IV CZ 18/06 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CZ 18/06

POSTANOWIENIE

Dnia 10 marca 2006 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Antoni Górski (przewodniczący)

SSN Józef Frąckowiak (sprawozdawca)

SSN Iwona Koper

ze skargi wnioskodawcy o wznowienie postępowania

w sprawie z wniosku Wojewódzkiego Związku R.

z udziałem Rejonowej Spółdzielni "W." i Wojewódzkiej Spółdzielni

o wykreślenie z rejestru sądowego Wojewódzkiej Spółdzielni,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 10 marca 2006 r.,

zażalenia wnioskodawcy

na postanowienie Sądu Okręgowego w G.

z dnia 14 czerwca 2005 r., sygn. akt [...],

uchyla zaskarżone postanowienie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 14 czerwca 2005 r. Sąd Okręgowy w G. odrzucił

kasację wnioskodawcy Wojewódzkiego Związku R. od postanowienia tego Sądu z

dnia 30 grudnia 2004 r. Zdaniem Sądu Okręgowego kasacja winna zostać

odrzucona,

gdyż

pełnomocnik

powodów,

pomimo

wezwania

nie

złożył

pełnomocnictwa upoważniającego go do występowania przed Sądem Najwyższym,

oraz nie podpisał odpisów kasacji. W zażaleniu wnioskodawca zarzucając

naruszeni art. 91 pkt 1 k.p.c. w związku z art. 87 1 § 1 k.p.c., art. 126 § 1 pkt 4, art.

128 i art. 140 k.p.c., a także art. 6 ust. 1 i art. 7 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o

radcach prawnych (Dz.U. z 2002 r., Nr 123, poz. 1059 ze zm.); art. 175 ust. 1 w

związku z art. 176 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 1 pkt 1 lit a ustawy z dnia 23

listopada 2002 r. o Sądzie Najwyższym – wniósł o uchylenie zaskarżonego

postanowienia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie zasługuje na uwzględnienie. Trafny jest przede wszystkim zarzut

naruszenia art. 91 pkt 1 k.p.c. w związku z art. 87 1 § 1 k.p.c. Jeżeli, co jest

bezsporne, w pełnomocnictwie udzielonym przez wnioskodawcę upoważnił on

pełnomocnika do zastępowania go „w sprawach w postępowaniu sądowym”,

to takie

pełnomocnictwo

upoważnia

także

do

wykonywania

zastępstwa

procesowego w sprawach przed Sądem Najwyższy. Sąd Najwyższy jest bowiem

także sądem, co wynika zarówno z Konstytucji, ustawy o Sądzie Najwyższym, jak

i z przepisów k.p.c. Nie jest on natomiast, co słusznie podkreślił Sąd Okręgowy

sądem powszechnym. Nie można jednak z faktu, że przepisy k.p.c. wyraźnie

odróżniają sądy powszechne od Sądu Najwyższego wyprowadzać wniosku, że nie

jest

on

w

ogóle

sądem.

Skoro

zaś

pełnomocnictwo

upoważniało

do

reprezentowania mocodawcy w sprawach sądowych, czyli przed wszystkim

sądami, brak podstaw do uznania, że potrzebne było, do reprezentowania

mocodawcy w postępowaniu przed Sądem Najwyższym, odrębne pełnomocnictwo.

Uzasadniony jest także zarzut naruszenia art. 126 § 1 pkt 4 k.p.c., art. 128

i 140 k.p.c. W orzecznictwie Sądu Najwyższego za utrwalony należy uznać pogląd,

który prezentuje także skarżący, że tylko pismo procesowe, a nie jego podpis musi

odpowiadać ściśle określonym wymogom, w tym być podpisane przez stronę lub jej

pełnomocnika (postanowienie SN z dnia 18 października 2002 r. V CKN 1830/00,

OSNC 2004/1/9, oraz postanowienie z dnia 19 grudnia 1967 r. I CZ 111/67, OSNC

1968/7/127). W tej sytuacji odrzucenie kasacji z powodu nie uzupełnienia jej

rzekomego braku w postaci nie podpisania odpisu kasacji, nie znajduje podstaw

prawnych.

Mając na uwadze powyższe względy Sąd Najwyższy, na podstawie art. 394 1

§ 3 k.p.c. w związku z art. 39815 k.p.c. i w związku z art. 3 ustawy z dnia 22 grudnia

2004 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania cywilnego oraz o zmianie ustawy

– Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz.U. z 2005 r. Nr 13, poz. 98), orzekł jak

w sentencji.