IV CZ 136/12 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CZ 136/12

POSTANOWIENIE

Dnia 13 grudnia 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Irena Gromska-Szuster (przewodniczący)

SSN Wojciech Katner

SSN Anna Kozłowska (sprawozdawca)

w sprawie z powództwa J. G.

przeciwko Skarbowi Państwa - Prokuraturze Okręgowej

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 13 grudnia 2012 r.,

zażalenia powoda

na postanowienie Sądu Apelacyjnego

z dnia 30 maja 2012 r.,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem Sąd Apelacyjny odrzucił skargę kasacyjną

powoda z powodu nieusunięcia w zakreślonym terminie jej braków formalnych,

polegających na braku odpisów.

Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika, że zarządzeniem

z dnia 30 kwietnia 2012 r. powód został wezwany do złożenia dwóch odpisów

skargi kasacyjnej oraz do uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania.

W zakreślonym terminie powód złożył trzy odpisy skargi, z których dwa nie były

tożsame z treścią wniesionej przez niego w dniu 23 kwietnia 2012 r. skargi

kasacyjnej. Ponadto powód nie przedstawił uzasadnienia wniosku o przyjęcie

skargi kasacyjnej do rozpoznania.

W zażaleniu powód zarzucił niewłaściwą wykładnię art. 3984 § 1 k.p.c.,

wskazując jednocześnie, że braki formalne skargi zostały uzupełnione przez

przesłanie dwóch poprawionych odpisów.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Przez

odpisy

odwzorowujące

treść

pisma

pisma

procesowego

pierwotnego,

należy

rozumieć

niezależnie

od

pismo

wiernie

technik

tego

odwzorowania. Złożone przez powoda, żądane przez Sąd odpisy, tego wymogu nie

spełniały. Niezależnie jednak od tego, że skarżący istotnie nie złożył tak

rozumianych odpisów wniesionej przez siebie „kasacji”, co uzasadniało jej

odrzucenie, nie można pominąć, iż wniesione w terminie właściwym dla skargi

kasacyjnej pismo procesowe powoda, nazwane „kasacją” i traktowane przez Sąd

Apelacyjny jako przewidziana przepisami kodeksu postępowania cywilnego skarga

kasacyjna, dotknięte było istotnym brakiem, nienaprawialnym w trybie właściwym

dla usuwania braków formalnych i podlegało, jako skarga kasacyjna, odrzuceniu

a limine. Skarga nie zawierała bowiem – wbrew wyraźnemu wymaganiu

określonemu w art. 3984 § 1 pkt 2 – przytoczenia podstaw kasacyjnych.

Sąd Najwyższy wielokrotnie wyjaśniał, że wymaganie przytoczenia podstaw

kasacyjnych jest spełnione tylko wtedy, gdy strona wskaże zarzuty naruszenia

przepisów z zakresu prawa materialnego lub procesowego określając, które

przepisy – oznaczone numerem artykułu (paragrafu, ustępu) ustawy – zostały

naruszone, na czym to naruszenie polegało oraz jaki mogło mieć wpływ na wynik

sprawy (por. np. postanowienie z dnia 11 marca 1997 r., III CKN 13/97, OSNC

1997, nr 8, poz. 114). Nie można uznać, że podstawy kasacyjne mogą być

odczytywane

z

dowolnego

miejsca

pisma

wszczynającego

postępowanie

kasacyjne, w tym i z jego uzasadnienia. Podstawy kasacyjne stanowią istotę skargi

kasacyjnej; dopiero po uprzednim ich przytoczeniu, w dalszej części pisma należy

te podstawy (i wyłącznie je) uzasadnić. Oznacza to również, że nie istnieje

"uzasadnienie skargi kasacyjnej", a jedynie wyraźnie powołane podstawy kasacyjne

znaleźć powinny odpowiednie uzasadnienie (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia

12 stycznia 2001 r., III CKN 1251/00, niepubl.).

Skarga kasacyjna powoda nie spełniała określonego w art. 3984 § 1 pkt 2

k.p.c. wymogu i z tej już tylko przyczyny podlegała, na podstawie art. 398 6 § 2

k.p.c., odrzuceniu.

Ubocznie już tylko można zauważyć, że powód nie tylko nie uzupełnił braku

formalnego w postaci uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do

rozpoznania, ale skarga w ogóle nie zawierała wniosku o przyjęcie skargi do

rozpoznania.

Z przedstawionych przyczyn Sąd Najwyższy na podstawie art. 39814 k.p.c.

w związku z art. 3941 § 1 i 3 k.p.c. orzekł jak w sentencji.