IV CZ 13/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CZ 13/10

POSTANOWIENIE

Dnia 16 kwietnia 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Mirosława Wysocka (przewodniczący)

SSN Teresa Bielska-Sobkowicz (sprawozdawca)

SSN Józef Frąckowiak

ze skargi uczestnika postępowania

o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem

Sądu Okręgowego w B.

z dnia 14 lutego 2008 r., sygn. akt II Ca (…),

w sprawie z wniosku J. J.

przy uczestnictwie A. J.

o podział majątku wspólnego,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 16 kwietnia 2010 r.,

zażalenia uczestnika postępowania

na postanowienie Sądu Okręgowego w B.

z dnia 4 stycznia 2010 r., 22 grudnia 2009 r. i 11 grudnia 2009 r., sygn. akt II Ca (…),

oddala zażalenie na postanowienie z dnia 4 stycznia 2010 r., w pozostałej części

odrzuca zażalenie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 4 stycznia 2010 r. Sąd Okręgowy w B. odrzucił – jako

wniesione po upływie terminu - zażalenie uczestnika postępowania A. J. od

postanowienia tego Sądu z dnia 11 grudnia 2009 r., którym odrzucono jego skargę o

wznowienie postępowania.

Postanowienie to uczestnik zaskarżył zażaleniem, w którym zarzucał naruszenie

art. 91 pkt 1 k.p.c. i art. 357 § 2 k.p.c. poprzez uznanie, że doręczenie odpisu

postanowienia z dnia 11 grudnia 2009 r. adwokatowi, a nie uczestnikowi osobiście, było

nieprawidłowe. Podnosił także, że nie został pouczony o sposobie zaskarżenia tego

postanowienia. Wnosił o uchylenie tego postanowienia, oraz poprzedzającego go

postanowienia z dnia 11 grudnia 2009 r. w przedmiocie odrzucenia skargi o wznowienie

postępowania, a także z dnia 22 grudnia 2009 r., którym odrzucono wniesione osobiście

zażalenie od postanowienia z dnia 11 grudnia.2009 r.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Zażalenie na postanowienie z dnia 4 stycznia 2009 r. nie jest zasadne.

Postanowienie z dnia 11 grudnia 2009 r. zostało doręczone w dniu 16 grudnia 2009 r.

pełnomocnikowi uczestnika ustanowionemu w postępowaniu o podział majątku

wspólnego. Doręczenie to było prawidłowe i skuteczne. Zgodnie z art. 91 k.p.c.,

pełnomocnictwo procesowe obejmuje z samego prawa między innymi umocowanie do

wszystkich łączących się ze sprawą czynności, w tym skargi o wznowienie

postępowania i postępowania wywołanego jej wniesieniem. Jeżeli strona działa w

sprawie przez pełnomocnika procesowego, doręczeń dokonuje się tej osobie (art. 133 §

3 k.p.c.), jednocześnie wydane na posiedzeniu niejawnym postanowienia doręcza się

profesjonalnym pełnomocnikom bez pouczenia o sposobie zaskarżenia (art. 357 § 2

k.p.c. a contrario).

Na postanowienie Sądu Okręgowego z dnia 11 grudnia 2009 r., jako

postanowienie sądu drugiej instancji kończące postępowanie w sprawie, uczestnikowi

służyło zażalenie do Sądu Najwyższego (art. 3941 § 2 k.p.c.). Termin do jego wniesienia

wynosił tydzień i liczył się od dnia doręczenia postanowienia (art. 394 § 2 w zw. z art.

3941 § 3 k.p.c.), minął zatem 23 grudnia 2009 r. Z tego względu zażalenie wniesione

przez profesjonalnego pełnomocnika w dniu 30 grudnia 2009 r., a więc z uchybieniem

wskazanemu terminowi, podlegało odrzuceniu.

Wobec powyższego, na podstawie art. 39814 w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c. Sąd

Najwyższy orzekł jak w sentencji.

Należy ponadto zwrócić uwagę na niedopuszczalną manierę zamieszczania w

zażaleniu na ostatnie wydane przez Sąd postanowienie również zażaleń na wszystkie

kolejno je poprzedzające i ponawianie w ten sposób już uprzednio wniesionych środków

odwoławczych. Tak wniesione zażalenia muszą podlegać odrzuceniu na podstawie art.

3941 § 3 w związku z art. 39821, 373 i 370 k.p.c.