IV CZ 116/06 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CZ 116/06

POSTANOWIENIE

Dnia 30 stycznia 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Mirosława Wysocka (przewodniczący)

SSN Barbara Myszka (sprawozdawca)

SSN Tadeusz Żyznowski

w sprawie z powództwa Szpitali […] Spółki z o.o. w G.

przeciwko F. Spółce z o.o. w W.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 30 stycznia 2007 r.,

zażalenia strony pozwanej

na postanowienie Sądu Apelacyjnego w […]

z dnia 13 czerwca 2006 r.,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 13 czerwca 2006 r. Sąd Apelacyjny odrzucił skargę

kasacyjną pozwanej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością od wyroku tego Sądu

z dnia 16 marca 2006 r., stwierdzając, że skarga ta sporządzona została przez

prezesa zarządu spółki niebędącego adwokatem lub radcą prawnym, co do którego

brak również podstaw do przyjęcia, iż należy do kręgu osób wskazanych w art. 87 1

§ 2 k.p.c. (art. 3986 § 2 k.p.c.).

W zażaleniu pozwana zarzuciła, że zaskarżone postanowienie nie zostało

należycie uzasadnione ani nie zawierało pouczenia o sposobie i terminie wniesienia

środka odwoławczego i z tej przyczyny nie była w stanie bez konsultacji z radcą

prawnym zrozumieć przyczyn odrzucenia złożonej skargi. Twierdziła, że w toku

dotychczasowej działalności w sprawach sądowych reprezentował ją prezes

zarządu lub inny upoważniony pracownik i nawet nie wiedziała o obowiązywaniu

przymusu adwokacko – radcowskiego. Podniosła ponadto, że odrzucenie skargi

kasacyjnej, podpisanej w dobrej wierze przez prezesa zarządu, zamknie jej drogę

do dochodzenia swoich praw, tym bardziej że istnieją szanse merytoryczne na

uwzględnienie złożonej skargi. Zarzuciła wreszcie, że możliwe było wezwanie jej

w trybie art. 130 k.p.c. do usunięcia braku formalnego wniesionej skargi kasacyjnej.

W konkluzji żaląca wnosiła o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 871 § 1 k.p.c., w postępowaniu przed Sądem Najwyższym

obowiązuje zastępstwo stron przez adwokatów lub radców prawnych. Dotyczy ono

także czynności procesowych związanych z postępowaniem przed Sądem

Najwyższym, podejmowanych przed sądem niższej instancji. Przepisu tego nie

stosuje się, gdy stroną, jej organem, jej przedstawicielem ustawowym lub

pełnomocnikiem jest sędzia, prokurator, notariusz albo profesor lub doktor

habilitowany nauk prawnych,

a

także gdy stroną,

jej organem

lub

jej

przedstawicielem ustawowym jest adwokat, radca prawny lub radca Prokuratorii

Generalnej Skarbu Państwa (art. 87 § 2 k.p.c.).

Przymus adwokacko – radcowski przewidziany w art. 871 § 1 k.p.c. ma

charakter bezwzględny i pozbawia strony zdolności postulacyjnej, stąd pisma

procesowe sporządzone z naruszeniem art. 87 1 k.p.c. podlegają zwrotowi bez

wzywania do usunięcia braków, a środki zaskarżenia – odrzuceniu (art. 130 § 5

k.p.c.). Skarga kasacyjna sporządzona z naruszeniem art. 87 1 k.p.c. podlega zatem

odrzuceniu jako z innych przyczyn niedopuszczalna w rozumieniu art. 398 6 § 2

k.p.c. Trzeba podkreślić, że przyczyny niewniesienia skargi kasacyjnej przez

profesjonalnego pełnomocnika procesowego są z punktu widzenia dopuszczalności

tej skargi obojętne (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 17 listopada

2005 r., IV CZ 124/05, niepubl.).

Wywody żalącej dotyczące stopnia dokładności uzasadnienia oraz kwestii

pouczenia o sposobie i terminie zaskarżenia pozostają bez znaczenia dla oceny

trafności zaskarżonego postanowienia, skoro skarga kasacyjna wniesiona została

z naruszeniem art. 871 k.p.c. Nie było też możliwe wdrożenie trybu przewidzianego

w art. 130 k.p.c., ponieważ dotyczy on usuwania braków formalnych, a nie braku

zdolności postulacyjnej.

Z powyższych względów Sąd Najwyższy oddalił zażalenie jako pozbawione

uzasadnionych podstaw (art. 39814 w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.).

jc