IV CZ 17/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CZ 17/11

POSTANOWIENIE

Dnia 20 maja 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Antoni Górski (przewodniczący)

SSN Krzysztof Pietrzykowski

SSN Marta Romańska (sprawozdawca)

w sprawie ze skargi powoda

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku

Sądu Rejonowego w L.

z dnia 26 września 2007 r.,

w sprawie z powództwa M. H.

przeciwko R. B. i M. N. – B.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 20 maja 2011 r.,

zażalenia powoda

na postanowienie Sądu Okręgowego w L.

z dnia 30 sierpnia 2010 r.,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z 30 sierpnia 2010 r. Sąd Okręgowy w L. odrzucił zażalenie

na postanowienie tego Sądu z 20 maja 2010 r. o odrzuceniu skargi o stwierdzenie

niezgodności

z

prawem

prawomocnego

orzeczenia,

wniesione

do

Sądu

Apelacyjnego. Uzasadniając to rozstrzygnięcie, Sąd Okręgowy wskazał na

niedopuszczalność wniesienia zażalenia w tym przedmiocie do Sądu Apelacyjnego

wobec treści art. 3941 k.p.c., zgodnie z którym właściwym do jego rozpoznania jest

Sąd Najwyższy. W zażaleniu na postanowienie z 30 sierpnia 2010 r. skarżący

zarzucił, że zostało ono wydane z naruszeniem art. 394 1 k.p.c. i wniósł o jego

uchylenie oraz o nadanie biegu skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie jest bezzasadne.

Po pierwsze, wbrew twierdzeniom podniesionym w zażaleniu, przyczyną

odrzucenia skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku,

jednoznacznie wskazaną w uzasadnieniu postanowienia z 20 maja 2010 r., było

naruszenie przez skarżącego art. 128 § 1 k.p.c. w zw. z art. 424 1 § 2 k.p.c. przez

brak złożenia stosownej liczby załączników do skargi, mimo wezwania do

uzupełnienia braku formalnego w tym zakresie. Sąd Okręgowy orzekł w tym

wypadku w zakresie swoich kompetencji określonych w art. 424 6 § 2 i 3 k.p.c., zaś

sądem właściwym do rozpoznania zażalenia na to postanowienie był, zgodnie z art.

3941 § 1 pkt 1 in fine k.p.c., Sąd Najwyższy. Zażalenie przewidziane w tym

przepisie przysługuje zarówno od postanowień Sądu pierwszej jak i drugiej instancji

(por. postanowienia SN: z 17 czerwca 2005 r., III CZ 49/05, OSNC 2005, nr 10,

poz. 180 oraz z 4 września 2008 r., IV CZ 69/08, OSNC-ZD 2009, nr 4, poz. 87).

Sąd Okręgowy trafnie odrzucił więc zażalenie wniesione do Sądu

Apelacyjnego jako niedopuszczalne. Błąd komputerowego edytora tekstu, na który

powołuje się skarżący, w żadnym wypadku nie może usprawiedliwiać oznaczenia

w środku zaskarżenia sądu właściwego do jego rozpoznania w sposób niezgodny

z przepisami o właściwości funkcjonalnej.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 394 1 § 3 k.p.c. w zw. z art.

39814 k.p.c. orzeczono jak w postanowieniu.