IV CZ 19/07 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CZ 19/07

POSTANOWIENIE

Dnia 30 maja 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Iwona Koper (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Marian Kocon

SSN Katarzyna Tyczka-Rote

w sprawie z wniosku B. Ś.

przy uczestnictwie A. S. i in.,

o zniesienie współwłasności nieruchomości,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 30 maja 2007 r.,

zażalenia uczestnika postępowania A. S.

na postanowienie Sądu Okręgowego w L.

z dnia 12 marca 2007 r.,

oddala zażalenie

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem Sąd Okręgowy odrzucił skargę kasacyjną

(określoną jako kasacja) uczestnika A. S. od postanowienia tego Sądu z dnia 22

listopada 2006 r., którym

1) odrzucono apelację wnioskodawczyni B. Ś. oraz apelacje uczestników

[…];

2) na skutek apelacji M. R. zmieniono postanowienie Sądu Rejonowego w

zakresie w nim wskazanym.

Odrzucając skargę Sąd Okręgowy wskazał, że w części zaskarżającej

odrzucenie apelacji w sprawie o zniesienie współwłasności, zgodnie z art. 519 1 § 1

k.p.c., jest ona niedopuszczalna. Zażalenie uczestnika na postanowienie

o odrzuceniu jego apelacji zostało odrzucone przez Sąd Okręgowy postanowieniem

z dnia 8 lutego 2007 r. jako niedopuszczalne. W części zaskarżającej

postanowienie Sądu Okręgowego w pozostałym zakresie stwierdził natomiast, iż

skarga kasacyjna nie spełnia wymogów przytoczenia podstaw oraz uzasadnienia

wniosku o jej rozpoznanie.

W zażaleniu, uczestnik odnosząc się do odrzucenia jego skargi w części

dotyczącej orzeczenia o odrzuceniu apelacji nawiązał do zarzutów podnoszonych

w jego odrzuconym zażaleniu, a nadto wskazał, że Sąd Najwyższy powinien

rozpoznać jego skargę kasacyjną, w tej części na podstawie art. 380 k.p.c.

Polemizował nadto ze stwierdzeniem Sądu Okręgowego, że jego skarga nie spełnia

istotnych, konstrukcyjnych wymogów.

Wnosił

o

uchylenie

postanowienia

i

przekazanie

sprawy

Sądowi

Okręgowemu dla nadania dalszego biegu skardze kasacyjnej.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie jest nieuzasadnione.

Art. 380 k.p.c. nie stwarza dodatkowej podstawy do wniesienia skargi

kasacyjnej w przypadkach, gdy ustawa (tutaj art. 519 1 § 1 k.p.c.). takiej skargi nie

dopuszcza. Środek procesowy przewidziany tym przepisem jest środkiem

szczególnym i nie ma charakteru odwoławczego. Możliwość rozpoznania przez Sąd

Najwyższy na podstawie art. 380 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 k.p.c. postanowienia

sądu drugiej instancji, które nie podlegało zaskarżeniu w drodze zażalenia, a miało

wpływ na wynik rozstrzygnięcia związane jest z rozpoznaniem skutecznie

wniesionej, a więc dopuszczalnej skargi kasacyjnej.

Wymaganie z art. 3984 § 1 pkt 2 k.p.c. obejmuje nie tylko przytoczenie

podstaw skargi kasacyjnej lecz również ich uzasadnienie tj., wskazanie na czym,

zdaniem skarżącego, polega naruszenie prawa materialnego lub istotnych

przepisów postępowania. Samo wskazanie w skardze naruszonych przepisów

prawa, bez równoczesnego określenia co i z jakiej przyczyny skarżący uważa za

jego naruszenie nie wypełnia tego wymagania.

Na tym tle stanowisko zaskarżonego postanowienia odnośnie do odrzucenia

skargi uczestnika w dalszym zakresie przedstawia się jako słuszne. Skarga nie

spełnia wymogu przytoczenia uzasadnienia podstaw w postaci wyżej opisanej,

koniecznej dla umożliwienia Sądowi Najwyższemu kontroli kasacyjnej, bez

czynienia poszukiwań w jej treści oraz treści innych dokumentów oraz dokonywania

samodzielnej konkretyzacji zarzutów do czego nie jest uprawniony. Trafnie

wskazuje także Sąd Okręgowy, że wniesiona skarga nie spełnia wymogu

przedstawienia i uzasadnienia wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania. Nie stanowi

wykonania obowiązku wynikającego z art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c. przytoczona dla

jego

wypełnienia

polemika

skarżącego

z

motywami

postanowienia

Sądu

Okręgowego z dnia 22 listopada 2006 r. odrzucającego apelację uczestnika.

Z tych przyczyn zażalenie podlegało oddaleniu (art. 398 14 w zw. z art. 3941 §

3 k.p.c.).