Legislator Case Law & Legislation
IV CZ 127/10 AI generated

IV CZ 127/10 · Sąd Najwyższy

Case Number IV CZ 127/10
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome postanowienie

Legislator summary

AI generated

oddalone zostało jego zażalenie na postanowienie Sądu Rejonowego w G. z dnia urzędu. Przyczyną odrzucenia skargi było wniesienie jej osobiście przez dłużnika

Legislator headnote

AI generated

art. 871 § 1 k.p.c, art. 45 ust. 1 Konstytucji RP, art. 7674 § 3 k.p.c, art. 3941 § 3 k.p.c, art. 39821 k.p.c; IV CZ 127/10 · Sąd Najwyższy: z dnia urzędu. Przyczyną odrzucenia skargi było wniesienie jej osobiście przez dłużnika

Keywords

AI generated
art. 871 § 1 k.p.c art. 45 ust. 1 Konstytucji RP art. 7674 § 3 k.p.c art. 3941 § 3 k.p.c art. 39821 k.p.c

Cited Legislation

AI generated
art. 871 § 1 k.p.c
art. 45 ust. 1 Konstytucji RP
i podstawowych wolności i art. 45 ust. 1 Konstytucji RP w związku z art.
art. 7674 § 3 k.p.c
prawomocnego orzeczenia nie przysługuje (art. 7674 § 3 k.p.c.).
art. 3941 § 3 k.p.c
Wobec powyższego, na podstawie art. 39814 w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c.,
art. 39821 k.p.c

Cited Case Law

AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt IV CZ 127/10

POSTANOWIENIE

Dnia 17 marca 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Marian Kocon (przewodniczący)

SSN Teresa Bielska-Sobkowicz (sprawozdawca)

SSN Antoni Górski

w sprawie ze skargi dłużnika

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia

Sądu Okręgowego w G.

z dnia 20 kwietnia 2009 r.,

w sprawie egzekucyjnej z wniosku wierzycieli Banku Gospodarstwa Krajowego

w W., J. K. i P. K.

przeciwko dłużnikowi W.K.

ze skargi na czynności komornika,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 17 marca 2011 r.,

zażalenia dłużnika

na postanowienie Sądu Okręgowego

z dnia 7 października 2009 r.,

1) oddala zażalenie i zasądza od skarżącego na rzecz J. K.

kwotę 467 (czterysta sześćdziesiąt siedem) złotych tytułem

zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego

2) zasądza od Skarbu Państwa (Sąd Okręgowy w G.) na rzecz

adwokata D. P. kwotę 450 (czterysta pięćdziesiąt) złotych

powiększoną o stawkę podatku od towarów i usług tytułem

zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z

urzędu.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 7 października 2009 r. Sąd Okręgowy w G. odrzucił

skargę dłużnika W. K. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

postanowienia Sądu Okręgowego w G. z dnia 20 kwietnia 2009 r., którym

oddalone zostało jego zażalenie na postanowienie Sądu Rejonowego w G. z dnia

23 października 2008 r., oddalające wniosek o ustanowienie pełnomocnika z

urzędu. Przyczyną odrzucenia skargi było wniesienie jej osobiście przez dłużnika

(art. 871 § 1 k.p.c.).

Dłużnik zaskarżył powyższe postanowienie wnosząc o jego uchylenie oraz

o wyznaczenie mu pełnomocnika z urzędu do złożenia skargi o stwierdzenie

niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia. Zarzucił naruszenie art. 5, 6

i 327 § 1 k.p.c., a także art. 6 Konwencji o ochronie praw człowieka

i podstawowych wolności i art. 45 ust. 1 Konstytucji RP w związku z art. 124

zdanie 2 k.p.c.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga dłużnika o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

orzeczenia dotyczy postanowienia wydanego w postępowaniu egzekucyjnym.

Z dniem 25 września 2010 r. weszła w życie ustawa z 22 lipca 2010 r. o zmianie

ustawy – Kodeks cywilny, ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz ustawy –

Prawo upadłościowe i naprawcze (Dz. U. z 2010 r. Nr 155, poz. 1037). Zgodnie z tą

ustawą w sprawach egzekucyjnych skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia nie przysługuje (art. 7674 § 3 k.p.c.).

Dłużnik wniósł skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

orzeczenia w poprzednio obowiązującym stanie prawnym. Nowelizacja nie zawiera

przepisów intertemporalnych regulujących w sposób szczególny stosowanie

poprzednio

obowiązujących

przepisów

do

skarg

wniesionych

w

okresie

obowiązywania tych przepisów. W tej sytuacji do wprowadzonych przez nią zmian

w przepisach proceduralnych należy stosować ogólną zasadę, wedle której nowe

przepisy stosuje się od chwili ich wejścia w życie także do zaskarżania orzeczeń

wydanych wcześniej oraz do wszczętych już postępowań (tak SN m. in.

w uzasadnieniu postanowienia z dnia 27 października 2010 r., sygn. akt IV CNP

61/10, nie publ.). Na taką wykładnię rzutuje również uzasadnienie projektu

nowelizacji, w którym wyraźnie wskazano, że przepisy projektowanej ustawy będą

miały zastosowanie także do orzeczeń sądowych wydanych przed jej wejściem

w życie (druk nr 2525 z dnia 13 listopada 2009 r.).

Prowadzi to do wniosku, że skarga powoda w obecnym stanie prawnym jest

niedopuszczalna, a w związku z tym – biorąc pod uwagę stan prawny z chwili

orzekania – zażalenie podlega oddaleniu.

Wobec powyższego, na podstawie art. 39814 w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c.,

Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 98, 391 § 1 i art.

39821 k.p.c. oraz na postawie § 13 ust. 2 pkt 2 w związku z § 6 pkt 3 i § 2 ust. 3

rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie

opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów

nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2002 r. Nr 163,

poz. 1348 z późn. zm.).