IV CZ 12/13 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CZ 12/13

POSTANOWIENIE

Dnia 13 czerwca 2013 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Mirosława Wysocka (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Marian Kocon

SSN Zbigniew Kwaśniewski

w sprawie z wniosku J. O.

przy uczestnictwie F. Z., A. O.

i A. P.

o ustanowienie drogi koniecznej,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 13 czerwca 2013 r.,

zażalenia uczestnika postępowania F. Z.

na postanowienie Sądu Okręgowego w O.

z dnia 10 grudnia 2012 r.,

uchyla zaskarżone postanowienie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 20 listopada 2012 r. Sąd Okręgowy w O. odrzucił

apelację uczestnika postępowania od postanowienia Sądu Rejonowego w P. ze

względu na nieuiszczenie należnej opłaty.

Skarżący, reprezentowany przez adwokata, skierował zażalenie na to

postanowienie do Sądu Apelacyjnego. Sąd Okręgowy, do którego wniesiono

zażalenie, zaskarżonym obecnie postanowieniem z dnia 10 grudnia 2012 r.,

odrzucił je „w trybie art. 3941 § 2 k.p.c.” jako niedopuszczalne, bowiem błędnie

skierowane do sądu apelacyjnego, a nie do Sądu Najwyższego, do którego ten

środek odwoławczy przysługiwał.

W zażaleniu skarżący wniósł o jego uchylenie, zarzucając naruszenie art.

373 w zw. z art. 370 k.p.c. oraz art. 395 § 1 k.p.c.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarżący, formułując zarzuty pod adresem Sądu bagatelizuje fakt,

że źródłem powstałej sytuacji procesowej jest jego błąd, tym niemniej zażalenie

jest uzasadnione.

Zagadnienie

odwoławczego

skutków

do

procesowych

sądu

wadliwego

niewłaściwego

do

skierowania

jego

środka

rozpoznania

wywoływało wątpliwości, prowadzące do rozbieżności w orzecznictwie sądów

powszechnych

i Sądu

Najwyższego.

Wątpliwości

te

zostały

wyjaśnione

i rozstrzygnięte w uchwale składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia

15 maja 2013 r., III CZP 91/12, zgodnie z którą sąd niewłaściwy, do którego

skierowano zażalenie, przekazuje je do rozpoznania sądowi właściwemu

na podstawie odpowiednio zastosowanego art. 200 § 1 k.p.c. (w zw. z art. 391 § 1

i 397 § 2 k.p.c.). Podzielając stanowisko zajęte w uchwale i odwołując się

do jej szerszego

uzasadnienia,

należy

wyeksponować

stwierdzenie

Sądu

Najwyższego, że wadliwe skierowanie zażalenia do niewłaściwego sądu nie

powoduje jego niedopuszczalności, a tym samym nie stanowi podstawy odrzucenia

zażalenia na podstawie art. 370 (373 k.p.c.). Sąd Okręgowy co prawda nie powołał

podstawy prawnej odrzucenia zażalenia, lecz uznanie go za niedopuszczalne

wskazuje na przyjęcie takiej właśnie podstawy.

W związku z zarzutami zażalenia należy dodać, że - jak wyjaśnił

Sąd Najwyższy w powołanej uchwale - nie ma podstaw do traktowania wadliwego

skierowania zażalenia do niewłaściwego sądu jako oczywistej niedokładności,

niestojącej na przeszkodzie przedstawienie sprawy innemu, właściwemu sądowi.

Z omówionych względów zaskarżone orzeczenie podlegało uchyleniu,

stosownie do art. 3941 § 3 w zw. z art. 39815 § 1 zdanie pierwsze k.p.c.

jw