IV CZ 145/12 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CZ 145/12

POSTANOWIENIE

Dnia 10 stycznia 2013 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Dariusz Dończyk (przewodniczący)

SSN Wojciech Katner (sprawozdawca)

SSN Iwona Koper

w sprawie ze skargi pozwanego

o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem

Sądu Apelacyjnego

z dnia 8 stycznia 2010 r., w sprawie z powództwa Banku Gospodarki Żywnościowej

Spółki Akcyjnej w W.

przeciwko B. H.

z udziałem interwenienta ubocznego po stronie pozwanego M. H.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 10 stycznia 2013 r.,

zażalenia pozwanego

na postanowienie Sądu Apelacyjnego

z dnia 19 października 2011 r.

oddala zażalenie i przyznaje od Skarbu Państwa Sądu

Apelacyjnego kwotę 5400,- (pięć tysięcy czterysta) złotych plus

VAT na rzecz adw. M. P. z tytułu wynagrodzenia za udzielenie

pozwanemu pomocy prawnej z urzędu.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 19 października 2011 r. Sąd Apelacyjny odrzucił

skargę pozwanego B. H. o wznowienie postępowania w sprawie z powództwa

Banku Gospodarki Żywnościowej Spółki Akcyjnej w W. o zapłatę, zakończonego

prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego z dnia 8 stycznia 2010 r., sygn. akt I

ACa 690/09. Odrzucenie skargi, ze wskazaniem bogatego orzecznictwa Sądu

Najwyższego, nastąpiło ze względu na brak przesłanek z art. 403 § 2 k.p.c., na

który to przepis powołał się pozwany, ze względu na to, że niemożność

skorzystania w poprzednim postępowaniu z określonych okoliczności faktycznych i

środków dowodowych nie zachodzi, gdy istniała obiektywna możliwość ich

powołania w tym postępowaniu, a tylko na skutek zaniedbania, zapomnienia lub

błędnej oceny co do potrzeby powołania, strona tego nie uczyniła. Skarżący mógł,

obiektywnie oceniając, skorzystać w prawomocnie zakończonym postępowaniu

zarówno z okoliczności faktycznych, na które się powołuje i które były ujawnialne,

jak i z dowodów na ich poparcie; przyjęcie innej drogi obrony nie stanowi

wypełnienia przesłanek z art. 403 § 2 k.p.c.

Pełnomocnik pozwanego ustanowiony z urzędu wniósł zażalenie i zarzucił

postanowieniu Sądu Apelacyjnego naruszenie art. 403 § 2 k.p.c. przez błędne

przyjęcie, że nie zachodzi podstawa prawna do wznowienia postępowania,

podnoszona przez pozwanego w skardze, mimo że pozwany wskazał w skardze

nowe środki dowodowe, wnosząc o dopuszczenie dowodu z zeznań świadka

w osobie Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa oraz dowodu

z opinii biegłego sądowego, powołując nowe okoliczności faktyczne, to znaczy,

że pozwany nie ma prawa do dotacji w przypadku wypowiedzenia mu przez

powoda umowy kredytowej i nie może być obciążony dotacją, którą otrzymał

powód, a o których to okolicznościach pozwany powziął wiadomość już po wydaniu

prawomocnego wyroku, a nie mógł ich podnieść wcześniej z powodu braku

doświadczenia i braku stosownych informacji na temat przepisów dotyczących

dotacji Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa. Skarżący wniósł o zmianę

zaskarżonego

postanowienia

postępowania

sądowego,

i

orzeczenie

ewentualnie

o

o

wznowieniu

uchylenie

tego

przedmiotowego

postanowienia

w zaskarżonej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie nie może być uwzględnione. Sąd Apelacyjny trafnie odwołał się do

utrwalonej linii orzeczniczej Sądu Najwyższego, zgodnie z którą nowy dowód

w rozumieniu art. 403 § 2 k.p.c. oznacza jedynie taki dowód, który z przyczyn

obiektywnych nie mógł zostać powołany w postępowaniu, które zostało

prawomocnie

zakończone.

Jednakże

skarżący

w

skardze

o

wznowienie

postępowania nie przedstawił logicznego powiązania pomiędzy wskazywanymi

przez siebie dowodami, a orzeczeniem kończącym postępowanie w sprawie w taki

sposób, aby można dostrzec wpływ nowo powołanych dowodów na wynik sprawy.

Nie da się tego wyprowadzić z dość ogólnikowych sformułowań, z których wynika

tylko tyle, że według skarżącego powódce nie należał się zwrot dotacji. Ma to mieć

źródło w bliżej niesprecyzowanych regulacjach prawnych, przy czym nawet

trafność tego wniosku nie może skutkować uwzględnieniem skargi, gdyż

stanowiłoby to o dowodach co do treści prawa, a nie co do faktów.

Z treści skargi i zażalenia nie wynika ponadto, jakie były obiektywne

przyczyny uniemożliwiające powołanie wskazywanych dowodów w trakcie

postępowania rozpoznawczego i dlaczego skarżący dopiero po zakończeniu

postępowania zasięgał opinii (bliżej niesprecyzowanych) odnośnie do „źródeł na

temat kwestii udzielania dotacji do kredytów", skoro twierdzi, że jest to istotne dla

rozstrzygnięcia sprawy. Jeżeli natomiast, zdaniem skarżącego, wyrok Sądu

Apelacyjnego naruszył przepisy określające sposób zwrotu dotacji, to skarżący

może

dochodzić

ochrony

swojego

interesu

prawnego

w

drodze

skargi

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku. Nie służy temu

jednak skarga o wznowienie prawomocnie zakończonego postępowania.

Mając to na uwadze należało zażalenie oddalić na podstawie art. 398 14

w związku z art. 3941 § 3 k.p.c., rozstrzygając o kosztach postępowania na

podstawie art. 98 w związku z art. 391 § 1 i art. 398 21 k.p.c. oraz § 19 i 20

rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 26 września 2002 r. w sprawie

opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów

nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348).