IV CZ 112/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CZ 112/10

POSTANOWIENIE

Dnia 10 lutego 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Zbigniew Kwaśniewski (przewodniczący)

SSN Irena Gromska-Szuster

SSN Grzegorz Misiurek (sprawozdawca)

w sprawie ze skargi powódki

o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem

Sądu Apelacyjnego

z dnia 17 marca 2004 r.,

w sprawie z powództwa H. M.

przeciwko B. S.

o ustalenie,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 10 lutego 2011 r.,

zażalenia powódki

na postanowienie Sądu Apelacyjnego

z dnia 30 marca 2010 r.,

oddala

zażalenie

oraz

wniosek

pełnomocnika

o przyznanie kosztów postępowania zażaleniowego.

Uzasadnienie

powódki

Sąd Apelacyjny postanowieniem z dnia 30 marca 2010 r. odrzucił skargę H.

M. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem tego Sądu

z dnia 17 marca 2004 r. Sąd Apelacyjny wskazał, że - zgodnie z art. 408 k.p.c. – nie

można żądać wznowienia postępowania po upływie pięciu lat od uprawomocnienia

się wyroku, z wyjątkiem wypadku, gdy strona była pozbawiona możności działania

lub nie była należycie reprezentowana. Skoro skarżąca powołała się na podstawę

wznowienia przewidzianą w art. 401 § 2 k.p.c., tj.

późniejsze wykrycie

prawomocnego wyroku Sądu Najwyższego z dnia 5 maja 1949 r., POC 67/49,

dotyczącego tego samego stosunku prawnego, a zaskarżony wyrok uprawomocnił

się w dniu 25 marca 2004 r., to wniesiona przez nią w dniu 3 lutego 2010 r. skargą

musi być uznana za spóźnioną.

W zażaleniu na powyższe postanowienie pełnomocnik skarżącej (adwokat

z urzędu)

wniósł

o

uchylenie

zaskarżonego

postanowienia,

wznowienie

postępowania i wydania orzeczenia uwzględniającego powództwo, podnosząc –

z ostrożności procesowej - iż skarga H. M. winna zostać potraktowana jako oparta

na obu przesłankach, o których mowa w art. 408 k.p.c.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie.

W skardze o wznowienie postępowania H. M. powołała się wyłącznie na fakt

późniejszego wykrycia prawomocnego wyroku, dotyczącego tego samego stosunku

prawnego. Prawidłowo zatem Sąd Apelacyjny uznał, że skarga ta oparta została na

podstawie wznowienia przewidzianej w art. 401 § 2 k.p.c., gdyż ocena w tym

zakresie dokonywana jest na podstawie okoliczności przytoczonych przez

skarżącego (zob. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 15 czerwca 2005

r., IV CZ 50/05, niepubl. oraz z dnia 24 czerwca 2005 r., V CZ 70/05, niepubl.).

Wyrażone w zażaleniu zapatrywanie, wedle którego sąd, badając dopuszczalność

skargi o wznowienie postępowania, ma obowiązek rozważenia każdej ustawowej

przesłanki wznowienia, niezależnie od przytoczonych w skardze okoliczności, nie

znajduje żadnego uzasadnienia.

Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 394 1 § 3 w związku z art.

39814 k.p.c. oddalił zażalenie. Wobec niezłożenia przez adwokata skarżącej,

ustanowionego z urzędu, oświadczenia, że należne

mu opłaty nie zostały

uiszczone w całości lub w części, oddaleniu podlegał również wniosek

o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej (§ 20 rozporządzenia Ministra

Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności

adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej

udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).