IV CSP 1/07 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CSP 1/07

POSTANOWIENIE

Dnia 19 czerwca 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Mirosława Wysocka

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 19 czerwca 2007 r.,

skargi powoda J. J.

na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki,

dotyczącej postępowania przed Sądem Najwyższym

w sprawie II PK 25/07

I. odrzuca wniosek o ustanowienie pełnomocnika z urzędu;

II. odrzuca skargę.

Uzasadnienie

Powód J. J. wniósł osobiście skargę na naruszenie prawa strony do

rozpoznania sprawy w postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki. Jego

zdaniem zwłoka ta została wywołana na skutek opieszałości

Najwyższego, który dotychczas nie rozpoznał wniesionej przez niego

Sądu

w

dniu 1 lutego 2007 r. „kasacji” od wyroku Sądu Okręgowego Sądu Pracy

i Ubezpieczeń Społecznych w G. z dnia 12 września 2006 r. wydanego w sprawie o

odszkodowanie. W skardze powód domagał się

w związku z zarzucaną

przewlekłością zasądzenia od Skarbu Państwa - Sądu Najwyższego kwoty 10.000

zł tytułem odszkodowania. Skarżący zgłosił ponadto wniosek o zwolnienie go od

kosztów sądowych oraz o ustanowienie pełnomocnika z urzędu.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

1. Zgodnie z art. 871 § 1 k.p.c. w postępowaniu przed Sądem Najwyższym

obowiązuje zastępstwo stron przez adwokatów bądź radców prawnych. Zasada

ta nie odnosi się jedynie do osób określonych w paragrafie drugim tego

przepisu. Także więc w postępowaniu ze skargi na naruszenie prawa strony

do rozpoznania sprawy w postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki,

które ma być wszczęte i toczyć się przed tym Sądem, zachodzi konieczność

wykazania się przez skarżącego zdolnością postulacyjną, analogicznie jak

dotychczas w postępowaniu kasacyjnym, czy też zażaleniowym (por. m.in.

postanowienie SN z dnia 14 stycznia 1997 r., I CZ 23/97, OSNC 1997, nr 6-7,

poz. 77 oraz z dnia 19 grudnia 2000 r., V CZ 113/00, nie publ.). Wniesienie

tej skargi przez stronę, która nie ma zdolności postulacyjnej czyni skargę

niedopuszczalną (por. mającą moc zasady prawnej uchwałę składu siedmiu

sędziów SN z dnia 16 listopada 2004 r., III SPP 42/04, OSNP 2005, nr 5, poz. 71).

Za taką więc należało uznać skargę powoda jako wniesioną przez niego osobiście,

a w konsekwencji odrzucić.

W tym stanie rzeczy dalsza ocena skargi powoda pod kątem spełnienia

wszystkich ustawowych wymagań decydującego o jej dopuszczalności stała

się bezprzedmiotowa.

Mając

jako

powyższe

niedopuszczalną,

na

względzie,

odrzucił,

Sąd

przyjmując

Najwyższy

za

skargę

podstawę

powoda,

rozstrzygnięcia

art. 373 k.p.c. w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c. i art. 39321 k.p.c. oraz w zw. art. 8

ust. 2 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa

strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej

zwłoki (Dz. U. Nr 179, poz. 1843).

2. Odnosząc

się

do

wniosku

powoda

o

ustanowienie

dla

niego

pełnomocnika z urzędu, należy stwierdzić, że wniosek ten jest bezprzedmiotowy.

Pełnomocnik z urzędu w osobie radcy prawnego został już bowiem na

wniosek skarżącego w sprawie ustanowiony postanowieniem Sądu Rejonowego w

G. z dnia 23 sierpnia 2005 r. Nie było żadnych przeszkód, ażeby pełnomocnik ten

sporządził i wniósł w imieniu powoda skargę

na naruszenie prawa

strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej

zwłoki oraz reprezentował go nadal w zainicjowanym tą skargą postępowaniu.

Umocowania pełnomocnika procesowego jest bowiem dla tego

celu

wystarczające, gdyż, jak wynika z art. 91 pkt 1 k.p.c., z mocy samego prawa

pozwala ono na podejmowanie przez pełnomocnika wszelkich łączących się

ze sprawą czynności procesowych. Ponieważ postępowanie ze skargi ma

charakter jedynie wpadkowy (incydentalny), a jego wszczęcie nie rozpoczyna

nowej, niezależnej sprawy, nie można uznać, że postępowanie to jest

autonomiczne i niezależne od postępowania toczącego się w sprawie głównej.

Za taką oceną jego charakteru przemawia wiele argumentów m. in. jego cel, który

wiąże się przede wszystkim z przeciwdziałaniem przewlekaniu toczącego się

w sprawie postępowania, a także konieczność odpowiedniego stosowanie do tego

rodzaju postępowania na podstawie art. 8 § 2 wskazanej ustawy z dnia 17 czerwca

2004 r. w kwestiach w niej nie uregulowanych przepisów o postępowaniu

zażaleniowym obowiązujących w postępowaniu, którego skarga ta dotyczy

(por. m.in. uzasadnienie powołanej uchwały z dnia 17 listopada 2004 r. oraz

uchwałę SN z dnia 19 stycznia 2005 r., III SPP 109/04, OSNP 2005, nr 9,

poz.133). W konsekwencji należy przyjąć, że w zakresie wspomnianego wyżej

umocowania mieszczą się także czynności odnoszące się do postępowania ze

skargi na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu

sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki, skoro stanowi ono fragment postępowania

toczącego się w „sprawie”, o której mowa w art. 91 pkt 1 k.p.c.

W tym stanie rzeczy wniosek powoda o ustanowienie pełnomocnika

z urzędu, który został już w postępowaniu wcześniej ustanowiony, należało - jako

bezprzedmiotowy - odrzucić.

jz