IV CZ 104/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CZ 104/10

POSTANOWIENIE

Dnia 9 grudnia 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Marek Sychowicz (przewodniczący)

SSN Iwona Koper (sprawozdawca)

SSA Jan Kremer

ze skargi M. P. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem

Sądu Apelacyjnego z dnia 24 listopada 2009 r., sygn. akt I ACa (…)

w sprawie z powództwa I.(...) Spółki Akcyjnej w G.

przeciwko M. P.

o ochronę dóbr osobistych i zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 9 grudnia 2010 r.,

zażalenia pozwanego

na postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 28 czerwca 2010 r., sygn. akt I ACa (…),

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Sąd Apelacyjny postanowieniem z dnia 28 czerwca 2010 r. odrzucił, na podstawie

art. 410 k.p.c., skargę M. P. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym

wyrokiem Sądu Apelacyjnego z dnia 24 listopada 2009 r. w sprawie z powództwa I.(...)

S.A. w G. przeciwko skarżącemu o ochronę dóbr osobistych i o zapłatę.

Sąd Apelacyjny uznał, że wskazane w skardze podstawy do wznowienia w

rzeczywistości nie istnieją, a zatem wniesiona skarga nie jest oparta na ustawowej

podstawie.

Pozwany zaskarżył postanowienie Sądu Apelacyjnego w całości, wnosząc w

zażaleniu o jego uchylenie i orzeczenie co do istoty sprawy, względnie przekazanie

sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania oraz rozstrzygnięcie o kosztach

procesu według norm przepisanych. Podniósł że, kwestionowane postanowienie jest

przedwczesne, wobec niewezwania go do usunięcia braków formalnych skargi z

powodu których została ona odrzucona. Nadto zarzucił bezzasadne nieuwzględnienie

przez Sąd rozpoznający skargę, że kończący postępowanie w sprawie wyrok zapadł

w warunkach nieważności oraz że został uzyskany za pomocą przestępstwa.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Pozwany brał udział we wszystkich rozprawach przed sądem pierwszej instancji,

jak też, czego obecnie nie kwestionuje został prawidłowo zawiadomiony o rozprawie

apelacyjnej. Nie można więc uznać, że wyrok Sądu Apelacyjnego zapadł w warunkach

nieważności z powodu niewłaściwej reprezentacji pozwanego, czy też jak raczej

należałoby kwalifikować opisaną przez pozwanego w zażaleniu jej przyczynę, z powodu

pozbawienia go prawa do obrony swoich praw. Nie mogło też stanowić podstawy

wznowienia postępowania uzyskanie tego wyroku za pomocą przestępstwa, co – jak

trafnie wskazał Sąd Apelacyjny – nie tylko nie zostało wykazane stwierdzającym jego

popełnienie wyrokiem sądu, ale nawet bliżej uzasadnione.

Podzielić należy stanowisko Sądu Apelacyjnego, iż zgłoszony w skardze

o wznowienie wniosek nie dotyczy później wykrytego dowodu, lecz powziętej przez

pozwanego wiedzy odnośnie do rzekomej możliwości dokonania odmiennej, niż przyjęta

w wyroku kończącym sprawę, oceny prawnej ustalonego w niej stanu faktycznego. Bez

znaczenia dla zasadności wniesionego zażalenia pozostaje więc szeroko przedstawiona

w jego uzasadnieniu kwestia, czy informacja ta była znana pozwanemu lub przy

zachowaniu normalnej staranności mogła być znana już w trakcie postępowania i czy

pozwany mógł z niej wówczas skorzystać.

Nie należy do braków formalnych skargi o wznowienie postępowania,

podlegających uzupełnieniu w trybie art. 130 k.p.c., niedostateczne dla uznania,

że skarga oparta jest na ustawowych podstawach, uzasadnienie w zakresie faktów

substancjonujących te podstawy. Sąd do którego skarga została wniesiona nie ma więc

obowiązku wezwania skarżącego do uzupełnienia skargi w tym zakresie.

Nieuzasadnione z powyższych względów zażalenie podlegało oddaleniu

stosownie do art. 39814 k.p.c. w zw. z art. 3941 § 1 i 3 k.p.c.