IV CSK 715/16 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CSK 715/16 POSTANOWIENIE Dnia 21 czerwca 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Mirosława Wysocka w sprawie z powództwa R. O. ‎przeciwko E. Spółce Akcyjnej w S. ‎o zapłatę,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 21 czerwca 2017 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Okręgowego w S. ‎z dnia 8 lipca 2016 r., sygn. akt IV Ca (…), I. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania; II. zasądza od powoda na rzecz pozwanego kwotę 3617 (trzy tysiące sześćset siedemnaście) zł z tytułu zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

W skardze kasacyjnej od wyroku Sądu Okręgowego w S. z dnia 8 lipca 2016 r., opartej na zarzutach naruszenia prawa materialnego, powód R. O. uzasadnił wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania występowaniem w sprawie istotnego zagadnienia prawnego, które przedstawił w formie pytania: „na kim, w świetle art. 6 k.c. w zw. z art. 805 k.c. w zw. z art. 29 ust. 1 ustawy o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej (dawniej art. 16 ust. 1 ustawy o działalności ubezpieczeniowej) w zw. z art. 355 § 1 i 2 k.c. w zw. z art. 472 k.c., ciąży obowiązek udowodnienia, jakie części (oryginalne czy nieoryginalne) były zamontowane w pojeździe poszkodowanego w dacie szkody - ubezpieczycielu czy ubezpieczającym”.

W odpowiedzi na skargę pozwany E. S.A. z siedzibą w S. wniósł o odmowę przyjęcia skargi do rozpoznania ewentualnie o jej oddalenie, a ponadto o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 k.p.c.).

Cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może zostać osiągnięty jedynie przez powołanie i właściwe uzasadnienie istnienia wymienionych przesłanek, a rozstrzygnięcie Sądu Najwyższego o przyjęciu lub odmowie przyjęcia skargi do rozpoznania następuje na podstawie oceny, czy okoliczności powołane przez stronę odpowiadają przyczynom kasacyjnym wymienionym w art. 3989 § 1 k.p.c.W skardze brak argumentacji prawnej, która byłaby właściwa dla wykazania przyczyny przewidzianej w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. Jej wykazanie wymaga, poza sformułowaniem określonego problemu prawnego o charakterze abstrakcyjnym i powołaniem przepisów, które stanowiły źródło jego powstania, zaprezentowania jurydycznej argumentacji przekonującej o istnieniu na tle tego problemu rozbieżnych ocen prawnych, a także świadczącej o poważnych trudnościach w jego rozwiązaniu, ponadto wyjaśnienia, dlaczego jest ono istotne (por. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002, nr 1, poz. 11 i z dnia 12 grudnia 2013 r., IV CSK 384/13, niepubl.).

Przedstawiona przez skarżącego kwestia nie stanowi istotnego zagadnienia prawnego w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. Sposób, w jaki została ona sformułowana oraz uzupełniające ją wywody świadczą o tym, że powód zmierzał jedynie do poddania kontroli Sądu Najwyższego trafności zaskarżonego orzeczenia, nie zaś do wyjaśnienia istotnego, abstrakcyjnego problemu prawnego, który budziłby poważne i rzeczywiste wątpliwości, wymagające usunięcia w ramach rozpoznania nadzwyczajnego środka zaskarżenia. Uzasadnienie wniosku w odniesieniu do powołanej przyczyny przyjęcia skargi do rozpoznania sprowadza się do zaprezentowania własnych poglądów skarżącego na temat postawionego „problemu”, z pominięciem argumentów, które mogłyby przekonać, że jego rozwiązanie może stwarzać istotne trudności.

Skarżący pominął także, że stanowisko Sądu zostało osadzone w specyficznych okolicznościach faktycznych sprawy, co znalazło wyjaśnienie w uzasadnieniu wyroku. Z tych względów Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c., rozstrzygając o kosztach postępowania kasacyjnego stosownie do art. 98 § 1 i 3 i art. 108 § 1 w zw. z art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c. jw