IV CZ 148/12 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CZ 148/12

POSTANOWIENIE

Dnia 25 października 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Dariusz Dończyk (przewodniczący)

SSN Grzegorz Misiurek

SSA Władysław Pawlak (sprawozdawca)

w sprawie z wniosku J. R.

przy uczestnictwie M. R.

o wydanie dzieci,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 25 października 2012 r.,

zażalenia wnioskodawczyni

na postanowienie Sądu Okręgowego w. W.

z dnia 8 maja 2012 r.,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem Sąd Okręgowy odrzucił skargę kasacyjną

wnioskodawczyni J. R. od jego postanowienia, którym zmienił postanowienie Sądu

Rejonowego w R., nakazujące uczestnikowi M. R. wydanie wnioskodawczyni

małoletnich dzieci i wniosek w tej materii oddalił.

W uzasadnieniu, powołując się na przepisy art. 3986 § 2 k.p.c., art. 5191 § 1

i 2 k.p.c. w zw. z art. 579 k.p.c., a także pogląd prawny Sądu Najwyższego

przedstawiony w przywołanych orzeczeniach

wyjaśnił, że sprawa o odebranie

dziecka jest sprawą z zakresu prawa rodzinnego i opiekuńczego prowadzoną

w trybie postępowania nieprocesowego, a w tego rodzaju sprawach skarga

kasacyjna jest dopuszczalna jedynie w wypadkach wskazanych w § 2 art. 519 1

k.p.c., wśród których nie jest wymieniona sprawa o wydanie (odebranie) dziecka.

W

zażaleniu

wnioskodawczyni

domaga

się

uchylenia

powyższego

orzeczenia.

Zarzuciła naruszenie prawa procesowego, a to: art. 3982 § 1 k.p.c. przez jego

błędną interpretację, polegającą na błędnym uznaniu, że w przedmiotowej sprawie

skarga kasacyjna jest niedopuszczalna; art. 3986 § 2 k.p.c. w zw. z art. 5191 § 2

k.p.c. i art. 13 § 2 k.p.c. poprzez bezpodstawne odrzucenie w tej sprawie skargi

kasacyjnej.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 5191 § 1 i 2 k.p.c., w sprawach z zakresu prawa rodzinnego,

opiekuńczego i kurateli, skarga kasacyjna przysługuje od wydanego

przez sąd

drugiej instancji postanowienia co do istoty, tylko w sprawach o przysposobienie

oraz o podział majątku

wspólnego po ustaniu wspólności majątkowej, chyba

że wartość przedmiotu zaskarżenia jest niższa niż 150 000 zł.

Sprawa,

w

której

wnioskodawczyni

wniosła

skargę

kasacyjną

od

postanowienia sądu drugiej instancji, dotyczyła wydania dzieci i była prowadzona

na podstawie Konwencji haskiej z dnia 25 października 1980 r. o cywilnych

aspektach uprowadzenia dziecka za granicę (Dz. U. z 1995 r., nr 108, poz. 528,

sprostowanie Dz. U. z 1999 r., nr 93, poz. 1085), w trybie postępowania

nieprocesowego (art. 561-605 k.p.c.). Wobec tego w takiej sprawie - jak słusznie

wskazał Sąd Okręgowy – skarga kasacyjna jest niedopuszczalna. Sąd Najwyższy

w składzie rozpoznającym niniejsze zażalenie podziela w tej materii stanowisko

zaprezentowane w dotychczasowym orzecznictwie Sądu Najwyższego, a to

w postanowieniach: z dnia: 17 sierpnia 2001 r., I CKN 236/01 niepubl., z dnia

8 listopada 2001 r., II CZ 126/01, OSNC 2002, nr 7-8, poz. 95, z dnia

14 października 2010 r. I CSK 223/10, niepubl.

Mając na względzie powyższe Sąd Najwyższy orzekł na podstawie art. 394 1

§ 3 k.p.c. w zw. z art. 39814 k.p.c. i art. 13 § 2 k.p.c., jak w sentencji.

db