IV CZ 24/07 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CZ 24/07

POSTANOWIENIE

Dnia 21 czerwca 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Hubert Wrzeszcz (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Iwona Koper

SSN Kazimierz Zawada

w sprawie z wniosku H. M.

przy uczestnictwie A. K. i in. ,

o stwierdzenie nabycia spadku po zmarłym B. W.,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 21 czerwca 2007 r.,

zażalenia wnioskodawczyni

na postanowienie Sądu Okręgowego w B.

z dnia 4 maja 2006 r.,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem Sąd Okręgowy w B. odrzucił zażalenie

wnioskodawczyni, wniesione na postanowienie odrzucające skargę kasacyjną, z

powodu nieuiszczenia opłaty (art. 1302 § 3 k.p.c.).

Z akt sprawy wynika, że Sąd Okręgowy w B. postanowieniem z dnia 6

kwietnia 2006 r. odrzucił skargę kasacyjną wnioskodawczyni z dnia 31 stycznia

2006 r., wniesioną od postanowienia z dnia 31 sierpnia 2005 r. oddalającego

apelację w sprawie o stwierdzenie nabycia spadku, ponieważ nie zawierała ona

wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania i jego uzasadnienia (art. 3986 § 2 w związku

z art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c.). Na to postanowienie wnioskodawczyni wniosła

zażalenie z dnia 16 kwietnia 2006 r., w którym zarzuciła, że skarga kasacyjna –

wbrew stanowisku Sądu – spełnia wymaganie przewidziane w art. 3984 § 1 pkt 3

k.p.c. Postanowieniem z dnia 4 maja 2006 r. Sąd Okręgowy odrzucił to zażalenie,

ponieważ będąca adwokatem wnioskodawczyni nie uiściła należnej od niego opłaty

stałej.

Z zażalenia wnioskodawczyni na postanowienie z dnia 4 maja 2006 r.

wynika, że nie było – zdaniem skarżącej – podstaw do wydania tego

postanowienia, ponieważ zażalenie z dnia 16 kwietnia 2006 r. nie podlegało opłacie

jako oczywiście uzasadnione.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Przepis art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c. stanowi, że skarga kasacyjna powinna

zawierać wniosek o przyjęcie jej do rozpoznania i jego uzasadnienie. Przytoczone

wymaganie stanowi jeden z elementów istotnych (konstrukcyjnych) skargi

kasacyjnej, którego niedochowanie powoduje, że skarga jest dotknięta brakiem

nieusuwalnym i podlega odrzuceniu a limine.

Wymaganie uzasadniania wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do

rozpoznania nawiązuje do instytucji przedsądu, uregulowanej w art. 398 9 k.p.c.,

i stanowi jej dopełnienie. Jest to zatem obowiązek nałożony na skarżącego

polegający na wykazaniu argumentów przemawiających za tym, aby skarga

kasacyjna została przyjęta do rozpoznania przez Sąd Najwyższy. Należy przy tym

podkreślić, że spełnieniem tego obowiązku nie jest przedstawienie dowolnych

argumentów uzasadniających przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, istotnych

tylko w ocenie samego skarżącego.

Uzasadnienie omawianego wniosku, ze względu na związek z przedsądem,

musi ściśle nawiązywać do przesłanek przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania,

wskazanych w art. 3989 § 1 k.p.c. To oznacza, że wnoszący skargę kasacyjną

powinien wykazać – w formie wyodrębnionego wywodu prawnego – że w sprawie

występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów

prawnych budzących

poważne wątpliwości lub

wywołujących rozbieżności

w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna

jest oczywiście uzasadniona (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia

20 października 2005 r., II CZ 89/05 niepubl.).

Wniesiona

przez skarżącą skarga kasacyjna nie zawiera – co wynika

wyraźnie z jej treści – wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania i jego

uzasadnienia. W

tej sytuacji Sąd Okręgowy postanowieniem z dnia 6 kwietnia

2006 r. trafnie odrzucił tę skargę kasacyjną z powodu niespełnienia wymagania

przewidzianego w art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c.

Podjęta przez skarżącą w zażaleniu z dnia 16 kwietnia 2006 r. polemika

z tym orzeczeniem nie zawiera argumentów pozwalających uznać zażalenie za

oczywiście uzasadnione w rozumieniu art. 99 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r.

o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. Nr 167, poz. 1398 ze zm.).

Nie można bowiem podzielić zapatrywania wnioskodawczyni, że spełnieniem

przewidzianego w art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c. wymagania skargi kasacyjnej jest

zamieszczenie w skardze wniosku o uchylenie zaskarżonego postanowienia

i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji.

Wniosek o uchylenie lub uchylenie i zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu

żądanego uchylenia i zmiany stanowi bowiem – co wynika z art. 3984 § 1 pkt. 4

k.p.c. – odrębne od przewidzianego w art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c. wymaganie skargi

kasacyjnej.

Zażalenie z dnia 16 kwietnia 2006 r., które nie może być – wbrew stanowisku

skarżącej – uznane za oczywiście uzasadnione, podlegało zatem opłacie stałej.

Nieuiszczenie zaś tej opłaty uzasadniało – jak trafnie przyjął Sąd Okręgowy

w zaskarżonym postanowieniu – odrzucenie zażalenia na podstawie art. 130 2 § 3

k.p.c.

Z przedstawionych powodów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji

postanowienia (art. 39814 w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.).

db