IV CSK 93/07 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CSK 93/07

POSTANOWIENIE

Dnia 9 maja 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Mirosława Wysocka

w sprawie z wniosku K.N.

przy uczestnictwie M.N., T.M., [...]

o rozgraniczenie,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 9 maja 2007 r.,

na skutek skargi kasacyjnej uczestniczki postępowania T.M.

od postanowienia Sądu Okręgowego w S.

z dnia 28 grudnia 2006 r., sygn. akt [...],

odrzuca skargę kasacyjną

Uzasadnienie

Uczestniczka

postępowania

T.M.,

wnosząc

od

postanowienia

Sądu

Okręgowego w S. z dnia 28 grudnia 2006 r. skargę kasacyjną, domagała się

przyjęcia jej do rozpoznania na podstawie art. 398 9 § 1 pkt 4 k.p.c., wskazując, że

jest ona - jej zdaniem - oczywiście uzasadniona.

Badając dopuszczalność tej skargi kasacyjnej, Sąd Najwyższy zważył, co

następuje:

Jak wynika z art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c. oraz art. 3986 § 2 k.p.c., jednym

z zasadniczych i niezbędnych elementów skargi kasacyjnej jest wniosek o przyjęcie

jej do rozpoznania oraz jego uzasadnienie. Uzasadnienie tego wniosku powinno

nawiązywać do okoliczności opisanych w art. 398 9 § 1 pkt 1-4 k.p.c., gdyż jedynie

wtedy, gdy okoliczności te w danej sprawie występują, Sąd Najwyższy przyjmuje

skargę kasacyjną do rozpoznania (por. m. in. postanowienie SN z dnia

20 października 2005 r., II CZ 89/05, OSNC 2006, nr 7-8, poz. 135). Wydanie

takiego rozstrzygnięcia nie może nastąpić bez podjęcia przez skarżącego próby

wykazania, że okoliczności te w rzeczywistości zachodzą, gdyż nie jest rolą Sądu

Najwyższego samodzielne doszukiwanie się ich w zastępstwie skarżącego.

Ograniczenie się do wskazania jednej z przesłanek, które zostały określone w art.

3989 § 1 pkt 1-4 k.p.c. nie jest równoznaczne ze spełnieniem obowiązku

uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania. Uzasadnienie takie

powinno

bowiem

także

obejmować

przedstawienie

argumentacji

prawnej

zmierzającej do wykazania, że powołana przesłanka istotnie w sprawie zachodzi.

W tym zakresie niewystarczające jest odwołanie się do uzasadnienia podstaw

skargi

kasacyjnej,

w orzecznictwie,

gdyż,

jak

to

już

wymaganie uzasadnienia

zostało

wniosku

wielokrotnie

o przyjęcie

powiedziane

skargi do

rozpoznania oraz uzasadnienia jej podstaw nie mogą być ze sobą utożsamiane.

Każde z tych wymagań powinno być spełnione samodzielnie i niezależnie (por.

zachowujące nadal aktualność postanowienie SN z dnia 3 grudnia 2003 r., I CK

421/03, Prok. i Pr. 2004, nr 2, poz. 38).

W sprawie niniejszej uczestniczka wniosła o przyjęcie skargi do rozpoznania

z powodu jej oczywistej zasadności (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.), wskazując, że

okoliczność ta zostanie wykazana w uzasadnieniu skargi. Uzasadnienie to odnosi

się jednak tylko do podstaw skargi. Skarżąca, mimo spoczywającego na niej

obowiązku, nie przedstawiła więc w formie odrębnego, jurydycznego wywodu

argumentacji, która przemawiałaby na rzecz wyrażonego przez nią stanowiska

o oczywistej zasadności wniesionego środka odwoławczego. Prowadzi to do

konkluzji, że skarga kasacyjna uczestniczki nie zawiera odpowiadającego

ustawowym wymaganiom uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania.

W konsekwencji środek ten, biorąc pod uwagę treść art. 398 6 § 2 k.p.c., należy

uznać za dotknięty nieusuwalnym brakiem i z tego względu odrzucić (por.

postanowienie SN z dnia 14 lipca 2005 r., III CZ 61/05, OSNC 2006, nr 4, poz. 75).

Wobec powyższego Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji, na podstawie art.

3986 § 3 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c.