IV CZ 149/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CZ 149/11

POSTANOWIENIE

Dnia 22 marca 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Dariusz Zawistowski (przewodniczący)

SSN Józef Frąckowiak (sprawozdawca)

SSN Iwona Koper

ze skargi pozwanego S. L.

o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem

Sądu Apelacyjnego

z dnia 5 lutego 2010 r.,

w sprawie z powództwa Towarzystwa Ubezpieczeń i Reasekuracji WARTA

Spółki Akcyjnej w Warszawie

przeciwko S. L. i Ł. P.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 22 marca 2012 r.,

zażalenia pozwanego S. L.

na postanowienie Sądu Apelacyjnego

z dnia 4 sierpnia 2011 r.,

oddala zażalenie

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem Sąd Apelacyjny odrzucił skargę o wznowienie

postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego z dnia 5

lutego 2010 r. złożoną przez pozwanego S. L. W zażaleniu na to postanowienie

skarżący S. L., zarzucając naruszenia art. 403 § 2 k.p.c., wniósł o uchylenie

zaskarżonego postanowienia, wskazując, że pojawiła się nowa istotna okoliczność,

której nie mógł powołać wcześniej.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Nową okolicznością, na którą powołuje się skarżący, jest ustalona w opinii

prywatnej, która powstała już po uprawomocnieniu się wyroku,

tzw. „czasowa

i lotna żywotność iskier spawalniczych”. Środek dowodowy, który powstał po

uprawomocnieniu

się

wyroku,

nie

może

być

podstawą

do

wznowienia

postępowania. W szczególności nie stanowi podstawy wznowienia postępowania,

przewidzianej w art. 403 § 2 k.p.c., odmienna ocena okoliczności na których oparto

orzeczenie, dokonana w opinia innego biegłego, niż zawarta w opiniach biegłych

złożonych w toku rozpoznania sprawy. Podobnie Sąd Najwyższy w postanowieniu

z dnia 6 maja 2010 r., III PZ 3/10 (niepubl.) oraz w postanowieniu z dnia 14 maja

1971 r. II CO 3/7, (niepubl). Dopuszczenie do wznawiania spraw zakończonych

prawomocnym wyrokiem, na podstawie odmiennej oceny okoliczności, które były

już przedmiotem opinii biegłych złożonych w toku postępowania, prowadziłoby do

naruszenia powagi sądu. Rzeczą stron jest dostarczenie sądowi dowodów, które

pozwalają na wydanie sprawiedliwego orzeczenia. Jeżeli więc strona nie

przedstawi w trakcie procesu opinii, która świadczy o braku jej odpowiedzialności,

lub nie zakwestionuje skutecznie opinii biegłego złożonej w sprawie, która nie

wyklucza jej odpowiedzialności, nie może po uprawomocnieniu wyroku, żądać

wznowienia postępowania, powołują się na nowe okoliczności, które ujawnił kolejny

biegły.

Takie

rozumienie

nowych

okoliczności

faktycznych

lub

środków

dowodowych, o których mowa w art. 403 § 2 k.p.c., stanowi racjonalne

ograniczenie możliwości wznawiania postępowań zakończonych prawomocnym

wyrokiem. Wznawianie postępowań zakończonych prawomocnym wyrokiem, na

podstawie ocen zawartych w opiniach kolejnych biegłych, sporządzanych już po

uprawomocnieniu się orzeczenia, przedłużałoby proces w nieskończoność,

uzależniając jego zakończenie od aktywności stron nie w czasie jego trwania lecz

po zakończeniu procesu. Z tego względu, to że skarżący dowiedział się o nowej

okoliczności na podstawie opinii biegłych sporządzonej już po uprawomocnieniu się

wyroku, nie może być podstawą do wznowienia postępowania. Jeszcze raz

powtórzyć należy, że opinia biegłego ma znaczenie w trakcie trwania procesu i do

stron należy dbałość o to, aby przed jego zakończeniem dostarczyć sądowi

dowodów i opinii, także zawartych w opiniach wymagających specjalistycznej

wiedzy, które pozwolą na wydanie sprawiedliwego wyroku.

Mając na uwadze, że zarzut naruszenia art. 403 § 2 k.p.c., okazał się

nieuzasadniony Sąd Najwyższy, na podstawie art. 398 14 k.p.c. w związku z art.

3941 § 3 k.p.c., orzekł jak w sentencji postanowienia.

jw