IV CZ 121/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CZ 121/11

POSTANOWIENIE

Dnia 12 stycznia 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Dariusz Dończyk (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Wojciech Katner

SSN Krzysztof Pietrzykowski

w sprawie z powództwa A. B.

przeciwko E. D.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 12 stycznia 2012 r.,

zażalenia powoda

na postanowienie Sądu Okręgowego

z dnia 14 października 2010 r.,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Powód A. B. wniósł osobiście skargę kasacyjną od postanowienia Sądu

Okręgowego z dnia 12 sierpnia 2010 r., w którym Sąd ten oddalił jego zażalenie na

postanowienie Sądu Rejonowego z dnia 28 stycznia 2010 r.

Postanowieniem z dnia 14 października 2010 r. Sąd Okręgowy odrzucił

skargę kasacyjną powoda. Od tego postanowienia powód, reprezentowany przez

profesjonalnego pełnomocnika, wniósł zażalenie do Sądu Najwyższego, wnosząc o

jego uchylenie, zarzucając naruszenie art. 3981 § 1 k.p.c. i art. 3986 § 2 w zw. z art.

13 § 2 k.p.c. Powód wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zarzuty podniesione w zażaleniu są niezasadne.

Zgodnie z art. 871 § 1 k.p.c., w postępowaniu przed Sądem Najwyższym

obowiązuje zastępstwo stron przez adwokatów lub radców prawnych, zatem skargę

kasacyjną do Sądu Najwyższego może sporządzić i wnieść w imieniu strony tylko

adwokat lub radca prawny. Nie dotyczy to sytuacji, gdy stroną, jej organem, jej

przedstawicielem ustawowym lub pełnomocnikiem jest sędzia, prokurator, notariusz

albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, a także, gdy stroną, jej

organem lub jej przedstawicielem ustawowym jest adwokat, radca prawny lub radca

Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa – art. 871 § 2 k.p.c. Skoro skarżący nie

spełnia tych wymagań skarga kasacyjna wniesiona przez niego osobiście – jak

prawidłowo ocenił Sąd drugiej instancji - była niedopuszczalna i podlegała

odrzuceniu na podstawie art. 3986 § 2 k.p.c.

Trafnie także przyjął Sąd Okręgowy, że jego postanowienie z dnia

12 sierpnia 2010 r. nie jest orzeczeniem, które zgodnie z art. 398 1 § 1 k.p.c., może

być zaskarżone skargą kasacyjną, co było dodatkową przyczyną uzasadniającą

odrzucenie niedopuszczalnej skargi kasacyjnej. Art. 398 1 § 1 k.p.c. przewiduje,

że skarga kasacyjna przysługuje od wydanego przez sąd drugiej instancji

prawomocnego wyroku lub postanowienia w przedmiocie odrzucenia pozwu albo

umorzenia postępowania kończących postępowanie w sprawie. Postanowienie

Sądu Okręgowego z dnia 12 sierpnia 2010 r. w przedmiocie oddalenia zażalenia

powoda na postanowienie Sądu Rejonowego z dnia 28 stycznia 2010 r., którym

odrzucono zażalenie powoda na postanowienie odrzucające jego zażalenie na

zarządzenie z dnia 14 grudnia 2009 r. o zwrocie wniosku o przywrócenie terminu,

nie należy do orzeczeń, od których można wnieść skargę kasacyjną.

Z tych względów orzeczono, jak w sentencji na podstawie art. 398 14 w zw.

z art. 3941 § 3 k.p.c.