IV CZ 17/09 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CZ 17/09

POSTANOWIENIE

Dnia 27 marca 2009 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Józef Frąckowiak

w sprawie ze skargi R.P. o stwierdzenie niezgodności

z prawem wyroków Sądu Rejonowego w T.

w sprawach: [...] później [...],

z powództwa R.P.

przeciwko Wspólnocie Mieszkaniowej nieruchomości przy ulicy S. 21 w T.

o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 27 marca 2009 r.,

na skutek zażalenia powoda

na postanowienie Sądu Okręgowego w T.

z dnia 28 listopada 2008 r., sygn. akt [...],

odrzuca zażalenie.

Uzasadnienie

Powód

R.P.

wniósł

sporządzoną

osobiście

skargę

o stwierdzenie

niezgodności z prawem wyroków Sądu Rejonowego w T. wydanych w

sprawach:[...]. Postanowieniem z dnia 28 listopada 2008 r. Sąd Okręgowy w T.

skargę powoda odrzucił.

Od powyższego postanowienia powód R.P. wniósł osobiście sporządzone

zażalenie do Sądu Apelacyjnego, które to zażalenie Sąd ten przekazał Sądowi

Najwyższemu.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

W postępowaniu przed Sądem Najwyższym – zgodnie z art. 871 § 1 k.p.c. –

obowiązuje zastępstwo stron przez adwokatów lub radców prawnych. Zastępstwo

to dotyczy także czynności procesowych związanych z postępowaniem przed

Sądem Najwyższym, podejmowanych przed sądem niższej instancji.

Przepisu

przytoczonego

paragrafu

pierwszego

nie

stosuje

się

w postępowaniu o zwolnienie od kosztów sądowych oraz o ustanowienie

adwokata lub radcy prawnego oraz gdy stroną, jej organem, jej przedstawicielem

ustawowym lub pełnomocnikiem jest sędzia, prokurator, notariusz, albo profesor lub

doktor habilitowany nauk prawnych, a także gdy stroną, jej organem lub

przedstawicielem ustawowym jest adwokat, radca prawny lub radca Prokuratorii

Generalnej Skarbu Państwa. Przepisu przytoczonego paragrafu pierwszego nie

stosuje się także wtedy, gdy zastępstwo procesowe Skarbu Państwa jest

wykonywane przez Prokuratorię Generalną Skarbu Państwa.

Z powołanego przepisu wynika, że przed Sądem Najwyższym obowiązuje przymus

adwokacko-radcowski, co oznacza, że strony mogą występować w tym

postępowaniu tylko reprezentowane przez adwokata lub radcę prawnego, chyba że

zachodzą wyjątki przewidziane w art. 871 § 2 i 3 k.p.c. Obowiązek zachowania

przymusu

adwokacko-radcowskiego

dotyczy

także

czynności

procesowych

związanych z postępowaniem przed Sądem Najwyższym, podejmowanych przed

sądem niższej instancji.

Bezspornym w rozpoznawanej sprawie jest, że powód wniósł osobiście

zażalenie od zaskarżonego postanowienia oraz nie posiada on zdolności do

samodzielnego dokonania tej czynności procesowej. Powód nie należy bowiem do

żadnej kategorii osób wymienionych w art. 871 § 2 k.p.c. Wniesione przez niego

zażalenie podlega zatem odrzuceniu jako niedopuszczalne.

Z przedstawionych powodów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji

postanowienia (art. 3941 § 3 w zw. z art. 39821 k.p.c. i art. 373 k.p.c.).