IV CZ 14/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CZ 14/10

POSTANOWIENIE

Dnia 29 kwietnia 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Krzysztof Pietrzykowski (przewodniczący)

SSN Wojciech Katner

SSA Jan Futro (sprawozdawca)

w sprawie z wniosku W. B.

przy uczestnictwie M. B.-R., A. K., D. K., T. P., W. P. oraz B. W.

o dział spadku i zniesienie współwłasności,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym

w Izbie Cywilnej w dniu 29 kwietnia 2010 r.,

zażalenia uczestniczki postępowania M. B.-R.

na postanowienie Sądu Okręgowego w S.

z dnia 22 stycznia 2010 r., sygn. akt WSC (…),

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 22 stycznia 2010 r. Sąd Okręgowy w S. odrzucił skargę

kasacyjną uczestniczki M. B.-R. od postanowienia tego Sądu z dnia 23 września 2009 r.,

którym oddalono apelację uczestniczki od postanowienia Sądu Rejonowego w S. z dnia

30 kwietnia 2009 r. w przedmiocie działu spadku i zniesienia współwłasności.

W uzasadnieniu Sąd Okręgowy wskazał, że ze skargi kasacyjnej wynikało, że

wniesiona została ona w imieniu wnioskodawczyni W. B., jednak zachodziła wątpliwość,

czy orzeczeniem, na które została wniesiona było orzeczenie Sądu Okręgowego w S.,

czy w B., natomiast pełnomocnictwo dołączone do skargi zostało udzielone przez

uczestniczkę M. B.-R. i obejmowało umocowanie do wniesienia skargi kasacyjnej od

orzeczenia Sądu Apelacyjnego.

Sąd Okręgowy wskazał również, że pełnomocnik, który wniósł skargę, wezwany

został do usunięcia jej braków m.in. poprzez oznaczenie orzeczenia, od którego skarga

została wniesiona, złożenie prawidłowego pełnomocnictwa oraz prawidłowe oznaczenie

skarżącego, w terminie tygodniowym pod rygorem odrzucenia skargi.

W odpowiedzi, wezwany pełnomocnik wskazał sygnaturę orzeczenia oraz podał,

że omyłkowo oznaczył skarżącego, bowiem w rzeczywistości jest nim uczestniczka, i w

związku z tym pochodzące od niej i dołączone do skargi pełnomocnictwo jest

prawidłowe.

Sąd Okręgowy uznał, że z treści pełnomocnictwa dołączonego do skargi nie

wynika, aby pełnomocnik był umocowany do wniesienia skargi kasacyjnej od

postanowienia Sądu Okręgowego w S. z dnia 23 września 2009 r., albowiem

umocowanie wskazane w pełnomocnictwie dotyczy orzeczenia Sądu Apelacyjnego, a

pełnomocnik, prawidłowo wezwany do usunięcia tego braku, nie uczynił tego w terminie.

Na postanowienie Sądu Okręgowego o odrzuceniu skargi kasacyjnej zażalenie

wniosła uczestniczka.

Zaskarżając je w całości, wniosła o jego uchylenie i przyjęcie skargi kasacyjnej do

rozpoznania. W uzasadnieniu zażalenia podała, że uchybienia występujące w treści

skargi kasacyjnej i dołączonym do niej pełnomocnictwie należało uznać za oczywistą

omyłkę pisarską, albowiem zarówno wskazana w ich treści sygnatura akt, jak i

okoliczność, że skarga oraz opłata od niej wniesione zostały za pośrednictwem Sądu

Okręgowego w S. wskazują, iż przedmiotem zaskarżenia było orzeczenie tego Sądu.

Uczestniczka wskazała ponadto, że wykonując wezwanie do usunięcia braków skargi

wskazała orzeczenie, od którego skarga została wniesiona oraz przyznała, że nastąpiła

omyłka pisarska w oznaczeniu skarżącego, gdyż w rzeczywistości skarżącą była

uczestniczka, a nie wnioskodawczyni, jak wskazano w skardze. Podniosła również, że

chociaż została wezwana do złożenia prawidłowego pełnomocnictwa, to skoro omyłka w

oznaczeniu

skarżącego

została

przez

nią

sprostowana,

ponowne

złożenie

pełnomocnictwa było zbędne, bowiem pełnomocnictwo dołączone do skargi pochodziło

od uczestniczki, a więc od osoby uprawnionej.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie podlega oddaleniu, bowiem zaskarżone postanowienie mimo błędnego

uzasadnienia odpowiada prawu.

Zgodnie z art. 3985 § 1 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. skargę kasacyjną wnosi się w

terminie dwóch miesięcy od dnia doręczenia orzeczenia z uzasadnieniem stronie

skarżącej, a na podstawie art. 387 § 3 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. postanowienie Sądu

drugiej instancji, co do istoty sprawy doręcza się wraz z uzasadnieniem stronie, która w

terminie tygodniowym od ogłoszenia jego sentencji zażądała doręczenia.

Z treści skargi kasacyjnej jednoznacznie wynika, że została ona wniesiona w

imieniu wnioskodawczyni W. B., zaś ani wnioskodawczyni, ani pełnomocnik działający w

jej imieniu nie zażądali doręczenia postanowienia Sądu drugiej instancji w terminie

tygodniowym od ogłoszenia jego sentencji (żądanie takie wniósł tylko pełnomocnik

uczestniczki M. B.-R.

Skarga ta nie pochodziła zatem od osoby uprawnionej i z tych względów zgodnie

z art. 3986 § 2 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu

przez Sąd drugiej instancji.

Biorąc pod uwagę powyższe, na podstawie art. 398 14 w zw. z art. 3941 § 3 i art.

13 § 2 k.p.c. Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu.