IV CSK 695/15 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CSK 695/15 POSTANOWIENIE Dnia 14 kwietnia 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Iwona Koper w sprawie z wniosku K. M.‎przy uczestnictwie Z. B. G. , S. G., E. K., H. G., Skarbu Państwa Nadleśnictwa Ł. i Gminy C.‎o rozgraniczenie,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 14 kwietnia 2016 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawcy od postanowienia Sądu Okręgowego w S.‎z dnia 17 kwietnia 2015 r., sygn. akt IV Ca […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania; oddala wnioski uczestników Skarbu Państwa - Nadleśnictwa Ł. i Gminy C. o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

W skardze kasacyjnej wniesionej przez wnioskodawcę od postanowienia Sądu Okręgowego w S. z dnia 17 kwietnia 2015 r. oddalającego jego apelację od postanowienia Sądu Rejonowego w L. z dnia 15 października 2014 r. wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania oparty został na przesłance z art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Skarga kasacyjna jest kwalifikowanym środkiem prawnym, którego rozpoznanie przez Sąd Najwyższy musi być uzasadnione względami o szczególnej doniosłości, wykraczającymi poza indywidualny interes skarżącego, a leżącymi w interesie powszechnym.

Rozpoznanie skargi kasacyjnej powinno służyć ochronie obowiązującego porządku prawnego przed dowolnością orzekania, oraz zapewnieniu jednolitości orzecznictwa sądowego w takich sprawach, w których możliwe jest dokonanie zasadniczej wykładni przepisu prawa, mającej walor generalny i abstrakcyjny (post. SN z dnia 7 kwietnia 2009 r., II CSK 13/09, wyrok SN z dnia 23 lutego 2006 r. II CSK 126/05, post. SN z dnia 4 lutego 2000 r., nie publ.). Przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania ze względu na przesłankę z art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. wymaga, by przedstawione w niej zagadnienie prawne było istotne, co wyraża się w jego znaczeniu dla rozwoju prawa lub precedensowym charakterze.

Kwalifikacji takiej nie można przypisać przedstawionemu przez skarżącego zagadnieniu prawnemu, którego znaczenie jako istotnego, nietrafnie wiąże skarżący z wagą podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów. Treść sformułowanego pytania o słuszność zaakceptowanego przez sąd drugiej instancji poglądu co do kompetencji kontrolnych sądu odnośnie czynności administracyjnego postępowania o rozgraniczenie, nie popartego argumentacją jurydyczną uzasadniającą tezę o możliwości rozbieżnych ocen prawnych w związku ze stosowaniem przepisów, na tle których zagadnienie powstało wskazuje, że w istocie prowadzić ma ono do uzyskania odpowiedzi, co do trafności rozstrzygnięcia, jakie zapadło w zaskarżonym wyroku, a nie wyjaśnienia abstrakcyjnych problemów nierozwiązanych w dotychczasowym orzecznictwie.

W sprawie nie zachodzi nieważność postępowania przed Sądem drugiej instancji, którą Sąd Najwyższy bierze pod rozwagę z urzędu. Z tych przyczyn na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. orzeczono jak w sentencji, oddając wnioski uczestników postępowania o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego z uwagi na brak podstaw do odstąpienia od zasady określonej w art. 520 § 1 k.p.c. jw