IV CZ 178/12 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CZ 178/12

POSTANOWIENIE

Dnia 13 czerwca 2013 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Mirosława Wysocka (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Marian Kocon

SSN Zbigniew Kwaśniewski

w sprawie ze skargi powodów

o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem

Sądu Okręgowego w R.

z dnia 21 grudnia 2010 r.,

w sprawie z powództwa U. D. i M. D.

przeciwko A.P. i M. P.

o wydanie nieruchomości,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 13 czerwca 2013 r.,

zażalenia powodów

na postanowienie Sądu Okręgowego w R.

z dnia 2 kwietnia 2012 r.,

uchyla zaskarżone postanowienie

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 10 lutego 2012 r. Sąd Okręgowy odrzucił skargę

powodów U. D. i M. D. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym

wyrokiem tego Sądu z dnia 21 grudnia 2010 r.

Skarżący, reprezentowani przez adwokata, skierowali zażalenie na to

postanowienie do Sądu Apelacyjnego w […]. Sąd Okręgowy, za pośrednictwem

którego wniesiono zażalenie, odrzucił je postanowieniem z dnia 2 kwietnia 2012 r.,

na podstawie art. 373 w zw. z art. 397 § 2 k.p.c. Na uzasadnienie orzeczenia

podał, że postanowienie o odrzuceniu skargi Sąd Okręgowy wydał jako sąd drugiej

instancji, który ostatni orzekał co do istoty sprawy i zażalenie na to postanowienie

przysługiwało, stosownie do art. 3941 § 2 k.p.c., do Sądu Najwyższego, a nie do

sądu apelacyjnego.

W zażaleniu na to postanowienie skarżący wnieśli o jego uchylenie,

twierdząc, że Sąd Okręgowy nie miał podstaw do odrzucenia zażalenia, lecz

powinien był je skierować do sądu właściwego albo wezwać skarżących do

uzupełnienia braku formalnego polegającego na mylnym oznaczeniu sądu.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Zagadnienie

odwoławczego

do

skutków

sądu

procesowych

niewłaściwego

do

wadliwego

jego

skierowania

rozpoznania

środka

wywoływało

wątpliwości, prowadzące do rozbieżności w orzecznictwie sądów powszechnych

i Sądu Najwyższego. Wątpliwości te zostały wyjaśnione i rozstrzygnięte w uchwale

składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 15 maja 2013 r., III CZP 91/12,

zgodnie z którą sąd niewłaściwy, do którego skierowano zażalenie przekazuje je do

rozpoznania sądowi właściwemu na podstawie odpowiednio zastosowanego art.

200 § 1 k.p.c. (w zw. z art. 391 § 1 i 397 § 2 k.p.c.). Podzielając stanowisko zajęte

w uchwale i odwołując się do jej szerszego uzasadnienia, należy wyeksponować

stwierdzenie

Sądu

Najwyższego,

że

wadliwe

skierowanie

zażalenia

do

niewłaściwego sądu nie powoduje jego niedopuszczalności, a tym samym nie

stanowi podstawy odrzucenia zażalenia na podstawie art. 370 (373) k.p.c.

W związku z zarzutami zażalenia należy dodać, że – jak wyjaśnił Sąd

Najwyższy w powołanej uchwale - brak podstaw zarówno do przedstawienia

zażalenia przez sąd, do którego je wniesiono, sądowi właściwemu, innemu, niż

wskazany przez stronę, jak i do traktowania wadliwego skierowania zażalenia jako

oczywistej niedokładności podlegającej procedurze naprawczej przewidzianej w art.

130 § 1 zdanie pierwsze k.p.c.

Z omówionych względów zaskarżone orzeczenie, którym błędnie odrzucono

zażalenie, podlegało uchyleniu, stosownie do art. 394 1 § 3 w zw. z art. 39815 § 1

zdanie pierwsze k.p.c.

db