IV CZ 120/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CZ 120/11

POSTANOWIENIE

Dnia 12 stycznia 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Dariusz Dończyk (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Wojciech Katner

SSN Krzysztof Pietrzykowski

w sprawie z powództwa A. B.

przeciwko E. D.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 12 stycznia 2012 r.,

zażalenia powoda

na postanowienie Sądu Okręgowego

z dnia 14 października 2010 r.,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Powód A. B. wniósł osobiście skargę kasacyjną od postanowienia Sądu

Okręgowego z dnia 27 sierpnia 2010 r., w którym Sąd ten oddalił zażalenie powoda

na postanowienie Sądu Rejonowego z dnia 20 października 2005 r.

Postanowieniem z dnia 14 października 2010 r., Sąd Okręgowy odrzucił

skargę kasacyjną powoda. Od tego postanowienia powód, reprezentowany przez

profesjonalnego pełnomocnika, wniósł zażalenie do Sądu Najwyższego, zarzucając

naruszenie art. 3981 § 1 k.p.c. oraz art. 3986 § 2 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. Powód

wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego orzeczenia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zarzuty podniesione w zażaleniu są niezasadne.

Zgodnie z art. 871 § 1 k.p.c., w postępowaniu przed Sądem Najwyższym

obowiązuje zastępstwo stron przez adwokatów lub radców prawnych, zatem skargę

kasacyjną do Sądu Najwyższego może sporządzić i wnieść w imieniu strony tylko

adwokat lub radca prawny. Nie dotyczy to sytuacji, gdy stroną, jej organem,

jej przedstawicielem ustawowym lub pełnomocnikiem jest sędzia, prokurator,

notariusz albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych a także, gdy stroną,

jej organem lub jej przedstawicielem ustawowym jest adwokat, radca prawny lub

radca Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa - 871 § 2 k.p.c. Skoro skarżący nie

spełnia tych wymagań skarga kasacyjna wniesiona przez niego osobiście – jak

prawidłowo ocenił Sąd drugiej instancji - była niedopuszczalna i podlegała

odrzuceniu na podstawie art. 3986 § 2 k.p.c.

Trafnie także Sąd Okręgowy przyjął, że jego postanowienie z dnia 27

sierpnia 2010 r., nie jest orzeczeniem, które zgodnie z art. 3981 § 1 k.p.c., może być

zaskarżone skargą kasacyjną, co było dodatkową przyczyną uzasadniającą

odrzucenie niedopuszczalnej skargi kasacyjnej. Art. 398 1 § 1 k.p.c. przewiduje,

że skarga kasacyjna przysługuje od wydanego przez sąd drugiej instancji

prawomocnego wyroku lub postanowienia w przedmiocie odrzucenia pozwu albo

umorzenia postępowania kończących postępowanie w sprawie. Postanowienie

Sądu Okręgowego z dnia 27 sierpnia 2010 r. w przedmiocie oddalenia zażalenia

powoda na postanowienie Sądu Rejonowego z dnia 20 października 2005 r.,

którym odrzucono zażalenie powoda na zarządzenie w przedmiocie zwrotu pozwu,

nie należy do orzeczeń, od których można wnieść skargę kasacyjną.

Z tych względów orzeczono, jak w sentencji na podstawie art. 39814 w zw.

z art. 3941 § 3 k.p.c.