IV CSK 7/06 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CSK 7/06

POSTANOWIENIE

Dnia 24 lutego 2006 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Mirosława Wysocka

w sprawie z wniosku D. K. i J. K.

przy uczestnictwie Spółdzielni Mieszkaniowej "D." w O.

i P. P.

o wpis,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 24 lutego 2006 r.,

na skutek skargi kasacyjnej uczestnika postępowania Spółdzielni Mieszkaniowej

"D." w O.

od postanowienia Sądu Okręgowego w O.

z dnia 30 września 2005 r., sygn. akt IX Ca …/05,

odrzuca skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

W skardze kasacyjnej od postanowienia Sądu Okręgowego w O.

z

dnia 30 września 2005 r., wydanego w sprawie o wpis, uczestniczka postępowania

Spółdzielnia Mieszkaniowa „D.” w O., powołując się na nieobowiązujący przepis art.

3933 § 1p pkt 3 k.p.c., uzasadniła „wniosek

o rozpoznanie kasacji” tym, że

zaskarżone orzeczenie oczywiście narusza prawo;

z uzasadnienia wniosku nie

wynika, jakie przepisy - zdaniem skarżącej - doznały takiego naruszenia i w czym

miałoby się ono przejawiać.

Sąd Najwyższy, badając dopuszczalność skargi, zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c. skarga kasacyjna powinna zawierać

obok wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania także jego uzasadnienie.

Prawidłowa wykładnia tego przepisu wymaga uwzględnienia treści art. 398 9

§ 1 k.p.c., według którego Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do

rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje

potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących

rozbieżności

postępowania

bądź

też

w

orzecznictwie

skarga

kasacyjna

sądów,

jest

zachodzi

oczywiście

nieważność

uzasadniona.

Wyraźny związek, jaki zachodzi między wymienionym wymaganiem stawianym

przez ustawodawcę skardze kasacyjnej, a instytucją tzw. przedsądu, w ramach

którego Sąd Najwyższy bada, czy zachodzą przesłanki określone w art. 398 9

§ 1 k.p.c., prowadzi do wniosku, że dla spełnienie wymagania uzasadnienia

wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania nie jest wystarczające odwołanie się

przez stronę skarżącą do jakichkolwiek okoliczności, które jej zdaniem przemawiają

za takim rozpoznaniem. Jedynie wyraźne odniesienie się do co najmniej jednej

z przesłanek, o których mowa w art. 3989 § 1 k.p.c i przedstawienie argumentacji

przekonującej, że przesłanka taka w istocie w sprawie zachodzi stanowi

zadośćuczynienie obowiązkowi wynikającemu z art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c.

Celem wprowadzenia tego obowiązku jest bowiem umożliwienie stronie skarżącej

wykazania, że jej skarga powinna zostać rozpoznana, a to może nastąpić

jedynie wówczas, gdy przynajmniej jedna ze wspomnianych przesłanek w sprawie

występuje (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 20 października 2005 r.,

II CZ 89/05, jeszcze niepublikowane).

Wniosek

powyższy

wspiera

utrwalone

stanowisko

judykatury,

która

w poprzednim stanie prawnym przyjmowała, że okoliczności uzasadniające

przyjęcie kasacji do rozpoznania, które skarżący miał obowiązek przedstawić na

podstawie art. 3933 § 1 pkt 3 k.p.c., musiały wprost nawiązywać do przesłanek

wskazanych w art. 393 k.p.c., gdyż według tego przepisu, to właśnie ich brak

w sprawie upoważniał Sąd Najwyższy do odmowy przyjęcia kasacji do

rozpoznania. Wprawdzie obowiązujący obecnie art. 398 9 § 1 k.p.c. określa

podstawy przyjęcia skargi do rozpoznania, a nie odmowy, jednakże zmiana ta ze

względu na swój charakter niewątpliwie pozostaje bez wpływu na aktualność

przedstawionego stanowiska.

W stosunku do poprzedniego stanu prawnego nastąpiła natomiast

istotna zmiana, mająca bezpośredni wpływ na realizację obowiązku z art. 398 4

§ 1 pkt 3 k.p.c. Zmianie uległ bowiem katalog przesłanek, na które można

powoływać się celem wykazania, że skarga powinna zostać rozpoznana przez

Sąd Najwyższy. Zgodnie z przywołaną treścią art. 3989 § 1 k.p.c. obecnie

przesłanką taką nie jest już powołane przez uczestniczkę oczywiste naruszenie

prawa przez zaskarżone orzeczenie. Jeśli więc zdaniem Spółdzielni postanowienie

Sądu Okręgowego w O. z dnia 30 września 2005 r. było dotknięte taką wadą,

skarżąca mogła w celu spełnienia wymagania określonego w art. 398 4 § 1 pkt 3

k.p.c. wskazać, że jej skarga jest oczywiście uzasadniona (art. 398 9 § 1

pkt

4 k.p.c.), a występowanie tej przesłanki uzasadniać tym, że zaskarżone orzeczenie

oczywiście narusza prawo.

Podsumowując, skoro uczestniczka nie wskazała żadnej z przesłanek

określonych w art. 3989 § 1 k.p.c., należało uznać, że jej skarga pozbawiona

była uzasadnienia wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania, a co za tym idzie

podlegała, jako niedopuszczalna, odrzuceniu na podstawie art. 398 6 § 3 k.p.c.

jz