowienia Sądu Najwyższego z

dnia 6 grudnia 1973 r., I PZ 71/73 (niepubl.), połączenie w trybie art. 219 k.p.c. kilku

oddzielnych spraw w celu ich łącznego rozpoznania lub także rozstrzygnięcia ma

charakter techniczny i nie wpływa na właściwość sądu, także i wówczas, gdy mogły być

objęte jednym pozwem. Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 18 marca 2003 r., IV CZ

20/03 (niepubl.), w wyroku z dnia 9 października 2003 r., V CK 329/02 (niepubl.), w

wyroku z dnia 6 października 2006 r., V CSK 206/06 (niepubl.) i w postanowieniu z dnia

15 lutego 2008 r., I CZ 148/07 (niepubl.) podkreślił, że połączenie na podstawie art. 219

k.p.c. kilku spraw do łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia jest zabiegiem jedynie

technicznym i nie prowadzi do powstania jednej nowej sprawy, zatem ocena

dopuszczalności zaskarżenia skargą kasacyjną takiego łącznego orzeczenia musi być

przeprowadzona w odniesieniu do każdej z połączonych spraw z osobna.

Z przedstawionych powodów orzeczono jak w sentencji (art. 398 16 w związku z

art. 3941 § 3 k.p.c.).