IV CSK 79/19 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CSK 79/19 POSTANOWIENIE Dnia 11 lipca 2019 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Mirosława Wysocka w sprawie z wniosku I.C.‎przy uczestnictwie S.S., J.G., M.G., T.G., W.J., W.K., B.G., M.J., Z.J., M.K., L.S., X.G. i G. M.‎o ustanowienie drogi koniecznej,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 11 lipca 2019 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawczyni od postanowienia Sądu Okręgowego w Siedlcach‎z dnia 11 października 2018 r., sygn. akt V Ca 370/18, odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Wnioskodawczyni I.C. oparła skargę kasacyjną od postanowienia Sądu Okręgowego w Siedlcach z dnia 11 października 2018 r., wydanego w sprawie o ustanowienie drogi koniecznej, na podstawie naruszenia art. 286 w zw. z art. 378 § 1 k.p.c., art. 151 ust. 1 w zw. z art. 153 ust. 1 w zw. z art. 4 pkt 16 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, § 5 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego i art. 145 § 1 k.c. Skarżąca uzasadniła wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania jej oczywistą zasadnością.

Zdaniem wnioskodawczyni, „w niniejszej sprawie doszło do naruszenia przepisów proceduralnych, jak również naruszenia prawa materialnego, które to widoczne są prima facie”. Stosownie do art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli wystąpi przynajmniej jedna z określonych w tym przepisie przyczyn, co powinno zostać wykazane i należycie uzasadnione przez składającego wniosek (art. 3984 § 2 k.p.c.). Warunki, jakim powinno odpowiadać prawidłowe uzasadnienie wniosku zostały wszechstronnie wyjaśnione w ustabilizowanym orzecznictwie Sądu Najwyższego.

Skarżąca nieskutecznie powołała się na oczywistą zasadność skargi (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.). Prawidłowe uzasadnienie wniosku opartego na tej przyczynie przyjęcia skargi do rozpoznania wymaga przedstawienia argumentacji prawnej zmierzającej do wykazania kwalifikowanego, ewidentnego naruszenia powołanych w skardze przepisów prawa, możliwego do stwierdzenia bez merytorycznej analizy zaskarżonego orzeczenia oraz podstaw kasacyjnych (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 10 stycznia 2003 r., V CZ 187/02, OSNC 2004, nr 3, poz. 49, z dnia 5 października 2007 r., III CSK 216/07 i z dnia 11 sierpnia 2011 r., IV CSK 163/11, niepubl.).

Uzasadnienie wniosku opartego na tej przyczynie przyjęcia skargi do rozpoznania powinno koncentrować się na wykazaniu tak rozumianej „oczywistości” jej zasadności, nie może natomiast sprowadzać się do powtórzenia, choćby w zmodyfikowanej formie, uzasadnienia podstaw kasacyjnych, ani być sformułowane w sposób, który wymagałby oceny ich zasadności.Uzasadnienie wniosku skarżącej nie zawiera argumentacji prawnej przekonującej o oczywistym charakterze zarzucanych w skardze naruszeń prawa, który ewentualnie mógłby świadczyć o oczywistej zasadności skargi.

Wnioskodawczyni ograniczyła się do przytoczenia kilku zarzutów kasacyjnych oraz ich krótkiego uzasadnienia. Ujęcie argumentacji przez skarżącą w sposób właściwy dla uzasadnienia podstaw kasacyjnych powodowałoby konieczność ich rozpoznania, niedopuszczalnego na obecnym etapie postępowania (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 18 maja 2018 r., IV CSK 618/17, niepubl.). Wymaganej argumentacji prawnej nie może zastąpić nazywanie zarzucanych naruszeń „oczywistymi” lub „rażącymi”.Skarga kasacyjna jako szczególny środek zaskarżenia nie służy weryfikacji prawidłowości podstawy faktycznej lub prawnej zaskarżonego orzeczenia, a rolą Sądu Najwyższego nie jest usuwanie wszystkich potencjalnych wad i uchybień kwestionowanych rozstrzygnięć.

Nie każde też, nawet oczywiste, naruszenie przepisów prawa oznacza, że skarga jest oczywiście uzasadniona, chodzi bowiem tylko o takie uchybienia, które doprowadziły do wydania oczywiście wadliwego orzeczenia (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 21 czerwca 2017 r., IV CSK 174/17, niepubl., z dnia 10 kwietnia 2018 r., I CSK 730/17, niepubl. i z dnia 24 kwietnia 2018 r., IV CSK 555/17, niepubl.). Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. O kosztach postępowania na rzecz uczestników L.

S. i S. S. nie orzekano, gdyż w odpowiedzi na skargę kasacyjną nie został zawarty wniosek o ich zasądzenie w razie nieprzyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. jw