IV CZ 143/12 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CZ 143/12

POSTANOWIENIE

Dnia 20 grudnia 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jan Górowski (przewodniczący)

SSN Zbigniew Kwaśniewski (sprawozdawca)

SSN Anna Owczarek

ze skargi pozwanego W. M.

o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem

Sądu Apelacyjnego

z dnia 25 października 2006 r.,

w sprawie z powództwa Banku Polska Kasa Opieki Spółki Akcyjnej w W.

IV Oddziału w L.

przeciwko B. M., W. M. i R. M.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 20 grudnia 2012 r.,

zażalenia pozwanego W. M.

na postanowienie Sądu Apelacyjnego

z dnia 16 kwietnia 2012 r.,

1) oddala zażalenie;

2) zasądza od Skarbu Państwa - Sądu Apelacyjnego na rzecz

adwokat A. L. z Kancelarii Adwokackiej w L., ul. O.[…],

kwotę 5400 zł (pięć tysięcy czterysta złotych) wraz

z należnym podatkiem od towarów i usług tytułem

kosztów

pomocy

prawnej

w postępowaniu zażaleniowym.

Uzasadnienie

udzielonej

skarżącemu

Postanowieniem z dnia 16 kwietnia 2012 r. Sąd Apelacyjny odrzucił skargę

o wznowienie postępowania wniesioną przez pozwanego W. M., działając na

podstawie art. 410 § 1 k.p.c. Uznał, że wniesienie tej skargi nastąpiło

z uchybieniem pięcioletniego terminu określonego w art. 408 k.p.c., a skarżący,

jako podstawę skargi, wskazał jedynie na wykrycie nowych okoliczności i środków

dowodowych, a nie zarzucał pozbawienia go możności działania lub nienależytej

reprezentacji w sprawie, w której doszło do wydania zaskarżonego skargą

prawomocnego wyroku z dnia 25 października 2006 r., sygn. akt I ACa 510/06.

W zażaleniu na powyższe postanowienie odrzucające skargę skarżący

zarzucił, że zaskarżone postanowienie wydano przed ustanowieniem pełnomocnika

z urzędu, nadto że był on pozbawiony de facto możliwości działania sensu largo

i należytej obrony swoich interesów, a wreszcie, że w wydaniu zaskarżonego

postanowienia uczestniczył sędzia J. N., który brał udział w wydaniu w sprawie

wcześniejszych orzeczeń co do wznowienia postępowania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie.

Rację ma Sąd drugiej instancji, że wniesiona w dniu 2 kwietnia 2012 r.

skarga o wznowienie postępowania złożona została po upływie terminu

pięcioletniego, określanego w art. 408 k.c., licząc od uprawomocnienia się wyroku

Sądu Apelacyjnego wydanego w dniu 25 października 2006 r. w sprawie

oznaczonej sygnaturą akt I ACa 510/06. Uzasadniało to jej odrzucenie na

podstawie art. 410 § 1 k.p.c. wskutek wniesienia po upływie przepisanego w art.

408 k.p.c. terminu.

Zasadnie

wywiódł

Sąd

Apelacyjny

w

uzasadnieniu

zaskarżonego

postanowienia, że nie wystąpiły wyjątki określone w art. 408 k.p.c. i pozwalające na

niestosowanie 5-letniego terminu, ponieważ skarżący nie wskazywał w podanych

w skardze podstawach, aby został pozbawiony możności działania lub nie był

należycie reprezentowany w postępowaniu, którego wznowienia się domaga.

W podstawach skargi skarżący wskazał jedynie na podstawy restytucyjne

powołując się na wykrycie nowych okoliczności i środków dowodowych, twierdząc

że nie mógł z nich skorzystać w poprzednim postępowaniu.

Okoliczność ta przesądziła o zastosowaniu pięcioletniego terminu jako

maksymalnego do wniesienia skargi o wznowienie postępowania z mocy art. 408

k.p.c. i uzasadniała trafną ocenę, że skargę wniesiono już po jego upływie.

Oceny tej nie podważa próba żalącego powoływania się dopiero w zażaleniu

na zaniechanie poczynienia przez Sąd istotnych ustaleń, mające być przyczyną

„faktycznego pozbawienia możliwości działania sensu largo…” i pozbawienia

skarżącego należytej obrony swoich interesów prawnych. Sąd Apelacyjny zasadnie

ocenił bowiem upływ terminu do wniesienia skargi z uwzględnieniem wskazanych

w niej przez skarżącego podstaw.

Również wydanie zaskarżonego postanowienia przed ustanowieniem dla

skarżącego pełnomocnika z urzędu nie uzasadnia tezy, że został on pozbawiony

możności obrony swoich praw, ponieważ osobiście sporządzona przez skarżącego

obszerna 6-stronicowa skarga o wznowienie postępowania nie wskazuje na

nieporadność działań żalącego.

Wbrew twierdzeniom skarżącego nie doszło również do naruszenia art. 49

k.p.c., ponieważ żalący nie wykazał aby wcześniej występował z wnioskiem

o wyłączenie sędziego J. N., a nadto udział tego sędziego w składzie wydającym

zaskarżone postanowienie nie skutkował naruszeniem art. 413 k.p.c. Przepis ten

wyłącza od orzekania w postępowaniu ze skargi o wznowienie tylko tego sędziego,

którego udziału lub zachowania się w poprzednim procesie dotyczy skarga.

Tymczasem sam żalący w uzasadnieniu zażalenia podnosi, że SSA J. N.orzekał w

innych wcześniejszych sprawach, ale nie w poprzednim procesie toczącym w

sprawie oznaczonej odpowiednio I ACa 510/06 i I C 684/05, przed Sądami obu

instancji, w których wznowienia postępowania żalący się domaga.

W tym stanie rzeczy Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji na podstawie art.

39814 k.p.c. w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c.

O kosztach postępowania zażaleniowego orzeczono na podstawie § 6 pkt 7,

§ 13 ust. 2 pkt 2 i § § 19 i 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia

28 września 2002 r. (Dz.U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).