IV CZ 121/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CZ 121/10

POSTANOWIENIE

Dnia 17 lutego 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Marian Kocon (przewodniczący)

SSN Krzysztof Strzelczyk

SSN Hubert Wrzeszcz (sprawozdawca)

ze skargi uczestniczki postępowania K. G.

o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem

Sądu Okręgowego w Ł.

z dnia 22 kwietnia 2010 r.,

w sprawie z wniosku W. Z.

przy uczestnictwie K. G., C. W., M. W., M. W. i Agencji Nieruchomości Rolnych

w W. Oddziału Terenowego w O.

o stwierdzenie zasiedzenia,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 17 lutego 2011 r.,

zażalenia uczestniczki postępowania K. G.

na postanowienie Sądu Okręgowego w Ł.

z dnia 7 czerwca 2010 r.,

uchyla zaskarżone postanowienie i przekazuje sprawę Sądowi

Okręgowemu w Ł. do ponownego rozpoznania, pozostawiając

temu Sądowi rozstrzygnięcie o kosztach postępowania

zażaleniowego.

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem Sąd Okręgowy w Ł. odrzucił skargę

o wznowienie postępowania.

Z uzasadnienia postanowienia wynika, że K. G. wniosła skargę o wznowienie

postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem Sądu Okręgowego w

Ł. z dnia 22 kwietnia 2010 r., oddającego apelację w sprawie o zasiedzenie

nieruchomości. W uzasadnieniu skargi podniosła, że nie była zawiadomiona o

terminie rozprawy apelacyjnej. Ponadto prawidłowe rozstrzygnięcie sprawy – jej

zdaniem – wymagało przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego geodety i

przesłuchania świadków.

Opierając się na analizie treści skargi o wznowienie postępowania, Sąd

Okręgowy uznał, że K. G. domaga się wznowienia postępowania z powodu

nieważności postępowania, spowodowanej pozbawieniem jej możności działania

na skutek naruszenia przepisów prawa (art. 401 pkt 2 k.p.c.). Zdaniem Sądu

wskazana podstawa wznowienia nie zachodzi. Wnosząca skargę nie wykazała

bowiem, aby została całkowicie pozbawiona możności działania w sprawie.

Ponadto podkreślił, że – wbrew twierdzeniom skargi – o terminie rozprawy

apelacyjnej został zawiadomiony pełnomocnik wnoszącej skargę o wznowienie

postępowania. Nie ma także podstaw do przyjęcia, że pominięcie środków

dowodowych stanowi ustawową podstawę wznowienia postępowania.

W zażaleniu pełnomocnik skarżącej zarzucił, że znajdujące się w aktach

pełnomocnictwo procesowe nie dotyczy sprawy o zasiedzenie. W konkluzji

zażalenia

wniósł

o

zmianę

zaskarżonego

postanowienia

i

wznowienie

postępowania bądź o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

Sąd Najwyższy zważył co następuje:

Z akt sprawy o zasiedzenie wynika, że Sąd Rejonowy w Z. w dniu 17

listopada 2009 r. uznał, że W. Z. nie jest pełnomocnikiem skarżącej i pozostałych

uczestników postępowania C. W., M. W. i M. W., ponieważ przedłożone przez nią

pełnomocnictwo procesowe (k. 7 akt) dotyczy sprawy o stwierdzenie nabycia

spadku, a nie sprawy o zasiedzenie (k. 28). W. Z., mimo zobowiązania Sądu, nie

przedłożyła właściwych pełnomocnictw procesowych. W konsekwencji skarżąca

działała przed Sądem Rejonowym osobiście i jako pełnomocnik – na podstawie

przełożonych w sprawie pełnomocnictw w dniu 30 listopada 2009 r. – C. W., M. W. i

M. W. W aktach sprawy nie ma dowodu zawiadomienia skarżącej o terminie

rozprawy apelacyjnej, a mino tego Sąd odwoławczy stwierdził, że została ona

prawidłowo zawiadomiona o rozprawie (k. 112).

Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia nie wynika, dlaczego Sąd

Okręgowy w przedstawionych okolicznościach – wbrew stanowisku Sądu

Rejonowego co do pełnomocnictwa przedłożonego w sprawie przez W. Z. – uznał,

że

„skarżąca

była

prawidłowo

zawiadomiona

o terminie

rozprawy

za

pośrednictwem ustanowionego w sprawie pełnomocnika w osobie siostry W. Z.”. W

tej sytuacji nie można odeprzeć podniesionego przez skarżącą zarzutu, że Sąd

Okręgowy uznał, iż nie zachodzi wskazana przez nią podstawa do wznowienia

postępowania na skutek błędnego przyjęcia, że działała ona w postępowaniu

apelacyjnym z pełnomocnikiem procesowym.

Z przedstawionych powodów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji

postanowienia (art. 39815 § 1 w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.).