IV CZ 143/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CZ 143/11

POSTANOWIENIE

Dnia 22 marca 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Dariusz Zawistowski (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Józef Frąckowiak

SSN Iwona Koper

ze skargi pozwanej A. D.

o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem

Sądu Apelacyjnego

z dnia 28 kwietnia 2010 r., w sprawie z powództwa Stowarzyszenia Autorów ZAiKS

w Warszawie

przeciwko D. D., L. D. i A. D.

o ochronę praw autorskich,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 22 marca 2012 r.,

zażalenia pozwanej A. D.

na postanowienie Sądu Apelacyjnego w Lublinie

z dnia 12 sierpnia 2011 r.,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Sąd Apelacyjny postanowieniem z dnia 12 sierpnia 2011 r. oddalił wniosek

pełnomocnika z urzędu pozwanej o przyznanie wynagrodzenia za opracowanie opinii

o braku podstaw do wniesienia zażalenia na postanowienie Sądu Apelacyjnego o

odrzuceniu skargi o wznowienie postępowania. W ocenie Sądu Apelacyjnego brak

było podstawy prawnej dla uwzględnienia tego wniosku pełnomocnika z urzędu

pozwanej.

W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący zarzucił naruszenie

paragrafu 13 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia

28 września

2002

r.

w

sprawie

opłat

za

czynności

adwokackie

oraz

ponoszenia przez Skarb Państwa kosztach pomocy prawnej udzielonej z urzędu

(dalej - rozporządzenie o kosztach) w zw. z art. 29 ustawy - Prawo o adwokaturze

i wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez zasądzenie na jego rzecz

kwoty 6642 zł.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie

jest

nieuzasadnione.

Przepisy

rozporządzenia

o

kosztach

przewidują wprost wynagrodzenie jedynie za sporządzenie przez adwokata opinii

o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, w takiej samej wysokości

jak za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej (§ 13 ust. 4). Przepisy, których

naruszenie zarzucił skarżący nie uzasadniają zaś oceny, że § 13 ust. 4

rozporządzenia o kosztach miałby być stosowany odpowiednio w przypadku

postępowania

zażaleniowego.

rozporządzenia

o

kosztach

Nie

można

występuje

też

luka

przyjąć,

dotycząca

że

w

podstawy

przepisach

i

stawki

wynagrodzenia za sporządzenie przez adwokata opinii o braku podstaw do wniesienia

zażalenia. Nie sposób bowiem pominąć, że dokonanie oceny o istnieniu podstaw

do wniesienia skargi kasacyjnej wymaga innego rodzaju rozważań niż ocena

istnienia podstaw do wniesienia zażalenia. Uznanie zatem, że uzasadnione jest

przyznanie adwokatowi wynagrodzenia za sporządzenie opinii o braku podstaw

do wniesienia skargi kasacyjnej nie oznacza,

że

ta

sama ocena dotyczy

postępowania zażaleniowego. Wymaga jednocześnie podkreślenia, że przepisy

rozporządzenia o kosztach nie przewidują też, inaczej niż w przypadku skargi

kasacyjnej, wynagrodzenia za sporządzenie zażalenia, a jedynie wynagrodzenie

za „prowadzenie sprawy w postępowaniu zażaleniowym", co stanowi istotną

różnicę w porównaniu z regulacją odnoszącą się do sporządzenia skargi

kasacyjnej. Żaden z przepisów odnoszących się do obowiązków pełnomocnika

z urzędu nie wymaga także sporządzenia opinii o braku podstaw do wniesienia

zażalenia, w przypadku, gdy pełnomocnik z urzędu strony uważa, że wniesienie

zażalenia jest nieuzasadnione. Wystarczające jest powiadomienie o tym strony.

Brak jest zatem argumentów wspierających stanowisko, że pełnomocnikowi

z urzędu, który sporządził z własnej inicjatywy opinię o braku podstaw do

wniesienia zażalenia powinno być przyznane wynagrodzenie odpowiadające

stawce za prowadzenie sprawy w postępowaniu zażaleniowym.

Z tych względów zażalenie było pozbawione uzasadnionych podstaw

i podlegało oddaleniu na podstawie art. 3941 § 3 k.p.c. w zw. z art. 39814 k.p.c.

jw