IV CZ 11/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CZ 11/11

POSTANOWIENIE

Dnia 14 kwietnia 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Mirosława Wysocka (przewodniczący)

SSN Mirosław Bączyk

SSN Hubert Wrzeszcz (sprawozdawca)

w sprawie z wniosku B. B.

przy uczestnictwie Banku Spółdzielczego w D., I. J.

o wpis służebności mieszkania w księdze wieczystej Kw nr […],

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 14 kwietnia 2011 r.,

zażalenia uczestnika postępowania Banku Spółdzielczego w D.

na postanowienie Sądu Okręgowego w Z.

z dnia 7 grudnia 2010 r.,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

i P. B.

Zaskarżonym postanowieniem Sąd Okręgowy w Z. odrzucił skargę

kasacyjną uczestnika postępowania Banku Spółdzielczego w D. z powodu

nieusunięcia w zakreślonym terminie jej braku formalnego w postaci uzasadnienia

wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3986 § 2 w związku z art.

3944 § 2 k.p.c.).

Z uzasadnienia postanowienia wynika, że zarządzeniem z dnia 19 listopada

2010 r. pełnomocnik uczestnika postępowania został wezwany do usunięcia

braków formalnych skargi kasacyjnej m.in. przez zamieszczenie wniosku

o przyjęcie skargi do rozpoznania i przedstawienie jego uzasadnienia. W piśmie

z dnia 30 listopada 2010 r. pełnomocnik uczestnika postępowania uzupełnił skargę

kasacyjną

przez

złożenie

wniosku

o

jej

przyjęcie

do

rozpoznania,

ale

nie przedstawił – zdaniem Sądu – okoliczności spełniających w rozumieniu art.

3989 § 1 k.p.c. wymaganie uzasadnienia tego wniosku.

W zażaleniu na wymienione postanowienie pełnomocnik uczestnika

postępowania zarzucił, że nie było podstaw do jego wydania, ponieważ skarga

kasacyjna nie jest dotknięta stwierdzonym przez Sąd brakiem formalnym, i wniósł

o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Z treści skargi kasacyjnej i pisma pełnomocnika skarżącego z dnia 30

listopada 2010 r. wynika, że okolicznością uzasadniającą przyjęcie skargi do

rozpoznania jest – zdaniem skarżącego – jej oczywista zasadność. Wskazana

okoliczność odwołuje się więc do przewidzianej w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.

przesłanki przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

W orzecznictwie zostało wyjaśnione, że powołanie się na tę przesłankę

wymaga wykazania, że zaskarżony wyrok zapadł z oczywistym, rażącym

naruszeniem przepisów prawa lub podstawowych zasad prawa, widocznym prima

facie, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej, bez potrzeby głębszej

analizy i dłuższych badań lub dociekań. Chodzi więc o szczególne, kwalifikowane

wypadki naruszenia prawa przez sąd drugiej instancji (por. postanowienie z dnia 10

stycznia 2003 r., V CZ 187/02, OSNC 2004 r., nr 3, poz. 49).

Sąd Okręgowy trafnie uznał, że skarżący – wbrew stanowisku wyrażonym

w zażaleniu – nie uzasadnił przesłanki mającej stanowić podstawę przyjęcia skargi

kasacyjnej do rozpoznania w postaci oczywistej zasadności skargi w wyżej

przytoczonym rozumieniu. Wprawdzie skarżący przytoczył naruszone przepisy

prawa, tj. art. art. 117 k.p.c., art. 369 § 1 w związku z art. 13 § 2 k.p.c., art. 199 § 1

pkt 2 k.p.c. w związku z art. 13 § 2 k.p.c., art. 325 w związku z art. 13 § 2 k.p.c.

i art. 5 ustawy z 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (tekst jedn.: Dz. U

z 2001 r., Nr 124, poz. 1361 ze zm.), jednakże nie przedstawił argumentów

świadczących o tym, że do naruszenia tych przepisów doszło w sposób

zauważalny bez potrzeby wgłębiania się w treść przepisów, czy przeprowadzania

dłuższych badań lub dociekań. Do wykazania omawianej przesłanki przyjęcia

skargi kasacyjnej do rozpoznania nie wystarczy stwierdzenie, że doszło do

rażącego naruszenia przytoczonych przepisów. Powołanie się na tę przesłankę

wymaga – czego nie zrobił skarżący – przedstawienia okoliczności świadczących

o kwalifikowanym charakterze naruszenia określonych przepisów prawa. Z wywodu

uzasadniającego oczywistą zasadność wniesionej skargi kasacyjnej nie wynika,

że zaskarżone

orzeczenie

jest

niewątpliwie

sprzeczne

z

zasadniczymi

i niepodlegającymi różnej wykładni przepisami prawa albo zostało wydane

w wyniku oczywiście błędnej, widocznej bez głębszej analizy prawniczej, wykładni

lub niewłaściwego zastosowania prawa.

Należy także przypomnieć, że sąd, oceniając spełnienie wymagania

przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. nie ma obowiązku – podobnie, jak w wypadku

spełnienia wymagania przytoczenia podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia –

zastępowania skarżącego i poszukiwania argumentów przemawiających za

przyjęciem skargi do rozpoznania (z wyjątkiem przesłanki określonej w art. 3989 pkt

3 k.p.c.) (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 stycznia 1997 r., II CKN

21/96, OSNC 1997, nr 5, poz. 61).

Z przedstawionych powodów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji

postanowienia (art. 39814 w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.).