IV CZ 109/07 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CZ 109/07

POSTANOWIENIE

Dnia 6 grudnia 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Mirosława Wysocka (przewodniczący)

SSN Antoni Górski (sprawozdawca)

SSN Katarzyna Tyczka-Rote

w sprawie ze skargi powódki o wznowienie postępowania

w sprawie z powództwa G.K.

przeciwko Lokatorsko Własnościowej Spółdzielni Mieszkaniowej "O."

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 6 grudnia 2007 r.,

zażalenia powódki

na postanowienie Sądu Apelacyjnego

z dnia 24 maja 2007 r., sygn. akt [...],

uchyla

zaskarżone

postanowienie;

oddala

wniosek

pełnomocnika powódki adw. K.P. ustanowionego z urzędu o

przyznanie mu kosztów pomocy prawnej za sporządzenie

zażalenia.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 24 maja 2007 r. Sąd Apelacyjny odrzucił skargę G.K.

o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Tegoż Sądu z

dnia 28 marca 2002 r., uznając, że skarga została wniesiona po upływie

trzymiesięcznego terminu ustawowego, który minął w dniu 25 lipca 2006 r.

W zażaleniu pełnomocnik powódki wniósł o uchylenie zaskarżonego

postanowienia oraz zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej

z urzędu.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Niezależnie od argumentacji przytoczonej w zażaleniu, należy przede

wszystkim zauważyć, iż na podstawie uzasadnienia Sądu Apelacyjnego nie jest

możliwe jednoznaczne i precyzyjne ustalenie, które z pism powódki Sąd ten

potraktował ostatecznie jako właściwą skargę o wznowienie postępowania.

Z akt sprawy wynika, że powódka składała skargi o wznowienie postępowania

kilkakrotnie. Między innymi w dniu 27 czerwca 2006 r., powołując się na wykrycie

nowych okoliczności w postaci rozliczenia kosztów budowy. Skarga ta została

jednak zwrócona, gdyż uzupełnienie jej braków uznano za spóźnione. Sąd

Apelacyjny potraktował pismo powódki z dnia 18 lipca (k. 988) jako kolejną skargę

i postanowieniem z dnia 30 października 2006 r. przekazał „skargę Sądowi

Okręgowemu w G. z dnia 18 lipca 2006 r. wraz z uzupełnieniami” do

merytorycznego rozpoznania (k. 1014). Sąd Okręgowy odrzucił tę skargę, jako

spóźnioną, gdyż uznał, że powódka dowiedziała się o podstawie wznowienia

w marcu 2006 r. a więc skarga z dnia 18 lipca 2006 r. wniesiona została po terminie

z art. 407 § 1 k.p.c. Na skutek zażalenia powódki na to postanowienie Sąd

Apelacyjny

uchylił

je

i

przejął

skargę

do

rozpoznania.

Zaskarżonym

postanowieniem skarga została odrzucona, jako spóźniona.

Z motywów tego orzeczenia nie wynika w sposób jednoznaczny, które pismo Sąd

Apelacyjny uznał za „właściwą” skargę i dlaczego. Z przedstawionego przebiegu

sprawy zdaje się wynikać, że tym pismem zawierającym skargę powinno być pismo

powódki z dnia 18 lipca 2006 r. Tymczasem Sąd Apelacyjny wrócił niejako w swoim

uzasadnieniu do pisma z dnia 27 czerwca 2006 r., traktując je ponownie jako

skargę

o

wznowienie,

a

pismo

z

dnia

lipca

jedynie

jako

„pismo

doprecyzowujące” skargę. Tym samym wykazał niekonsekwencję procesową,

której nie da się usunąć w postępowaniu zażaleniowym. Nie trzeba bliżej wyjaśniać,

iż kwestia, które pismo uznane zostało za skargę ma znaczenie tak podstawowe,

że wątpliwości w tym przedmiocie stanowią samodzielną i wystarczającą podstawę

uchylenia zaskarżonego postanowienia (art. 3941 § 2 w zw. z art. 39815 k.p.c.).

To orzeczenie uchylające zapadło niezależnie od argumentacji zażalenia,

w którym żalący się prezentuje nietrafne stanowisko, iż niezłożenie odpisu skargi

o wznowienie postępowania na skutek wezwania przewodniczącego nie stanowi

braku formalnego tego pisma procesowego, z powodu którego skarga podlegałaby

zwrotowi. Skoro zaś uwzględnienie zażalenia nastąpiło w całości z przyczyn

o których

autor

w

jego

uzasadnieniu

zupełnie

nie

wspomina,

nie

ma

merytorycznego uzasadnienia wniosek o przyznanie mu, jako adwokatowi z urzędu,

od Skarbu Państwa kosztów sporządzenia tego środka zaskarżenia (por. podobne

stanowisko Sądu Najwyższego prezentowane w postanowieniach z dnia 12 lutego

1999 r., II CKN 341/98, OSNC 1999, nr 6, poz. 123 czy z dnia 14 sierpnia 1997 r.,

II CZ 88/97, OSNC 1998, nr 3, poz. 40). Dlatego wniosek w tym przedmiocie został

oddalony.