IV CZ 103/09 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CZ 103/09

POSTANOWIENIE

Dnia 8 stycznia 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Mirosława Wysocka (przewodniczący)

SSN Teresa Bielska-Sobkowicz (sprawozdawca)

SSN Krzysztof Pietrzykowski

w sprawie z powództwa Gminy Miasta G. – Miejskiego Zakładu Użyteczności Publicznej

przeciwko „M.(…)" Spółce z o.o. w W. (poprzednio „GAZETA (…)" Spółce z o.o. w B.)

o ochronę dóbr osobistych i zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 8 stycznia 2010 r.,

zażalenia strony pozwanej

na postanowienie Sądu Apelacyjnego

z dnia 29 maja 2009 r., sygn. akt I ACa (…),

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Pozwana „M.(…)” Sp. z o. o. w W. wniosła skargę kasacyjną od wyroku Sądu

Apelacyjnego z dnia 18 listopada 2009 r. Zarządzeniem Przewodniczącego z dnia 9

kwietnia 2009 r. skarżąca została wezwana do uzupełnienia braków skargi poprzez

złożenie pełnomocnictwa procesowego uprawniającego do wniesienia skargi i

reprezentowania pozwanej przed Sądem Najwyższym. W zakreślonym terminie

skarżąca złożyła pełnomocnictwo udzielone adwokatowi P. K. oraz adwokatowi J. W. do

reprezentowania jej „w sprawie kasacji I Aca (…) przed Sądem Apelacyjnym I Wydział

Cywilny i dalszymi instancjami”. Pełnomocnictwo zostało podpisane przez osoby,

których uprawnienie do reprezentowania pozwanej nie wynikało z dołączonego odpisu

KRS.

Sąd Apelacyjny, na mocy art. 3986 § 2 k.p.c., postanowieniem z dnia 29 maja

2009 r. odrzucił skargę kasacyjną.

Na powyższe postanowienie pozwana wniosła zażalenie, w którym zarzuciła

błędną wykładnię art. 3986 § 2 w zw. z art. 3986 § 1 i 130 § 1 k.p.c., co jej zdaniem

doprowadziło do nieusprawiedliwionego odrzucenia skargi kasacyjnej pomimo, że osoby

podpisane na pełnomocnictwie były pełnomocnikami pozwanej do składania tego typu

oświadczeń, a fakt ten nie wymagał od Sądu drugiej instancji wezwania strony do

wykazania tej okoliczności. Konkludując pozwana wniosła o uchylenie zaskarżonego

postanowienia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Błędny jest pogląd skarżącego, jakoby pełnomocnictwo procesowe udzielone

przez stronę pozwaną pełnomocnikowi do „zastępowania pozwanej przed Sądem

Okręgowym w B. i dalszymi instancjami” obejmowało także pełnomocnictwo do

wniesienia skargi kasacyjnej. Sąd Najwyższy nie jest bowiem „dalszą instancją”,

pozostaje poza strukturą sądownictwa powszechnego, postępowanie przed nim dotyczy

nowej sprawy wszczętej przez wniesienie skargi kasacyjnej, podczas gdy postępowanie

w sprawie kończy się z chwilą uprawomocnienia orzeczenia sądu drugiej instancji. W

uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 5 czerwca 2008 r., III CZP 142/07 (OSNC 2008,

nr 11, poz. 122) Sąd Najwyższy przesądził, że pełnomocnictwo procesowe nie obejmuje

z mocy samego prawa umocowania do wniesienia skargi kasacyjnej. Powoływanie się

zatem na pełnomocnictwo złożone przed Sądem pierwszej czy drugiej instancji jest

bezprzedmiotowe. Zarzut, że art. 3984 k.p.c. nie zawiera wymogu złożenia

pełnomocnictwa przy skardze kasacyjnej jest chybiony, wymóg ten bowiem wynika z art.

871 i odpowiednio stosowanego art. 89 § 1 k.p.c.

Skarżący został zatem prawidłowo wezwany do złożenia pełnomocnictwa

uprawniającego

do

wniesienia

skargi

kasacyjnej i reprezentowania

strony w

postępowaniu przez Sądem Najwyższym w terminie siedmiu dni pod rygorem

odrzucenia skargi (art. 3986 § 1 k.p.c.). Skarżący złożył w tym terminie pełnomocnictwo,

które jednak nie dość, że zostało udzielone przez osoby, których upoważnienie do

reprezentowania spółki nie wynikało ze złożonych dokumentów, to w dalszym ciągu nie

obejmowało upoważnienia do występowania przez Sądem Najwyższym, było to bowiem

pełnomocnictwo „w sprawie kasacji przed Sądem Apelacyjnym i dalszymi instancjami”.

Powtórzyć trzeba, że nie ma „dalszych instancji” ponad Sądem Apelacyjnym i że nie jest

taką instancją Sąd Najwyższy. Skarżący nie wykonał zatem zarządzenia i już tylko z tej

przyczyny istniała podstawa do odrzucenia skargi, bez potrzeby kolejnego wezwania do

usunięcia braków formalnych skargi przez wykazanie uprawnień osób udzielających

pełnomocnictwo do reprezentowania pozwanej spółki. Prowadzenie zaś dowodów na tę

okoliczność w postępowaniu zażaleniowym nie jest dopuszczalne.

Skarżący dołączył do zażalenia oświadczenie strony pozwanej, w którym

potwierdza wszystkie czynności dokonane w imieniu spółki przez adwokata Pawła

Kurasa związane ze sporządzeniem i wniesieniem skargi kasacyjnej oraz jego

umocowanie do występowania przez Sądem Najwyższym w sprawie ze skargi

kasacyjnej. Oświadczenie to jednak, wbrew podnoszonym zarzutom, nie konwaliduje

braku stosownego umocowania. Możliwość bowiem następczego potwierdzenia

czynności procesowych nie dotyczy czynności procesowych objętych przymusem

adwokacko-radcowskim, a taką czynnością jest niewątpliwe wniesienie skargi

kasacyjnej i występowanie przed Sądem Najwyższym. Kwestia ta została przesądzona

w uchwale składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 23 stycznia 2009 r., III

CZP 118/09 (OSNC 2009, nr 6, poz. 76).

Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 394 1 w związku

z art. 39814 k.p.c.