IV CSK 98/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CSK 98/10

POSTANOWIENIE

Dnia 14 maja 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Marek Sychowicz

w sprawie z powództwa J. J.

przeciwko Skarbowi Państwa - Aresztowi Śledczemu w G.

o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 14 maja 2010 r.,

na skutek skargi kasacyjnej powoda

od wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 8 lipca 2009 r., sygn. akt I ACa (…)

i od wyroku Sądu Okręgowego w G.

z dnia 15 kwietnia 2009 r., sygn. akt I C (…),

1. odrzuca skargę kasacyjną w części dotyczącej wyroku Sądu Okręgowego w

G. z dnia 15 kwietnia 2009 r., sygn. akt I C (…);

2. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej w pozostałej części;

3. zasądza od powoda na rzecz Skarbu Państwa – Prokuratorii Generalnej

Skarbu Państwa kwotę 1.800 (jeden tysiąc osiemset) złotych tytułem zwrotu

kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

1. Skarga kasacyjna jest środkiem zaskarżenia prawomocnego orzeczenia sądu

drugiej instancji (art. 3981 § 1 k.p.c.). W części, w której skarga kasacyjna wniesiona

została przez powoda od wyroku sądu pierwszej instancji jest ona niedopuszczalna i na

podstawie art. 3986 § 2 i 3 k.p.c. podlega odrzuceniu.

2. Stosownie do art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną

do rozpoznania, jeżeli: 1) w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, 2) istnieje

potrzeba

wykładni

przepisów

prawnych

budzących

poważne

wątpliwości

lub

wywołujących rozbieżności w orzecznictwie, 3) zachodzi nieważność postępowania lub

4) skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

Brak jest którejkolwiek z powyższych okoliczności uzasadniających przyjęcie do

rozpoznania skargi kasacyjnej wniesionej przez powoda.

W szczególności przyjęcia skargi do rozpoznania nie uzasadnia powołanie się

przez skarżącego w uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania, na to,

że w sprawie występują istotne zagadnienia prawne, że zachodzi nieważność

postępowania i że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

Zagadnienia prawne przedstawione przez skarżącego nie są zagadnieniami

istotnymi w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c., wymagającymi rozstrzygnięcia przez

Sad Najwyższy. Sformułowane zostały w sposób nader ogólny i sprowadzają się do

żądania od Sądu Najwyższego „ustalenia kryteriów…” bądź „określenia zasad…”

postępowania, które powinny obowiązywać sąd w toku rozpoznawania sprawy. Zasady

te wynikają z przepisów Kodeksu postępowania cywilnego a ich treść została

wyjaśniona w nauce procesu cywilnego i w licznych orzeczeniach Sądu Najwyższego.

Należy dodać, że zagadnienia sformułowane przez skarżącego wiążą się z podstawą,

na jakiej oparta została skarga kasacyjna (art. 398 3 § 1 pkt 2 k.p.c.), a zarzuty nią objęte

dotyczą postępowania przed Sądem pierwszej instancji. Zarzuty te uchylają się spod

rozpoznania skargi kasacyjnej w zakresie w jakim nie została ona odrzucona. Także z

tego powodu w sprawie nie zachodzi potrzeba rozstrzygnięcia zagadnień prawnych

wiążących się z tymi zarzutami.

W postępowaniu przed Sądem Apelacyjnym powód nie był pozbawiony możności

obrony swych praw i postępowanie to nie jest dotknięte nieważnością (art. 379 pkt 5

k.p.c.). Nie zachodzi też żadna inna podstawa nieważności tego postępowania.

Wbrew przekonaniu skarżącego skarga kasacyjna przez niego wniesiona nie jest

oczywiście uzasadniona. Okoliczność, że jej jedyna podstawa – naruszenia przepisów

postępowania nie zawiera zarzutów naruszenia przepisów postępowania przez sąd

drugiej instancji, wskazuje wprost na niezasadność skargi.

Wobec powyższego, Sąd Najwyższy na podstawie art. 398 9 § 2 k.p.c. postanowił

odmówić przyjęcia do rozpoznania skargi kasacyjnej wniesionej przez powoda od

wyroku sądu drugiej instancji.

3. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono stosownie do art. 108 § 1

zd. pierwsze w zw. z art. 98 § 1 i 3, art. 99 oraz art. 109 § 2 k.p.c. w zw. z § 12 ust. 4 pkt

2 i § 6 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w

sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa

kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu

(Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.) w zw. z art. 11 ust. 3 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o

Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa (Dz. U. Nr 169, poz. 1417 ze zm.).