IV CZ 137/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CZ 137/11

POSTANOWIENIE

Dnia 22 lutego 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Krzysztof Strzelczyk (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Irena Gromska-Szuster

SSN Barbara Myszka

w sprawie z powództwa R. M.

przeciwko Wspólnocie Mieszkaniowej "M." w W.

M. nr [...]

o uchylenie uchwał nr 1/2009 i nr 1/2010,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 22 lutego 2012 r.,

zażalenia powoda

na postanowienie Sądu Apelacyjnego

z dnia 6 maja 2011 r.,

oddala zażalenie.

przy ulicy

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 6 maja 2011 r., Sąd Apelacyjny odrzucił apelację

powoda R. M. wniesioną od wyroku Sądu Okręgowego z dnia 20 grudnia 2010 r.

Wyrokiem tym Sąd Okręgowy utrzymał w mocy wyrok zaoczny z dnia 15 lutego

2010 r., a ponadto uchylił uchwałę nr 1/2010 z dnia 23 lutego 2010 r., podjętą

przez właścicieli lokali Wspólnoty Mieszkaniowej „M.” w W. przy ul. M. nr [...], w

sprawie przyjęcia sprawozdania finansowego za rok 2009 i udzielenia absolutorium

zarządowi wspólnoty oraz w pkt III zasądził od pozwanej Wspólnoty na rzecz

powoda kwotę 380 zł tytułem kosztów procesu. Poprzednio wyrokiem zaocznym z

dnia 15 lutego 2010 r. Sąd Okręgowy uchylił uchwałę nr 1/2009 z dnia 20 marca

2009 r.

w

przedmiocie

udzielenia

absolutorium

dla

zarządu

i

przyjęcia

sprawozdania z pracy w oparciu o bilans zamknięcia okresu rozliczeniowego

Wspólnoty a nadto zasądził od pozwanej Wspólnoty na rzecz powoda kwotę 380 zł

tytułem zwrotu kosztów procesu. W uzasadnieniu postanowienia odrzucającego

apelację wniesioną przez powoda Sąd Apelacyjny wskazał, że podlegała ona

odrzuceniu na podstawie art. 373 k.p.c. jako niedopuszczalna. Powód nie mógł

bowiem zaskarżyć orzeczenia, które było dla niego jednoznaczne korzystne i

zgodne z jego wnioskami, a musiał mieć interes prawny w zaskarżeniu (gravamen)

i uzyskaniu orzeczenia o odmiennej treści niż to, które zaskarża. Porównanie

zakresu zgłoszonego przez powoda roszczenia z treścią zapadłego w sprawie

orzeczenia prowadzi do wniosku, że po stronie powoda interes taki nie występuje.

W zażaleniu na postanowienie powód podniósł, że uiścił opłaty sądowe od

dwóch pozwów w łącznej wysokości 400 zł, a mimo to Sąd Okręgowy wyrokiem

z dnia 20 grudnia 2010 r. zasądził na jego rzecz koszty procesu z uwzględnieniem

tylko jednej opłaty sądowej w kwocie 200 zł.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Treść wymienionego wyżej

wyroku Sądu Okręgowego z dnia 20 grudnia 2010 r. oraz utrzymanego

w mocy wyroku zaocznego z dnia 15 lutego 2010 r., nie pozostawia żadnych

wątpliwości, że w wyniku tych orzeczeń zostały uchylone, zgodnie z żądaniem

powoda, obie uchwały pozwanej Wspólnoty, oraz że na rzecz powoda zasądzone

zostały koszty procesu w łącznej wysokości 760 zł.

Zgodnie z § 10 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia

28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych... (Dz. U.

Nr 163, poz. 1349 ze zm.), który zastosował Sąd Okręgowy, w kwocie tej

uwzględnione zostało wynagrodzenia radcy prawnego reprezentującego powoda

wynoszące 180 zł, odrębnie za każdą ze spraw połączonych do wspólnego

rozpoznania i rozstrzygnięcia. Pozostała kwota 400 zł obejmuje opłaty sądowe

uiszczone od obu pozwów, wynoszące po 200 zł.

Ustalenia te uprawniały do odrzucenia wniesionej apelacji na podstawie art.

373 w zw. z art. 370 k.p.c. Wydanie orzeczenia całkowicie zgodnego z wnioskami

powoda sprawia, że nie ma on żadnego interesu w zaskarżeniu (gravamen), a to

stanowi

przyczynę

niedopuszczalności

wniesionego

środka

odwoławczego

(por. uzasadnienie uchwały SN z dnia 25 czerwca 2009 r., III CZP 36/09, OSNC

2010/2 poz. 24; postanowienie SN z dnia 10 lutego 2010 r., V CZ 69/09, niepubl.;

postanowienie SN z dnia 19 maja 2010 r., I CZ 19/10, niepubl.; postanowienie SN

z dnia 19 maja 2010 r., I CSK 504/09, niepubl.; postanowienie SN z dnia 8 września

2010 r., II CZ 69/10, niepubl.; postanowienie SN z dnia 28 września 2011 r.,

I CZ 71/11, niepubl.).

Z tego względu Sąd Najwyższy, na podstawie art. 398 14 w zw. z art. 3941 § 3

k.p.c., postanowił jak w sentencji.