IV CZ 134/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CZ 134/11

POSTANOWIENIE

Dnia 16 marca 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Marta Romańska (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Krzysztof Pietrzykowski

SSN Maria Szulc

w sprawie z powództwa M. K.

przeciwko G. P.

o zapłatę

oraz z powództwa wzajemnego G. P.

przeciwko M. K.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 16 marca 2012 r.,

zażalenia pozwanej

na postanowienie Sądu Apelacyjnego

z dnia 9 sierpnia 2011 r.,

uchyla zaskarżone postanowienie

Uzasadnienie

Postanowieniem z 9 sierpnia 2011 r. Sąd Apelacyjny odrzucił skargę

kasacyjną pozwanej (powódki wzajemnej) od wyroku tego Sądu z 13 maja 2011 r.,

bowiem uznał, że nie sprostała ona obowiązkowi wyodrębnienia i uzasadnienia

wniosku

o

przyjęcie

skargi

kasacyjnej

do

rozpoznania.

Jako podstawę

rozstrzygnięcia Sąd Apelacyjny powołał art. 3986 § 2 k.p.c.

W zażaleniu na to postanowienie pozwana (powódka wzajemna) zarzuciła,

że zostało ono wydane z naruszeniem art. 398 6 § 2 k.p.c. w zw. z art. 3984 § 2

k.p.c. oraz art. 3989 § 1 pkt 1, 2 i 4 k.p.c.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Trafnie Sąd Apelacyjny wskazał, że elementy konstrukcyjne skargi

kasacyjnej zostały enumeratywnie wyliczone w art. 398 4 § 1-3 k.p.c. Jednym z tych

wymagań jest zamieszczenie w skardze i uzasadnienie wniosku o jej przyjęcie do

rozpoznania (art. 3984 § 2 k.p.c.).

Skarga kasacyjna wniesiona przez pozwaną (powódkę wzajemną) od

wyroku z 13 maja 2011 r. nie zawierała uzasadnionego wniosku o jej przyjęcie do

rozpoznania. Na wezwanie Przewodniczącego ten brak został przez skarżącą

uzupełniony. W orzecznictwie Sądu Najwyższego kwestia powoływania się na

przesłanki wymienione w art. 3989 § 1 k.p.c. została wszechstronnie i wyczerpująco

wyjaśniona. Do orzecznictwa tego sięgnął Sąd Apelacyjny i przy wykorzystaniu

wypracowanych w nim poglądów ocenił zarówno wniosek o przyjęcie skargi

kasacyjnej do rozpoznania, jak i jego uzasadnienie. Zakres, w jakim Sąd

Apelacyjny zbadał wniosek skarżącej o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania

oraz jego uzasadnienie pod kątem spełniania wymagań określonych w art. 398 4 § 2

k.p.c. wykracza jednak poza ocenę, czy w tej części skarga kasacyjna spełnia

wymagania formalne. Skarżąca we wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do

rozpoznania odwołuje się do przesłanek ustawowych (używa pojęć z art. 3989 § 1

k.p.c.), a pogłębiona ocena sposobu umotywowania tych przesłanek należy

do Sądu Najwyższego w ramach instytucji przedsądu.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 398 15 § 1 zdanie pierwsze

w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c. orzeczono jak w postanowieniu.