IV CZ 141/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CZ 141/10

POSTANOWIENIE

Dnia 25 marca 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Grzegorz Misiurek (przewodniczący)

SSN Marian Kocon

SSN Marta Romańska (sprawozdawca)

w sprawie z powództwa Fabryki Okien PCV "F." M. Ś., P. B. Spółki Jawnej w M.

przeciwko J. K.

o zapłatę,

na skutek skargi pozwanej

o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem

Sądu Apelacyjnego

z dnia 29 stycznia 2009 r.,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 25 marca 2011 r.,

zażalenia pozwanej

na postanowienie Sądu Apelacyjnego

z dnia 29 września 2010 r.,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z 29 września 2010 r. Sąd Apelacyjny odrzucił zażalenie

pozwanej na postanowienie tego Sądu z 13 maja 2010 r. o odrzuceniu wniesionej

przez nią skargi o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Sądu

Apelacyjnego z 29 stycznia 2009 r., I ACa 1360/08, którym Sąd ten oddalił apelację

pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego zobowiązującego skarżącą na podstawie

art. 18 ust. 1 pkt 1 i 3 u.z.n.k. do zaniechania czynu nieuczciwej konkurencji

polegającego na posługiwaniu się nazwą „F.", w tym oznaczania tą nazwą

wytwarzanych przez nią towarów.

Odrzucenie zażalenia nastąpiło w związku z niewskazaniem przez pozwaną

wartości przedmiotu zaskarżenia, mimo wezwania jej do uzupełnienia braku

zażalenia w tym zakresie.

Pozwana wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia, wskazując,

że przedmiotem sprawy jest udzielenie prawa ochronnego na używanie nazwy,

przez co jest ona sprawą o prawa majątkowe, w której nie zachodzi obowiązek

wskazywania wartości przedmiotu zaskarżenia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie jest bezzasadne.

Skarga o wznowienie postępowania wniesiona została w sprawie, w której

powód domagał się zakazania pozwanej dalszego używania nazwy „F.", usunięcia

tego oznaczenia z wyprodukowanych przez nią wyrobów oraz zobowiązania

pozwanej, aby złożyła oświadczenie w celu usunięcia skutków naruszenia.

Roszczenia powoda wywodzone były z art. 18 u.z.n.k. Wbrew twierdzeniom

pozwanej, spór w sprawie nie dotyczył prawa do patentu, lecz prawidłowości

prowadzenia

konkurencji

między

przedsiębiorcami.

Zgodnie ze stanowiskiem

dominującym w orzecznictwie Sądu Najwyższego, roszczenia wymienione w tym

przepisie mają charakter majątkowy, są bowiem bezpośrednio warunkowane

ekonomicznymi

interesami

przedsiębiorców

(tak

m.in.

Sąd

Najwyższy

w

postanowieniach: z 8 marca 2007 r., III CZ 12/07, OSNC 2008, nr 2, poz. 26; z 26

września 2007 r., IV CZ 50/07, z 17 października 2008 r., I CSK 128/08, niepubl.

oraz z 3 września 2009 r., I CZ 45/09, niepubl.).

Zgodnie z art. 394 § 3 k.p.c., zażalenie powinno czynić zadość wymaganiom

przepisanym dla pisma procesowego oraz zawierać wskazanie zaskarżonego

postanowienia, wniosek o jego zmianę lub uchylenie, jak również zwięzłe

uzasadnienie zażalenia. Art. 1261 § 1 k.p.c. stanowi, że w każdym piśmie

procesowym należy podać wartość przedmiotu sporu lub wartość przedmiotu

zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy dopuszczalność środka odwoławczego,

a przedmiotem sprawy nie jest określona kwota pieniężna.

Trafnie wywiódł Sąd Apelacyjny, z odwołaniem się do art. 394 1 § 1 pkt 2

k.p.c. oraz art. 3982 § 1 k.p.c., że dopuszczalność zażalenia wniesionego przez

pozwaną zależała od wartości przedmiotu sporu, a zatem skarżąca powinna tę

wartość wskazać we wniesionym środku zaskarżenia. Oznaczenie tej wartości było

możliwe przy uwzględnieniu kryteriów, do jakich odwołuje się ustawodawca w art.

19 i n. k.p.c. Skoro pozwana na wezwanie Sądu braku zażalenia nie uzupełniła, to

odrzucenie zażalenia znajdowało podstawę w przepisach przytoczonych przez Sąd

Apelacyjny.

Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 398 14 w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c.

orzeczono jak w postanowieniu.