IV CSK 79/21 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CSK 79/21 POSTANOWIENIE Dnia 10 maja 2021 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Anna Kozłowska w sprawie z wniosku M. J., M. J., S. J. i J. J.‎przy uczestnictwie J. M.‎o rozgraniczenie,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 10 maja 2021 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawczyń – M. J. i J. J.od postanowienia Sądu Okręgowego w R.‎z dnia 16 lipca 2020 r., sygn. akt IV Ca (…), 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2. stwierdza, że każdy z uczestników ponosi koszty związane ze swoim udziałem w sprawie.

UZASADNIENIE

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Ta regulacja przesądza, że orzeczenie w przedmiocie przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania zapada tylko po uprzednim dokonaniu oceny istnienia przyczyn określonych w powołanym przepisie, tylko one bowiem i ich uzasadnienie mogą być przedmiotem tzw.

„przedsądu” i decydują o jego wyniku. Jednocześnie przypomnieć trzeba, że Sąd Najwyższy nie jest trzecią instancją sądową i jego rolą nie jest korygowanie ewentualnych błędów w zakresie stosowania czy wykładni prawa w każdej indywidualnej sprawie. Wnioskodawczynie we wniosku we wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powołały przesłankę z art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. to jest potrzebę wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów wskazując, że wykładni takiej wymaga art. 162 k.p.c.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Sąd Najwyższy dokonywał wielokrotnie wykładni powołanego przepisu, co wynika z powszechnie dostępnych orzeczeń Sądu Najwyższego publikowanych w zbiorach orzeczeń, również w formie elektronicznej. W okoliczności sprawy kwestia sposobu stosowania art. 162 k.p.c. to nie problem potrzeby kolejnej wypowiedzi dokonującej wykładni powołanego przepisu, ale jest kwestia prawidłowości jego zastosowania przez sąd drugiej instancji w badanej sprawie. Ulokowanie zatem przez skarżącego sposobu zastosowania przez sąd art. 162 k.p.c. w przyczynach, które przesądzają o skuteczności wniosku o przyjęciu skargi kasacyjne do rozpoznania jest nietrafne, jest to bowiem zagadnienie, o którym mógłby orzekać Sąd Najwyższy badając, w postępowaniu merytorycznym, zasadność procesowej podstawy kasacyjnej.

Zważywszy jednak, że o skuteczności przyjęcia skargi kasacyjnej do merytorycznego rozpoznania decyduje trafność i skuteczność doboru przez skarżącego przesłanki z art. 3989 § 1 k.p.c., co w okolicznościach badanej sprawy nie nastąpiło, należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 520 § 1 k.p.c. jw