IV CZ 140/12 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CZ 140/12

POSTANOWIENIE

Dnia 20 grudnia 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Jan Górowski (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Zbigniew Kwaśniewski

SSN Anna Owczarek

ze skargi uczestnika postępowania

o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem

Sądu Okręgowego

z dnia 20 października 2010 r.,

w sprawie z wniosku D. M.

przy uczestnictwie S. M.

o podział majątku wspólnego,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 20 grudnia 2012 r.,

zażalenia uczestnika postępowania

na postanowienie Sądu Okręgowego

z dnia 18 października 2011 r.,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 18 października 2011 r., Sąd Okręgowy odrzucił

skargę

S.

M. o

wznowienie

postępowania

zakończonego

prawomocnym

postanowieniem Sądu Okręgowego z dnia 20 października 2010 r., którym została

oddalona jego apelacja od postanowienia Sądu Rejonowego z dnia 26 sierpnia

2009 r. którym dokonano podziału majątku dorobkowego powstałego w czasie

trwania związku małżeńskiego zainteresowanych, jako nieopartą na ustawowej

podstawie.

W zażaleniu z dnia 12 marca 2012 r. uczestnik wniósł o jego uchylenie

i przekazanie sprawy do dalszego rozpoznania. Skarżący podniósł naruszenie

art. 409 w zw. z art. 187 k.p.c.; art. 410 § 1, art. 401 pkt 2, art. 403 § 2 oraz 412

k.p.c.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Podlega

odrzuceniu

skarga

o

wznowienie

postępowania

wniesiona

po upływie przepisanego terminu, niedopuszczalna, lub nieoparta na ustawowej

podstawie (art. 410 § 1 k.p.c.). W dawniejszym orzecznictwie przyjmowano, że dla

uznania, iż skarga opiera się na ustawowej podstawie wznowienia, nie jest

wystarczające samo sformułowanie podstawy wznowienia ale konieczne jest jej

oparcie na okolicznościach, które ją wypełniają (por. postanowienia Sądu

Najwyższego z dnia 19 grudnia 2003 r., III CZ 130/03, z dnia 26 marca 2004 r.,

IV CZ 29/04 i z dnia 31 marca 2004 r., III CZ 13/04 niepubl.).

Po uchyleniu art. 411 k.p.c. w judykaturze utrwalił się pogląd, że ocena,

czy skarga opiera się o ustawową podstawę wznowienia nie ogranicza się

do stwierdzenia, czy okoliczności wskazane przez skarżącego dają się podciągnąć

pod przewidzianą w ustawie podstawę wznowienia, lecz obejmuje badanie

i ustalenie, czy podstawa wznowienia rzeczywiście istnieje (por. postanowienia

Sądu Najwyższego z dnia 19 maja 2005 r., II CZ 41/05, z dnia 14 grudnia 2006 r.,

I CZ 103/06 niepublikowane oraz wyrok Sądu Najwyższego z dnia 16 maja 2007 r.,

III CSK 56/07, LEX nr 334985).

Skarga S. M., wbrew zarzutom zawartym w zażaleniu nie jest oparta na

ustawowej podstawie zarówno w węższym, jak i szerszym wyżej określonym

znaczeniu.

Żalący w skardze powołał się na podstawę zawartą w art. 403 § 2 k.p.c.,

natomiast przytoczył okoliczności nawiązujące, do podstawy określonej w art. 401

pkt 2 k.p.c., tj. podniósł, że nie był on należycie reprezentowany oraz nie miał

możności obrony swoich praw, z uwagi na chorobę, którą jest dotknięty.

Tymczasem stan zdrowia skarżącego był Sądowi drugiej instancji znany

zarówno z dokumentacji lekarskiej (por. k. 98) jak i z oświadczenia uczestnika

złożonego na rozprawie apelacyjnej w dniu 20 października 2010 r. Skoro był on

Sądowi Okręgowemu znany w toku postępowania drugoinstancyjnego, to nie mógł

stanowić nowej okoliczności w rozumieniu art. 403 § 2 k.p.c. i tym samym być

podstawą wznowienia postępowania.

Ujawnione w skardze okoliczności nie wyczerpują także, wbrew ocenie

żalącego, podstawy pozbawienia go możności działania w postępowaniu

apelacyjnym. Skarżący nie zaprzeczył, że ustanowiony przez niego na rozprawie

w dniu 10 czerwca 2010 r. pełnomocnik z wyboru był należycie powiadomiony

o rozprawie, która odbyła się w dniu 20 października 2010 r. Oświadczył także,

że nie

wypowiedział

pełnomocnictwa

pełnomocnikowi

z

wyboru

i

nadal

ustanowiony przez niego pełnomocnikiem adwokat ma umocowanie do działania

w jego imieniu.

Poza tym skarżący brał aktywny udział w postępowaniu apelacyjnym, składał

wnioski procesowe, oświadczenia, i jak już zasygnalizowano, uczestniczył także

w rozprawie. Jak wyjaśniono w judykaturze dla wyczerpania omawianej podstawy

wznowienia

postępowania

strona

powinna

wskazać,

że

w

zakończonym

prawomocnym orzeczeniem postępowaniu była pozbawiona możliwości działania

"wskutek naruszenia przepisów prawa", (por. postanowienie Sądu Najwyższego

z dnia 25 maja 2007 r., I CZ 60/07, niepubl.). Ujawnione w skardze okoliczności nie

wskazują na to, jakoby Sad Okręgowy rozpoznając sprawę na rozprawie w dniu

20 października 2010 r. naruszył przepisy kodeksu postepowania cywilnego.

Ze wskazanych względów, na podstawie art. 39814 w zw. z art. 3941 k.p.c.,

orzeczono jak w sentencji.