IV CSK 714/15 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CSK 714/15 POSTANOWIENIE Dnia 19 kwietnia 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Mirosława Wysocka w sprawie z wniosku J. K. i S. K. ‎przy uczestnictwie T. S., S. P. i P. S. ‎o ustanowienie drogi koniecznej,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 19 kwietnia 2016 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawców od postanowienia Sądu Okręgowego w E. ‎z dnia 11 czerwca 2014 r., sygn. akt I Ca […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Wniosek o przyjęcie do rozpoznania skargi kasacyjnej od postanowienia Sądu Okręgowego w E. z dnia 11 czerwca 2014 r. wnioskodawcy uzasadnili tym, że jest ona oczywiście uzasadniona, przedstawiając na poparcie tego twierdzenia wywody mające przekonać o „oczywistym” naruszeniu wszystkich przepisów prawa materialnego, które wskazali w ramach podstawy kasacyjnej przewidzianej w art. 3983 § 1 pkt 1 k.p.c. Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Uzasadnienie wniosku opartego na przyczynie przewidzianej w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. wymaga przedstawienia argumentacji prawnej zmierzającej do wykazania kwalifikowanego, ewidentnego naruszenia przepisów, możliwego do stwierdzenia bez merytorycznej analizy zaskarżonego orzeczenia oraz podstaw skargi.

Zakres badania sprawy w ramach przedsądu nie pozwala Sądowi Najwyższemu na ocenę na tym etapie postępowania zasadności zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej. Z tego względu powołanie się na przesłankę oczywistej zasadności skargi nie może być sformułowane w sposób, który wymagałby takiej oceny, lecz powinno koncentrować się na argumentacji prawnej niezależnej od merytorycznego uzasadnienia skargi. Uszło to uwagi skarżących, gdyż w ich ujęciu uzasadnienie wniosku stanowi wyłącznie zmodyfikowaną wersję uzasadnienia zarzutów naruszenia prawa materialnego, z tym jedynie, że w uzasadnieniu wniosku naruszenia te zostały określone jako „oczywiste”.Przesłanką przyjęcia skargi, o której mowa w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., nie jest oczywiste naruszenie przepisów prawa, lecz sytuacja, w której naruszenie to spowodowało wydanie przez Sąd odwoławczy oczywiście wadliwego orzeczenia.

Wbrew przekonaniu skarżących, skonfrontowanie uzasadnienia wniosku - w zakresie dopuszczalnym na obecnym etapie postępowania - z wynikającymi z motywów zaskarżonego orzeczenia podstawami jego wydania nie przekonuje do tezy, że zasadność skargi jest tak „oczywista”, by uzasadniała przyjęcie jej do rozpoznania przez Sąd Najwyższy.Z tych względów Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. jw