IV CZ 144/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CZ 144/11

POSTANOWIENIE

Dnia 16 marca 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Marta Romańska (przewodniczący)

SSN Krzysztof Pietrzykowski

SSN Maria Szulc (sprawozdawca)

w sprawie z powództwa D. P.

przeciwko Skarbowi Państwa reprezentowanemu przez Komendę Główną Policji

w W., Prokuraturę Okręgową w O., Sąd Okręgowy w O., Sąd Rejonowy w O., Sąd

Apelacyjny i Areszt Śledczy w K.

o ustalenie,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 16 marca 2012 r.,

zażalenia powoda

na postanowienie Sądu Apelacyjnego

z dnia 4 lipca 2011 r.,

1) oddala zażalenie;

2) zasądza od D. P. na rzecz Skarbu Państwa Prokuratorii

Generalnej Skarbu Państwa kwotę 270 złotych tytułem

zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego.

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem Sąd Apelacyjny odrzucił apelację powoda od

wyroku Sądu Okręgowego w S. z dnia 25 stycznia 2011 r. uznając za wadliwe - po

dokonaniu kontroli w trybie art. 373 k.p.c. - postanowienie tego Sądu z dnia 11

kwietnia 2011 r. w przedmiocie przywrócenia powodowi terminu do wniesienia

apelacji. W ocenie Sądu Apelacyjnego wniosek powoda nie zasługiwał na

uwzględnienie, bowiem po pierwsze powód nie uprawdopodobnił okoliczności

uzasadniających wniosek, a po drugie nie wykazał, by uchybienie terminowi

nastąpiło bez jego winy. Cofnięcie przez powoda pozwu bez zrzeczenia się

roszczenia po wydaniu wyroku przez Sąd Okręgowy nie spowodowało ani przerwy,

ani zawieszenia biegu do wniesienia apelacji. Czynność ta nie stanowi także

o braku winy w rozumieniu art. 168 § 1 k.p.c., bowiem brak taki zachodzi wówczas,

gdy istniała przyczyna powodująca, że dokonanie czynności było obiektywnie

niemożliwe przy dołożeniu przez stronę należytej staranności. Sąd Apelacyjny

uznał, że powód doskonale zdawał sobie sprawę z tego, jakie skutki może wywołać

jego działanie procesowe polegające na cofnięciu pozwu, a zatem składając ten

wniosek i nie wnosząc apelacji sam swym zachowaniem spowodował uchybienie

terminowi. Skoro nie było podstaw do przywrócenia terminu do wniesienia apelacji,

apelacja jako spóźniona podlegała odrzuceniu na podstawie art. 373 k.p.c.

W zażaleniu od punktu 2 i 3 powyższego postanowienia powód wywodząc,

że zostało ono wydane z naruszeniem art. 169 § 2 k.p.c., ponieważ przedstawił

okoliczności uprawdopodabniające wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia

apelacji, wniósł o jego uchylenie i przyjęcie apelacji do rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie nie jest uzasadnione.

Ma wprawdzie rację skarżący, że powód wskazał - aczkolwiek zwięźle,

okoliczności uprawdopodabniające wniosek o przywrócenie terminu, a zatem

dochował wymogu określonego w art. 169 § 2 k.p.c. Gdyby zresztą tego nie uczynił,

to zarówno Sąd pierwszej, jak i drugiej instancji byłby zobowiązany do wezwania go

do uzupełnienia tego braku w trybie art. 130 k.p.c., jako że powód występował

przed

tymi

sądami

osobiście.

Jednak

sam

fakt

wskazania

okoliczności

uprawdopodabniających

wniosek

nie

przesądza

o

zasadności

zażalenia.

Okoliczności te podlegają ocenie sądu właściwego do rozpoznania wniosku,

a w trybie art. 373 k.p.c. również sądu odwoławczego. Skarżący nie przedstawił

żadnych zarzutów skierowanych przeciwko wykładni art. 168 § 1 k.p.c. dokonanej

przez Sąd Apelacyjny, lub przeciwko zastosowaniu tego przepisu w ustalonym

stanie faktycznym. Natomiast powołany w zażaleniu fakt, że apelacji został nadany

bieg procesowy przez Sąd pierwszej instancji, nie stanowi o braku winy

w uchybieniu terminu do wniesienia apelacji.

Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 394 1 § 3 k.p.c. w zw. z art. 39814

k.p.c. zażalenie podlega oddaleniu. O kosztach orzeczono na podstawie art. 108

§ 1 w zw. z art. 98 i oraz art. 39821 i 397 § 2 k.p.c.

jw