IV CZ 164/12 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CZ 164/12

POSTANOWIENIE

Dnia 21 lutego 2013 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Krzysztof Strzelczyk (przewodniczący)

SSN Katarzyna Tyczka-Rote

SSA Monika Koba (sprawozdawca)

ze skargi powoda

o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem

Sądu Apelacyjnego w […]

z dnia 8 kwietnia 2008 r.,

w sprawie z powództwa S. K.

przeciwko Wójtowi Gminy C. i Gminie C.

o zapłatę, rentę i ustalenie,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 21 lutego 2013 r.,

zażalenia powoda

na postanowienie Sądu Apelacyjnego

z dnia 30 kwietnia 2012 r.,

1) oddala zażalenie,

2) przyznaje od Skarbu Państwa - Sądu Apelacyjnego na rzecz

adwokata A. K. kwotę 2.700 (dwa tysiące siedemset) złotych

powiększoną o należny podatek od towarów i usług tytułem

kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z

urzędu w postępowaniu zażaleniowym.

Uzasadnienie

Postanowieniem z 30 kwietnia 2012 r. Sąd Apelacyjny odrzucił skargę S. K.

o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu

Apelacyjnego z dnia 8 kwietnia 2008 r. wydanym w sprawie I ACa …/08, jako nie

opartą na ustawowej podstawie wznowienia.

Wyjaśnił, iż powoływane przez skarżącego orzeczenie Obwodowej Komisji

Lekarskiej d/s Inwalidztwa i Zatrudnienia w G. z dnia 6 maja 1993 r. nie spełnia

przesłanki „nowości” w rozumieniu art. 403 § 2 k.p.c., skoro nie zostało wykazane

wykrycie tego orzeczenia po prawomocnym zakończeniu postępowania w sprawie I

ACa …/08 oraz nie dowodzi ono okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy

związanych z ustaleniem początku biegu przedawnienia dochodzonych przez

powoda roszczeń. Pozostałe podstawy skargi uznał za oderwane od hipotezy art.

403 § 2 k.p.c., skoro koncentrowały się na niewłaściwej wykładni przepisów prawa

dokonanej przez Sądy w sprawie objętej skargą, a skarga o wznowienie

postępowania nie jest zwykłym środkiem odwoławczym i nie służy do usunięcia

błędów dotychczasowego postępowania.

W zażaleniu skarżący kwestionując odrzucenie skargi wniósł o uchylenie

zaskarżonego postanowienia podnosząc, iż brak wiedzy strony o istnieniu środka

dowodowego spełnia kryteria art. 403 § 2 k.p.c. Argumentował, iż nie mógł w toku

poprzedniego postępowania przedstawić decyzji z 6 maja 1993 r., nie miał bowiem

wówczas świadomości istotności tego dowodu, potwierdzającego powstanie szkody

i będącego wyznacznikiem początku biegu terminu przedawnienia.

Sąd Najwyższy zważył co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Prawidłowo Sąd Okręgowy ocenił, iż decyzja Komisji Lekarskiej d/s

Inwalidztwa i Zatrudnienia z 6 maja 1993 r. nie może być kwalifikowana jako środek

dowodowy, który mógłby mieć wpływ na wynik sprawy, a z którego strona

nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu (art. 403 § 2 k.p.c.).

Po pierwsze, oparcie skargi na podstawie restytucyjnej późniejszego

wykrycia środków dowodowych jest możliwe jedynie gdy są to dowody, które

istniały w czasie trwania prawomocnie zakończonego postępowania, jednak

nie były znane stronie i z tego powodu nie mogły być przez nią wykorzystane.

Tymczasem skarżący nie kwestionuje, iż decyzja z 6 maja 1993r była mu znana

w toku prawomocnie zakończonego postępowania.

Po drugie, niemożność powołania środków dowodowych w rozumieniu art.

403 § 2 k.p.c. nie zachodzi, gdy istniała obiektywna możliwość, ich powołania

w prawomocnie zakończonym postępowaniu, a strona tego nie uczyniła na skutek

opieszałości, zaniedbań, zapomnienia lub błędnej oceny potrzeby ich powołania

(por. postanowienia Sądu Najwyższego z 10 lutego 1999 r., II CKN 807/98, Lex

Polonica nr 396178; z 24 czerwca 2009 r., I CZ 32/09, Lex nr 584194; z 10 lipca

2009 r., II CZ 30/09, Lex Polonica nr 3026174; z 17 czerwca 2010 r., III CZ 18/10,

Lex nr 686067). Natomiast z twierdzeń skarżącego wynika, iż nie tylko znał decyzję

z 6 maja 1993 r., ale miał możliwość jej złożenia, jednak błędnie ocenił potrzebę jej

powołania, nie mając świadomości jej wagi dla rozstrzygnięcia sprawy.

Po trzecie, późniejsze wykrycie musi obejmować takie okoliczności

faktyczne, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy. Trafnie Sąd Apelacyjny

ocenił, iż w okolicznościach sprawy wpływ taki nie występuje, skoro uzyskanie

przez skarżącego 6 maja 1993 r. orzeczenia o zaliczeniu do drugiej grupy

inwalidzkiej z ogólnego stanu zdrowia, przy stwierdzeniu, że inwalidztwo istnieje

od 1986 r., pozostaje bez znaczenia dla upływu dziesięcioletniego terminu

przedawnienia na podstawie art. 442 § 1 k.c.

Po czwarte, art. 403 § 2 k.p.c. nie obejmuje środków dowodowych,

które zostały powołane przez stronę w prawomocnie zakończonym postępowaniu,

ale nie stały się przedmiotem oceny sądu z uwagi na ich nieistotność, wskutek

zastosowania przepisów zobowiązujących lub upoważniających Sąd do pominięcia

dowodów

spóźnionych,

albo

podlegały

ocenie,

ale

niesatysfakcjonującej

skarżącego (por. postanowienia Sądu Najwyższego z 7 października 1980 r., I PO

12/80, Lex Polonica nr 321487; z 29 marca 2007 r., UZ 3/07, OSNP 2008/1112/178; z 28 października 2011 r., I CZ 115/11, Lex nr 1084695). Tymczasem

decyzja z 6 maja 1993 r. mająca w zamierzeniu skarżącego stanowić nowy środek

dowodowy w rozumieniu art. 403 § 2 k.p.c. została przez niego złożona jako

załącznik do pozwu z 26 stycznia 2006 r. (k. 4), w prawomocnie zakończonej

sprawie co wyklucza jej kwalifikację jako środka dowodowego mającego stanowić

podstawę wznowienia postępowania.

Z przytoczonych względów na podstawie art. 398 14 k.p.c. w zw. z art. 3941

§ 3 k.p.c. zażalenie należało oddalić.

O kosztach postępowania zażaleniowego orzeczono na podstawie art.29

ust.1 ustawy z 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze (tekst jednolity z 2009 r. Dz. U

Nr 146, poz. 1188 z późn. zm.) oraz § 13 ust 2 pkt 2 w zw. z § 6 pkt 6 i § 2 ust.3

rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat

za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy

prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 z późn. zm.).

es