IV CZ 100/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CZ 100/11

POSTANOWIENIE

Dnia 8 grudnia 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Mirosława Wysocka (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Dariusz Dończyk

SSN Kazimierz Zawada

w sprawie z powództwa J. F.

przeciwko B. K.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 8 grudnia 2011 r.,

zażalenia pozwanej

na postanowienie Sądu Apelacyjnego

z dnia 14 czerwca 2011 r.,

I. odrzuca

zażalenie

na

postanowienie

wniosek o przywrócenie terminu (pkt I);

II. oddala zażalenie w pozostałej części.

oddalające

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 14 czerwca 2011 r. Sąd Apelacyjny oddalił wniosek

pozwanej B. K. o przywrócenie terminu do wniesienia wniosku o doręczenie wyroku

tego Sądu z dnia 21 kwietnia 2011 r. z uzasadnieniem oraz odrzucił wniosek o

doręczenie tego wyroku z uzasadnieniem.

Sąd

ustalił,

że

pozwana

złożyła

wniosek

o

doręczenie

wyroku

z uzasadnieniem oraz wniosek o przywrócenie terminu w dniu 31 maja 2011 r.,

twierdząc, iż dopiero w tym dniu powzięła, z korespondencji skierowanej do niej

przez pełnomocnika powoda, wiadomość o wydaniu wyroku oraz podnosząc,

że przebywała od lipca 2010 r. za granicą i nie wiedziała o postępowaniu przed

Sądem Apelacyjnym.

W ocenie Sądu, twierdzenia pozwanej, iż po wydaniu wyroku przez Sąd

pierwszej instancji była przekonana, że sprawa została zakończona oraz że nie

otrzymywała zawiadomień z Sądu Apelacyjnego, które według jej przypuszczeń

były przez przypadek wyrzucane wraz z materiałami reklamowymi, nie przekonują

o niezawinionym

uchybieniu

terminowi.

Sąd

podkreślił,

że

zawiadomienie

o rozprawie apelacyjnej było dwukrotnie prawidłowo awizowane oraz że pozwana

wyjeżdżając za granicę przed uprawomocnieniem się wyroku pierwszej instancji,

powinna była przedsięwziąć czynności umożliwiające uzyskiwanie wiadomości

o czynnościach podejmowanych w sprawie. Przy uwzględnieniu miernika należytej

staranności, jakiej można oczekiwać od człowieka dbającego o własne sprawy,

pozwanej można przypisać co najmniej niedbalstwo, co wyłącza możliwość

przywrócenia terminu na podstawie art. 168 § 1 k.p.c.

Pozwana zaskarżyła postanowienie z dnia 14 czerwca 2011 r. w całości

i wniosła o uchylenie postanowienia o odrzuceniu wniosku o doręczenie

wyroku z uzasadnieniem oraz o zmianę postanowienia w części dotyczącej

oddalenia wniosku o przywrócenie terminu, polegającą na przywróceniu terminu do

złożenia wniosku.

W uzasadnieniu pozwana wniosła o rozpoznanie zażalenia w przedmiocie

odmowy przywrócenia terminu, powołując te same okoliczności, które wskazała we

wniosku o przywrócenie terminu.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Na niekończące postępowania w sprawie postanowienie oddalające wniosek

o przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej, zażalenie do Sądu

Najwyższego nie przysługuje (art. 3941 § 1 i 2 k.p.c.), co uzasadniało odrzucenie

zażalenia w tej części, na podstawie art. 3941 § 3 w zw. z art. 39821, 370 i 397 § 2

zd. 1 k.p.c.

Niezaskarżalne

postanowienie

podlegało,

na

wniosek

skarżącej,

rozpoznaniu przy rozpoznawaniu zażalenia na postanowienie o odrzuceniu wniosku

o doręczenie wyroku z uzasadnieniem.

Skarżąca oparła zarzuty skierowane przeciwko postanowieniu na tych

samych argumentach, które powołała we wniosku o przywrócenie terminu i które

były przedmiotem oceny Sądu Apelacyjnego. Ocena ta, dokonana na podstawie

okoliczności sprawy, pod kątem obiektywnego miernika staranności wymaganej od

strony w sprawie cywilnej, jest prawidłowa i odpowiada utrwalonym w orzecznictwie

kryteriom stosowanym przy badaniu przesłanki określonej w art. 168 § 1 k.p.c.

W zażaleniu jest mowa o domniemanych przyczynach nieodebrania

korespondencji, ujętych w formie przypuszczeń, że „awizo zostało niezauważone”,

albo „być może zostało niewłaściwie pozostawione przez listonosza” lub że „trudno

wykluczyć, czy nie mamy do czynienia z pomyłką pracownika poczty”, czy też

że awiza zaginęły i nawet „trudno określić, czy rzeczywiście zostały one wyrzucone

z materiałami

reklamowymi,

czy też

zostały

w inny sposób

zagubione”.

Tyleż niekonkretne, co dowolne sugestie nie mogą stanowić wartościowej podstawy

wniosku o przywrócenie terminu.

Skarżąca w związku z wyjazdem za granicę nie przedsięwzięła jakiekolwiek

aktów staranności, mających zapewnić jej bieżące rozeznanie o toku sprawy - nie

powiadomiła Sądu o czasowej zmianie miejsca pobytu i nie wskazała innego

niż dotychczas sposobu doręczeń, nie ustanowiła pełnomocnika procesowego ani

pełnomocnika do doręczeń. Niezależnie od tego, brak podstaw do uznania,

by przebywanie w Wielkiej Brytanii uniemożliwiało pozwanej uzyskanie wiadomości

o stanie sprawy, gdyby wykazała wymagane od strony zainteresowanie.

W konkluzji należy stwierdzić, że w zażaleniu brak rzeczowych argumentów

mogących prowadzić do skutecznego zakwestionowania stanowiska Sądu

Apelacyjnego, iż skarżąca nie wykazała, by do uchybienia terminowi doszło bez jej

winy. Oznacza to, że odrzucenie wniosku o doręczenie wyroku z uzasadnieniem,

jako wniesionego po terminie, było prawidłowe i uzasadnia oddalenie zażalenia

w tej części, stosownie do art. 3941 § 3 w zw. z art. 39814 k.p.c.