IV CZ 17/07 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CZ 17/07

POSTANOWIENIE

Dnia 25 kwietnia 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Mirosława Wysocka (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Teresa Bielska-Sobkowicz

SSN Zbigniew Kwaśniewski

w sprawie z powództwa M. M.

przeciwko H. K. i P. K.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 25 kwietnia 2007 r.,

zażalenia pozwanych

na postanowienie Sądu Apelacyjnego w […]

z dnia 18 stycznia 2007 r.,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

W skardze kasacyjnej od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 29 września

2006 r., opartej na podstawie naruszenia przepisów postępowania – art. 233 § 1,

328 § 2, 391, 382, 232 i 233 § 2 k.p.c. oraz naruszenia prawa materialnego – art.

498, 499 i 5 k.c., zawarte zostały następujące stwierdzenia: „Zachodzi zatem

potrzeba wykładni w zakresie naruszenia prawa materialnego: czy w przypadku

podniesienia zarzutu potrącenia wskazanie wysokości potrącenia powinno być

określone konkretną kwotą, czy wystarczające jest, tak jak to uczynili pozwani w

nakazie zapłaty, wskazanie ‘przez potrącenie kwoty dochodzonej pozwem przez

powoda’, czy niezbędne jest określenie w cyfrach tejże kwoty. Stosownie do

podstawy kasacyjnej art. 3983 § 1 pkt 3 k.p.c. wskazuję na potrzebę wykładni

przepisów wyznaczających zakres działania Sądu II instancji do działania z urzędu

w zakresie dokonywania ustaleń faktycznych poza zarzutami sformułowanymi

przez skarżące strony. Powołując się na wskazane przesłanki uzasadniające

przyjęcie kasacji do rozpoznania, a także argumentację przytoczoną w ramach

podstawy przewidzianej w art. 3983 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c., wnoszę o: uchylenie

zaskarżonego wyroku (...)”.

Postanowieniem z dnia 18 stycznia 2007 r. Sąd Apelacyjny odrzucił skargę

kasacyjną, jako niespełniającą wymagania określonego w art. 3984 § 1 k.p.c., ze

względu na brak wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania oraz

uzasadnienia tego wniosku.

Sąd wskazał, że skarga nie zawiera wyraźnie sformułowanego wniosku o przyjęcie

do rozpoznania, a wymogu uzasadnienia takiego wniosku nie spełnia powołanie się

na podstawy skargi kasacyjnej, jak to uczyniono w skardze.

W zażaleniu na to postanowienie skarżący wyrazili przekonanie, że – wbrew

odmiennej ocenie Sądu Apelacyjnego – skarga kasacyjna czyni zadość

wskazanemu wymaganiu. Podnieśli, że w skardze zawarto wyodrębniony wywód

prawny, w którym wskazane zostały okoliczności „pozwalające zakwalifikować

skargę do rozpoznania” oraz że „pozwani wykazali na potrzebę wykładni przepisy

art. 498, art. 499 k.c., art. 5 k.c. i w uzasadnieniu skargi zostały wskazane

argumenty na poparcie potrzeby wykładni”.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Rację ma Sąd Apelacyjny, gdy twierdzi, że w skardze pozwanych brak jest

wyraźnie sformułowanego wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania, którego

wymaga art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c. Nawet jednak przy uznaniu, że w cytowanym

wyżej sformułowaniu można dopatrzyć się (niewłaściwie ujętego) wniosku

o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania i tak trzeba by go uznać za

pozbawiony wymaganego uzasadnienia, co ostatecznie przesądza o niespełnieniu

omawianego istotnego wymagania skargi.

Powołaniu się na jedną z ustawowych przesłanek przyjęcia skargi

rozpoznania, którą w intencji skarżącego miała być przesłanka wymieniona w art.

3989 § 1 pkt 2 k.p.c., musi towarzyszyć argumentacja jurydyczna przekonująca

o tym, że przesłanka ta rzeczywiście zachodzi. Twierdzenie pozwanych, że w ich

skardze zawarty został „wyodrębniony wywód prawny” nie utrzymuje się

w konfrontacji z treścią skargi, w której w ramach uzasadnienia podstaw skargi

przewijają się wzmianki o potrzebie wykładni niektórych przepisów ujętych w tych

podstawach.

W wypadku powołania się na omawianą przesłankę, konieczne jest sprecyzowanie,

jakie przepisy wymagają wykładni Sądu Najwyższego, ze wskazaniem na czym

polegają związane z tym poważne wątpliwości albo z przedstawieniem rozbieżności

w orzecznictwie sądów. To, w jaki sposób należy czynić zadość omawianemu

wymaganiu, zostało szczegółowo wyjaśnione w orzecznictwie Sądu Najwyższego,

poczynając od orzeczeń wydawanych pod rządem przepisów o kasacji, na tle

analogicznie sformułowanej przesłanki (por. m.in., postanowienia z dnia 10 maja

2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002/1/11 i z dnia 11 stycznia 2001 r., III CKN 570/01,

OSNC 2002/12/151).

Skarga pozwanych nie precyzuje przepisu, wymagającego wykładni, nie formułuje

wątpliwości, które on wywołuje ani nie prezentuje rozbieżnych orzeczeń sądów.

Nie czyni ona zatem zadość wymaganiu, którego celem jest przekonanie,

przy pomocy argumentacji jurydycznej, o istnieniu wymienionej w art. 389 9 § 1 pkt 2

k.p.c. przesłanki uzasadniającej przyjęcie skargi do rozpoznania przez Sąd

Najwyższy.

Brak w skardze kasacyjnej wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania, a także brak

odpowiadającego ustawowym wymaganiom uzasadnienia wniosku to braki

nieusuwalne, powodujące odrzucenie skargi przez sąd drugiej instancji na

podstawie art. 3986 § 2 k.p.c. (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia

14 lipca 2005 r., III CZ 61/05, OSNC 2006/4/75). Tak też – wbrew nieuzasadnionym

zarzutom zażalenia – prawidłowo uczynił Sąd Apelacyjny.

Z omówionych względów zażalenie podlegało oddaleniu, na podstawie art.

3941 § 3 w związku z art. 39814 k.p.c.

jz