IV CZ 100/12 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CZ 100/12

POSTANOWIENIE

Dnia 25 października 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Dariusz Dończyk (przewodniczący)

SSN Grzegorz Misiurek (sprawozdawca)

SSA Władysław Pawlak

ze skargi dłużnika A. B.

w sprawie egzekucyjnej z wniosku wierzyciela B. P.

przeciwko dłużnikowi A. B.

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 25 października 2012 r.,

zażalenia dłużnika

na postanowienie Sądu Okręgowego w G.

z dnia 21 lipca 2011 r.,

oddala zażalenie i przyznaje radcy prawnemu B. Ż. od Skarbu

Państwa - Sądu Okręgowego w G. kwotę 164,72 zł (sto

sześćdziesiąt cztery złote 72/100) tytułem kosztów nieopłaconej

pomocy

prawnej

udzielonej

dłużnikowi

z

urzędu

w

postępowaniu zażaleniowym, obejmującą opłatę w kwocie 120

(sto dwadzieścia) zł, powiększoną o podatek od towarów i usług

oraz wydatki w kwocie 44,72 zł (czterdzieści cztery złote 72/100);

oddala wniosek o przyznanie kosztów w pozostałym zakresie.

Uzasadnienie

Sąd Okręgowy w G. postanowieniem z dnia 25 października 2010 r. oddalił

zażalenie dłużnika A. B. na postanowienie Sądu Rejonowego w G. z dnia 23 lutego

2010 r., odrzucające zażalenie dłużnika na zarządzenie przewodniczącego z dnia

22 grudnia 2009 r. w przedmiocie zwrotu wniosku o przywrócenie terminu do

wniesienia zażalenia, a postanowieniem z dnia 21 lipca 2011 r. odrzucił skargę

kasacyjną dłużnika na powyższe postanowienie.

W

uzasadnieniu

tego

rozstrzygnięcia

Sąd

Okręgowy

wskazał,

że postanowienie z dnia 25 października nie podlega zaskarżeniu skargą

kasacyjną, gdyż nie jest orzeczeniem rozstrzygającym sprawę merytorycznie, ani

odrzucającym

pozew

lub

umarzającym

postępowanie

(art.

398 1

k.p.c.).

Zauważył przy tym, że dłużnik – wbrew przymusowi adwokacko-radcowskiemu

obowiązującemu w postępowaniu przed Sądem Najwyższym (art. 871 § 1 k.p.c.) –

podjął próbę zaskarżenia orzeczenia Sądu drugiej instancji samodzielnie.

W zażaleniu na powyższe postanowienie dłużnik wniósł o jego uchylenie

podnosząc zarzuty: naruszenia art. 124 § 2, 3 i 4 k.p.c., skutkujący nieważnością

postępowania (art. 379 pkt 5 k.p.c.) oraz art. 130 k.p.c.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie.

Postanowienie Sądu Okręgowego w G. z dnia 25 października 2010 r.

zostało wydane w sprawie ze skargi na czynności komornika. Sprawa ze skargi na

czynności komornika jest niewątpliwie sprawą egzekucyjną (zob. postanowienia

Sądu Najwyższego: z dnia 24 listopada 2010 r., II CNP 59/10, niepubl.; z dnia

26 listopada 2010 r., III CNP 49/10, niepubl.). Stosownie zaś do art. 767 4 § 2 k.p.c.

w sprawach egzekucyjnych na postanowienie sądu drugiej instancji wydane

po rozpoznaniu zażalenia skarga kasacyjna nie przysługuje.

Wymienione postanowienie Sądu Okręgowego, oddalające zażalenie

dłużnika, nie podlegało również zaskarżeniu zażaleniem ze względu na treść art.

3941 k.p.c. W orzecznictwie Sądu Najwyższego przyjmuje się, że oceny

dopuszczalności zażalenia na postanowienie sądu drugiej instancji wydane

w postępowaniu egzekucyjnym dokonuje się przez pryzmat tego przepisu

(zob. postanowienie z dnia 4 października 2007 r., V CZ 54/07, niepubl.).

W

świetle

przytoczonych

unormowań,

nie

ulega

wątpliwości,

że

postanowienie Sądu Okręgowego w G. z dnia 25 października 2010 r. nie podlega

zaskarżeniu ani skargą kasacyjną, ani zażaleniem do Sądu Najwyższego.

Dokonana przez Sąd Okręgowy ocena wniesionego przez dłużnika środka

zaskarżenia na wymienione postanowienie jako skargi kasacyjnej, a nie zażalenia,

nie miała istotnego znaczenia z punku widzenia ochrony praw dłużnika.

Dłużnik nie mógł

skutecznie wnieść żadnego z tych środków zaskarżenia

zarówno osobiście, jak i przy pomocy profesjonalnego pełnomocnika.

Z przytoczonych względów podniesione w zażaleniu zarzuty wskazujące

na pozbawienie dłużnika możności obrony jego praw oraz naruszenia art. 130

k.p.c. wskutek wezwania dłużnika – przed rozpoznaniem wniosku o ustanowienie

pełnomocnika z urzędu - do sprecyzowania, czy zaskarża postanowienie Sądu

drugiej instancji skargą kasacyjną, czy też zażaleniem, nie mogły odnieść

zamierzonego skutku.

Mając to na uwadze, Sąd Najwyższy na podstawie art. 398 14 w związku z art.

3941 § 3 k.p.c. orzekł, jak w sentencji, rozstrzygając o kosztach postępowania

zażaleniowego stosownie do art. 108 § 1 w związku z art. 397 § 2 i art. 398 21 k.p.c.

oraz § 10 ust. 8 w związku z § 12 ust. 2 pkt 2, oraz § 15 pkt 1 i 2 rozporządzenia

Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności

radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej

udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz.

1349 ze zm.).

jw