IV CZ 22/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CZ 22/11

POSTANOWIENIE

Dnia 29 czerwca 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Mirosława Wysocka (przewodniczący)

SSN Grzegorz Misiurek (sprawozdawca)

SSN Dariusz Zawistowski

ze skargi J. Ł. o wznowienie postępowania zakończonego

prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego

z dnia 4 lutego 2010 r.,

w sprawie z powództwa J. Ł.

przeciwko Powszechnemu Zakładowi Ubezpieczeń Spółce Akcyjnej w W.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 29 czerwca 2011 r.,

zażalenia powoda

na postanowienie Sądu Apelacyjnego

z dnia 14 września 2010 r.,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 14 września 2010 r. Sąd Apelacyjny odrzucił skargę

powoda J. Ł. o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Sądu

Apelacyjnego z dnia 4 lutego 2010 r., na podstawie art. 403 § 2 i art. 410 § 1 k.p.c.

W uzasadnieniu wskazał, że powołane przez powoda w skardze wyniki

badań i diagnoza dr P. G. nie mają cechy niedostępności w poprzednim

postępowaniu. Sąd zwrócił uwagę na ponad pięcioletni czas trwania postępowania i

możliwość skorzystania przez powoda z pomocy wszelkich specjalistów w

dziedzinie medycyny w celu wykazania związku przyczynowego między wypadkiem

z dnia 27 listopada 2004 r. a schorzeniami kręgosłupa. Wskazał, że badania

kręgosłupa powoda były wykonywane przed wydaniem prawomocnego wyroku i

zostały uwzględnione przez powołanych w sprawie biegłych. Dodał, że powód nie

wykazał

związku

między

przedłożoną

dokumentacją

z

poradni

zdrowia

psychicznego a podstawą wznowienia.

W zażaleniu powód podniósł, że nie mógł wcześniej uzyskać wiedzy

o nowych okolicznościach związanych z jego chorobą, gdyż leczył się u innych

lekarzy, niż dr P. G. Nie mógł każdorazowo weryfikować diagnoz lekarskich z uwagi

na zaufanie do służby zdrowia i konieczność

ponoszenia większych kosztów

leczenia. Podkreślił, że jako podstawę wznowienia postępowania wskazał to, że

opinie biegłych powołanych w zakończonym prawomocnie postępowaniu dotyczyły

dyskopatii, a aktualne badania wykluczyły, by powód kiedykolwiek cierpiał na tą

chorobę. Dodał też, że w skardze o wznowienie informował o diagnozowaniu go w

kierunku nowotworu złośliwego, który może mieć związek z wypadkiem, do czego

nie odniósł się Sąd Apelacyjny naruszając tym samym art. 361 w zw. z art. 328 § 2

k.p.c.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie jest bezzasadne. Sąd Apelacyjny prawidłowo ocenił i wyjaśnił,

dlaczego okoliczności powołane w skardze o wznowienie postępowania nie mogą

być uznane za nowe i istotne. Sąd Najwyższy ocenę tę podziela.

Podstawą wznowienia przewidzianą w art. 403 § 2 k.p.c. jest późniejsze –

po uprawomocnieniu się wyroku lub postanowienia orzekającego co do istoty

sprawy - wykrycie takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które

mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać

w poprzednim

postępowaniu.

Niemożność

skorzystania

w

poprzednim

postępowaniu z określonych okoliczności faktycznych lub środków dowodowych nie

zachodzi, gdy istniała obiektywna możliwość powołania ich w tym postępowaniu,

a tylko na skutek opieszałości, zaniedbania, zapomnienia czy błędnej oceny

potrzeby ich powołania strona tego nie uczyniła (por. postanowienie Sądu

Najwyższego z dnia 10 lutego 1999 r., II CKN 807/98, niepubl.). Przyjmuje się,

że okoliczności faktyczne

i dowody powinny być

nie

tylko

nieujawnione

w postępowaniu prawomocnie zakończonym, ale i nieujawnialne, czyli niedostępne

dla strony skarżącej (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia z dnia 4 marca

2005 r., III CZP 134/04, niepubl.).

Powód

w

toku

miał obiektywną możliwość

trwającego

kilka

przeprowadzenia

lat

postępowania

konsultacji

u

sądowego

innego

lekarza

i zweryfikowania postawionej wcześniej diagnozy. Z przytoczonych w skardze

twierdzeń nie wynika, kiedy doszło do pogorszenia jego stanu zdrowia,

skutkującego m.in. zmianą lekarza prowadzącego. Wreszcie powód nie wskazał

nawet, na czym miał polegać związek między wypadkiem z dnia 27 listopada

2004 r. a nowotworem złośliwym, lecz ograniczył się do zasygnalizowania jego

prawdopodobieństwa.

Powyższe świadczy o tym, że nie zachodzi wskazana przez skarżącego

podstawa wznowienia przewidziana w art. 403 § 2 k.p.c. Do przyjęcia,

że skarga opiera się na ustawowej podstawie wznowienia, nie wystarcza samo

sformułowanie przez skarżącego zarzutów w sposób odpowiadający ustawowo

określonym podstawom wznowienia, jeżeli z uzasadnienia skargi wynika,

iż podnoszona podstawa nie zachodzi. Prawidłowo zatem Sąd Apelacyjny uznał,

że skarga o wznowienie nie została oparta na ustawowej podstawie i ją odrzucił

(art. 410 § 1 k.p.c.).

Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 398 14 w związku z art.

3941 § 3 k.p.c. orzekł, jak w sentencji.

jz